Perspective http://www.thevoicemyanmar.com Fri, 27 May 2016 10:02:31 +0000 Joomla! - Open Source Content Management en-gb ပညာေရးအသံုးစရိတ္ ဆိုတာ အနာဂတ္ႏိုင္ငံအတြက္ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမႈပါ http://www.thevoicemyanmar.com/index.php/perspective/item/10879-pna http://www.thevoicemyanmar.com/index.php/perspective/item/10879-pna ပညာေရးအသံုးစရိတ္ ဆိုတာ အနာဂတ္ႏိုင္ငံအတြက္ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမႈပါ

ေက်ာင္းဖြင့္ရာသီနီးလာေတာ့ ေက်ာင္းဝင္ခြင့္တို႔၊ က်ဴရွင္ေၾကးတို႔၊ လက္ေဆာင္ပစၥည္းတို႔ စတဲ့ကိစၥေတြေၾကာင့္ ဆရာ၊ ဆရာမေတြအေပၚ ေစတနာ ပ်က္ေနၾကတဲ့သူေတြ ရွိတယ္။ ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးေတြက ေက်ာင္းႀကီးခန္းႀကီးေတြမွာ ဝါသနာ၊ ေစတနာ၊ အနစ္နာ ‘နာ’သုံးနာထက္ လာဘ္လာဘ ေမၽွာ္ကိုးၿပီး ဆရာ၊ ဆရာမလုပ္သူ၊ မူလက နာသုံးနာပါေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္း ပ်က္စီးသြားတဲ့သူ မဆိုစေလာက္ကိုၾကည့္ၿပီး သနားစရာ ဆရာ၊ ဆရာမထု တစ္ရပ္လုံးကို ဝါးလုံးရွည္နဲ႔ သိမ္းမရမ္းေစခ်င္ဘူး။

ျမန္မာျပည္မွာ ပညာေရးဝန္ထမ္းေတြရဲ႕ ဘဝက အနိမ့္က်ဆုံးလို႔ ေျပာရင္ လြန္မယ္မထင္ဘူး။ လစာ၊ ရိကၡာ၊ ေနထိုင္သြားလာမႈကစလို႔ ခံစားခြင့္မွန္သမၽွ တျခားဌာနေတြနဲ႔ ဘယ္လိုမွယွဥ္လို႔မရဘူး။ ပညာေရးဌာန ထဲမွာမွ အေျခခံပညာေရး ဆရာ၊ ဆရာမေတြဘဝက အဆိုးဆုံး။ ခိုင္းစရာရွိရင္ ေရွ႕ဆုံးက၊ ေပးစရာရွိေတာ့ ေနာက္ဆုံးက။ ျမန္မာျပည္က ခြဲျခားအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ စ႐ိုက္က သံမႈိစြဲသလို စြဲေနေတာ့ ပညာေရးဌာနကိုေတာင္ ဉာဏ္ႀကီးရွင္မ်ားက အေျခခံပညာနဲ႔ အဆင့္ျမင့္ပညာ ဆိုၿပီး ခြဲထားတယ္။ ဘယ္ဟာက ပိုအေရးႀကီးလဲ ဆိုတာေတာ့ မသိဘူး။ ဌာနႏွစ္ခုအေပၚ ဝန္ႀကီးဌာနနဲ႔ အစိုးရရဲ႕ ပံ့ပိုးမႈက အေတာ္ကြာတယ္။

အေျခခံမပိုင္ႏိုင္၊ မေက်ညက္ရင္ အတန္းဘယ္ေလာက္ ႀကီးသြားသြား ထူးခၽြန္ထက္ျမက္တဲ့ ႏိုင္ငံသားျဖစ္ဖို႔ ရာႏႈန္း သိပ္နည္းသြားမယ္ဆိုတာ သာမန္ အေတြးအေခၚရွိတဲ့သူ တိုင္းေတာင္ နားလည္တယ္။ ျမန္မာျပည္က ဉာဏ္ႀကီးရွင္ေတြကေတာ့ အဲလိုမတြက္ဘူး။ အေျခခံပညာဆိုရင္ ႏွိမ္ထားတယ္။ အဆင့္ျမင့္ပညာကိုေတာ့ အထိုက္အေလ်ာက္ ခ်ီးေျမႇာက္တယ္။ အဲလိုအလုပ္ခံရတာ အႏွစ္ ၅၀ ေက်ာ္လာေတာ့ မူလတန္းက အေရးအႀကီးဆုံး ဆိုတာကိုေတာင္ မသိၾကေတာ့ဘူး။ မူလတန္းေက်ာင္း ေတြမွာေတာင္ သြားၾကည့္။ ေလးတန္းနဲ႔ သူငယ္တန္းေက်ာင္းသားကို ဘယ္လိုထားတယ္ ဆိုတာ။ သူငယ္တန္းကေလး ေတြကေတာ့ သမံတလင္း ဒါမွမဟုတ္ ၾကမ္းျပင္ေပၚ ဒါမွမဟုတ္ ေျမႀကီးေပၚမွာ ျဖစ္သလိုထားၿပီး ေလးတန္းေက်ာင္းသား ေတြကိုေတာ့ ခုံအျမင့္နဲ႔။ သင္ေပးတဲ့ ဆရာေတြကိုလည္း ၾကည့္ဦး။ သူငယ္တန္း ဆိုရင္ မေန႔တစ္ေန႔ကမွ ဆြဲခန္႔နဲ႔ ခန္႔လိုက္တဲ့ ဆရာမကို သင္ခိုင္းတယ္။ ဆရာအတတ္သင္ေက်ာင္းေတာင္ မတက္ရေသးဘူး။ ေလးတန္းကိုေတာ့ ဝါရင့္ ဆရာမေတြက သင္တယ္ေလ။ သူငယ္တန္းကေလးေတြကို ဘယ္ေလာက္ အေလးမထားသလဲ ဆိုတာ အဲဒါသာၾကည့္။

တခ်ိဳ႕ ေတာ႐ြာေတြမွာဆို ေက်ာင္းေဆာက္ရင္ လမ္းဘက္လွည့္ၿပီး ႂကြားခ်င္တာတို႔၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို ေက်ာေပးေနလို႔တို႔၊ ေျခဆင္းျဖစ္ေနလို႔ စတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြနဲ႔ ေက်ာင္းကို အေရွ႕ဘက္ လွည့္တာနဲ႔ အေနာက္ဘက္ လွည့္တာတို႔ လုပ္တယ္။ အက်ိဳးဆက္က ကေလးေတြ တစ္ေနကုန္ ေနပူခံၾကရတာပဲ။ ျဖစ္သင့္တာက မူလတန္းေက်ာင္းေတြဆိုတာ ေလေၾကာင္းသင့္တဲ့ ေတာင္ဘက္ သို႔မဟုတ္ ေျမာက္ဘက္ကို လွည့္သင့္တာ။ ေက်ာင္းေဆာက္တဲ့ေနရာ မွာေတာင္ ပညာေရးဝန္ႀကီးဌာနက စံခ်ိန္စံၫႊန္း သတ္မွတ္ခ်က္နဲ႔ မႀကီးၾကပ္ႏိုင္ဘူး။ ကေလးေတြအတြက္ လုံးလုံး မစဥ္းစားၾကဘူး။ ကေလးေတြစားဖို႔ လာေရာင္းတဲ့မုန္႔ဆိုင္၊ တင္ေရာင္းတဲ့ မုန္႔ကအစ ေတာ္ရိေရာ္ရိ ျဖစ္ကတတ္ဆန္း လုပ္ထားတဲ့မုန္႔ေတြ၊ မသန္႔မရွင္း ေရာင္းေနတာေတြ ဒီအတိုင္းပစ္ထားခဲ့တာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ။

ဆရာ၊ ဆရာမေတြလည္း အတူတူပဲ။ ေတာေက်ာင္း ဆရာ၊ ဆရာမ ေတြဆို သိပ္ပင္ပန္းၾကရွာတယ္။ စက္ဘီးနဲ႔အေဝးႀကီး နင္းရတာ၊ စက္ဘီးနဲ႔ သြားလို႔မရလို႔ ေတာထဲ၊ လယ္ထဲ၊ ဗြက္ထဲ ေျခက်င္ေလၽွာက္ရတာ၊ ကားႀကဳံစီးရဖို႔ ေျခေတာင့္ေအာင္ ရပ္ေစာင့္ရတာ(တခ်ိဳ႕ကားေတြက ေမာင္းေျပးတာ မ်ားတယ္။ ကိုယ္ခ်င္းစာၿပီး ရပ္တင္တဲ့ကားက အင္မတန္နည္းတယ္)၊ ရတဲ့လခနဲ႔ မေလာက္ငလို႔ ေပါင္းရွင္း၊ ပ်ိဳးႏုတ္လိုက္ရတာ... ေျပာမယ္ဆို အမ်ားႀကီး။ ရတဲ့လခက ၾကည့္ဦး။ တစ္တန္းမွ မေအာင္၊ စာတစ္လုံးမွ မတတ္ လည္း ဝင္လို႔ရတဲ့တပ္က ရဲေဘာ္လစာေလာက္ပဲရတာ။ ဒါေတာင္ ရဲေဘာ္က ရိကၡာ၊ ေနစရာအျပင္ ေျခအိတ္၊ ဖိနပ္၊ ယူနီေဖာင္း၊ ဦးထုပ္ကစလို႔ ေျခဆုံး ေခါင္းဆုံး စစ္တပ္ကေထာက္ပံ့ေပးတာ။ ဆရာ၊ ဆရာမေတြခမ်ာ ေက်ာင္းစိမ္းနဲ႔ အျဖဴတစ္စုံ ႏွစ္စုံကိုေတာင္ အေႂကြး လေပးနဲ႔ဝယ္ၿပီး ဝတ္ၾကရတာ။ ၿမိဳ႕ေပၚက နာမည္ႀကီးေက်ာင္းေတြက အက်င့္ပ်က္ ဆရာ၊ ဆရာမတခ်ိဳ႕နဲ႔ေတာ့ မႏႈိင္းၾကနဲ႔ေလ။ အဲလိုရေနတာ ရာခိုင္ႏႈန္း ဘယ္ေလာက္မွ မရွိဘူး။ ဆရာ၊ ဆရာမေတြအတြက္ဆိုၿပီး သူတို႔လစာထဲက ထည့္ဝင္ထားတဲ့ေငြ ေတြနဲ႔ ပညာေရးဂ်ီအီးစီ သမလီမိတက္ ေထာင္ေတာ့လည္း သူတို႔တစ္ျပားမွ ျပန္မရဘူး။ လစာတစ္ပဲေျခာက္ျပားေလး ထဲက ပြန္းပဲ့သြားတာပဲ အဖတ္တင္တယ္။ အဲဒီ ပညာေရးဂ်ီအီးစီနဲ႔ ဝန္ထမ္းေပါင္းစုံ ဂ်ီအီးစီ ေပါင္းထားတဲ့ သမကို လူတစ္စု၊ တစ္ဖြဲ႕၊ တစ္ေယာက္က အပိုင္စီးၿပီး အခု ဘာေတြလုပ္ေနတယ္ ဆိုတာ တိုင္းသိ ျပည္သိ။ ဆရာ၊ ဆရာမေတြခမ်ာ ႏွစ္အမ်ားႀကီး ဟိန္းေဟာက္၊ ၿခိမ္းေျခာက္ၿပီး ခိုင္းတာမွန္သမၽွ ေအာက္ေျခသိမ္း လုပ္ေပးခဲ့ရေပမယ့္ အခြင့္အေရးက်ေတာ့ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြနဲ႔ ေပါင္းစားေနတဲ့သူ ေတြကပဲ ေခါင္းပုံျဖတ္သြားတာ။

တစ္ေလာက သန္းေခါင္စာရင္း ေကာက္ေတာ့လည္း ဒီဆရာ၊ ဆရာမ ေတြပဲ ေနက်ဲက်ဲပူေနတဲ့ အခ်ိန္ကာလႀကီးထဲ တစ္အိမ္တက္ဆင္း လိုက္ေကာက္ရတာ။ သမၼတအိမ္နဲ႔ လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒အိမ္ ေတြမွာ သန္းေခါင္စာရင္း ေကာက္တဲ့အခါေတာ့ လူစုံတက္စုံနဲ႔ သိုင္းသိုင္းဝိုင္းဝိုင္း သြားၿပီး အစိုးရဝါဒျဖန္႔ သတင္းစာမွ ဓာတ္ပုံျပဴးတူးၿပဲတဲနဲ႔ ေဖာ္ျပတာေတြ႕ရတယ္။ နယ္ေတြအထိ တစ္အိမ္တက္၊ တစ္အိမ္ဆင္း လိုက္ေကာက္ရတဲ့ ဆရာမ တခ်ိဳ႕ဆို အေဖာ္မပါ တစ္ေယာက္တည္း သြားရတာ။ လဝကဝန္ထမ္းဆိုတာ အကုန္လုံးပါေအာင္ ျဖည့္မေပးႏိုင္ေတာ့ တစ္ဆိတ္ရွိရင္ ဒီဆရာ၊ ဆရာမ ေတြကိုပဲ ခိုင္းတာပဲ မဟုတ္လား။ မဲ႐ုံေစာင့္ေတာ့လည္း သူတို႔ပဲ။ အရင္ကဆို ဘာပြဲ၊ ညာပြဲရွိရင္ ပရိသတ္မရွိမွာစိုးလို႔ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားေတြ နဲ႔အတူ ဇြတ္အတက္ခိုင္း ခံရတာလည္း သူတို႔ပဲ။ ေအာက္ေျခအထိ ဆင္းလုပ္ရတဲ့ အစိုးရ ပေရာဂ်က္၊ စီမံခ်က္၊ လုပ္ငန္းမွန္သမၽွ ဒီဆရာ၊ ဆရာမေတြကိုပဲ ေရလဲသုံးခဲ့ၾကတာ။

တပည့္ေတြကို ‘နာ’ သုံးနာနဲ႔ ေျမျဖဴေတြ ပါးစပ္ထဲအဝင္ခံၿပီး အာေျခာက္၊ ေျခေတာင့္၊ ဇက္ေၾကာေအာင့္ေအာင္ အႏွစ္သုံးဆယ္ေလာက္ စာသင္ေပးၿပီး တိုင္းျပည္ရဲ႕ အၫြန္႔အဖူးေတြကို ေျမေတာင္ေျမႇာက္ေပးခဲ့တဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမအိုႀကီးေတြကို ေပးထားတဲ့ ပင္စင္က်ေတာ့ ေျပာသမၽွ၊ ခိုင္းသမၽွ ရက္စ္ပဲေျပာဖို႔ လိုၿပီး ေသနတ္ေမာင္းခလုတ္ပဲ ျဖဳတ္တတ္တဲ့သူေတြနဲ႔ ယွဥ္ၾကည့္ဦး။ သူတို႔က တပ္က ပင္စင္စားၿပီးတာေတာင္ ႏိုင္ငံေတာ္ဘ႑ာ ေငြကို တျခားနည္းနဲ႔ ယူဖို႔ႀကံထားတဲ့ လုပ္ငန္းေတြ အမ်ားႀကီး။ အဲဒီလုပ္ငန္း ေတြကလည္း လူၾကားေကာင္းေအာင္ တပ္မေတာ္သားအားလုံး အတြက္လို႔ ေျပာေနေပမယ့္ ဒီေန႔အထိ ေအာက္ေျခက ရဲေဘာ္ေလးေတြ အဲဒီလုပ္ငန္းေတြက ရတဲ့ အက်ိဳးအျမတ္ ဘယ္ေလာက္ ရၿပီးၿပီလဲ ေမးၾကည့္ဦး။

သက္ျပည့္ပင္စင္ ဒါမွမဟုတ္ နာမက်န္း၊ ဒဏ္ရာေၾကာင့္ ယူရတဲ့ ပင္စင္နာ ရဲေဘာ္ေဟာင္းအမ်ားစုရဲ႕ ဘဝကိုလည္းၾကည့္။ ခ်ိဳင္းေထာက္နဲ႔ တုတ္ေကာက္နဲ႔ အိမ္တကာလွည့္ၿပီး စာအုပ္ ေရာင္းေနၾကရတယ္။ ဟို ပင္စင္စားႀကီးေတြက် အသင္းအဖြဲ႕မွာ လုပ္တဲ့လခေကာ၊ ႏိုင္ငံေရးပင္စင္ေကာ၊ တပ္ရာထူး ပင္စင္ေကာ၊ ပို႔ဆြမ္းေတြေကာ တစ္နင့္တစ္ပိုး ရၿပီး ေမးေစ့နဲ႔ လည္ပင္း တစ္ဆက္တည္းျဖစ္ၿပီး၊ ေဂါက္႐ိုက္လိုက္၊ တင္းနစ္ကစားလိုက္၊ ေရကူးလိုက္၊ ဘန္ေကာက္ကို အပန္းေျဖခရီး သြားလိုက္နဲ႔ ဇိမ္ယစ္ေနၾကတာ။

တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဒါေတြ သိပ္မေျပာခ်င္ဘူး။ ဆရာ၊ ဆရာမ ေတြ၊ ပညာေရးဝန္ထမ္း ေတြအေပၚ ႏိုင့္ထက္စီးနင္း လုပ္တာမ်ားလြန္းလို႔ ေျပာရတာ။ ဒါေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ ထည့္မေျပာပဲ က်န္ခဲ့တဲ့ နစ္နာမႈေတြ အမ်ားႀကီး... အမ်ားႀကီး ရွိေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ထည့္မေျပာပဲ ဒီေန႔အထိ အၫြန္႔ခူးစားေနတဲ့ လူတန္းစားေတြအေၾကာင္း အမ်ားႀကီး... အမ်ားႀကီး ရွိေသးတယ္။ ရွက္တတ္ရင္ ေရမရွိတဲ့ေခ်ာင္းထဲ ႏွာေခါင္းပိတ္ ခုန္ခ်ၿပီး ေသဖို႔ေကာင္းတယ္ဆိုၿပီး ငယ္ငယ္က ေနာက္ေျပာတဲ့အတိုင္း ေျပာရမလားပဲ။ အင္း... ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္ေလာက္ေျပာေျပာ... ေရးေရး... မရွက္တတ္တဲ့သူ ေတြကေတာ့ ကၽြဲပါးေစာင္းတီး ျဖစ္ခဲ့တယ္။

ဒီေန႔ ပင္စင္စား ဆရာ၊ ဆရာမႀကီးေတြက တပည့္ေဟာင္းေတြက ဂါရဝတရားနဲ႔ ႏွစ္စဥ္လုပ္တဲ့ အာစရိယပူေဇာ္ပြဲကိုေမၽွာ္ၿပီး အသက္ရွင္ေန ၾကရတာ။ တပည့္ေဟာင္းေတြနဲ႔လည္း ေတြ႕ရ၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေဟာင္း ေတြနဲ႔လည္း ဆုံရ၊ ထိုက္သင့္တဲ့ လႉဒါန္းဂါရဝ ျပဳမႈလည္းရ ဆိုတာေလးက သူတို႔ဘဝေနဝင္ခ်ိန္မွာ အေကာင္းဆုံး အေဖာ္ျဖစ္ေနၾကရွာတဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမ ႀကီးေတြ ဘယ္ေလာက္ သနားဖို႔ေကာင္းလဲ။ တကယ္ဆို ဒီကေန႔ အာဏာသုံးရပ္နဲ႔ တပ္မေတာ္ရဲ႕ထိပ္ဆုံးမွာ ေရာက္ေနတဲ့သူေတြေရာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလုံးေရာ ဆရာ၊ ဆရာမေတြကသာ ဆုံးမ၊ ပဲ့ျပင္ သင္ၾကားမေပးခဲ့ဘူး ဆိုရင္ ဒီေန႔ ဒီဘဝ၊ ဒီအေျခအေန ျဖစ္လာႏိုင္ပါ့မလား။ နည္းနည္းေလာက္ နဖူးေပၚ လက္တင္ၿပီး စဥ္းစားၾကည့္ၾကဦး။ ကိုယ့္အိတ္ထဲ ဘယ္ေလာက္ ကဲ့လို႔ရမလဲ ဆိုတာပဲ တြက္ခ်က္ၿပီး ဘတ္ဂ်က္ဆြဲမေနၾကဖို႔ သတိေပးခ်င္တယ္။

အခုေနာက္ပိုင္း ႏိုင္ငံတစ္ဝန္းမွာ ေန႔စား လေပး မူလတန္းျပဆရာမမ်ား ခန္႔လာတယ္။ အဲဒီသတင္းကို ၾကားၾကားခ်င္း အၿငိမ္းစား ပညာေရး ဝန္ထမ္းတစ္ဦးက ေၾကကြဲဝမ္းနည္းစကား ဆိုတယ္။ ႏိုင္ငံအတြက္ အေရးႀကီးတဲ့ ပညာေရးက႑မွာ ပင္စင္လစာနဲ႔ တျခားခံစားခြင့္ေတြ မေပးခ်င္တဲ့ အတြက္ သူတို႔ရဲ႕ ပညာေရးဝန္ထမ္းေတြကို ဒီလို ဆြဲခန္႔ ခန္႔ထားတဲ့အေပၚ သူ႔အေနနဲ႔ အေတာ့္ကို စိတ္မေကာင္းဝမ္းနည္း ျဖစ္ရတယ္တဲ့။ အမွန္ပဲေလ။ ပညာေရးဌာနမွာ ႏွစ္ေတြအမ်ားႀကီး အမွန္တကယ္ စြန္႔လႊတ္ အနစ္နာခံ အလုပ္လုပ္ခဲ့ၾကတဲ့ ဆရာႀကီး၊ ဆရာမႀကီးေတြ ဝမ္းနည္းမယ္ဆိုလည္း ဝမ္းနည္းစရာပဲ။ အဲဒါထက္ ပိုၿပီး ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းတာက အေျခခံပညာ ဆရာ၊ ဆရာမေတြရဲ႕အေရးကိစၥကို ၁၉၆၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္ ေနာက္ပိုင္း အစိုးရအဆက္ဆက္ လ်စ္လ်ဴ႐ႈထားခဲ့သလို ျဖစ္ေနတာပဲ။

ဆရာ၊ ဆရာမေတြဆိုတာ မ်က္ေမွာက္နဲ႔ အနာဂတ္ႏိုင္ငံကို ဦးေဆာင္မယ့္ မ်ိဳးဆက္ေတြကို အေျခခံက်က် ပညာသင္ၾကားေပးေနသူေတြ ျဖစ္ေပမယ့္ သူတို႔မေျပာနဲ႔ ပညာေရးဝန္ႀကီးဌာန တစ္ခုလုံးရဲ႕ အခြင့္အေရး၊ ရပိုင္ခြင့္ေတြေတာင္ က်န္တဲ့ဝန္ႀကီးဌာန အားလုံးနဲ႔ယွဥ္ရင္ အနိမ့္ဆုံးအဆင့္မွာ ရွိေနခဲ့တာ။ အစိုးရအဆက္ဆက္ရဲ႕ အေၾကာင္းျပခ်က္က ဆရာ၊ ဆရာမ ဦးေရမ်ားေနလို႔ ႏိုင္ငံေတာ္ဘတ္ဂ်က္ ခြဲေဝသုံးစြဲရာမွာ အျခား ဝန္ႀကီးဌာနေတြနဲ႔ အခ်ိဳးက် ေဝမၽွ သုံးေနရတာေၾကာင့္လို႔ ဆိုတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဘတ္ဂ်က္ ခြဲေဝသုံးစြဲတဲ့အခါ ေဆာက္လုပ္ေရး၊ လယ္ယာစိုက္ပ်ိဳးေရးနဲ႔ ဆည္ေျမာင္း၊ စက္မႈလက္မႈလို အေကာင္အထည္ ျမင္ရတဲ့ နယ္ပယ္ေတြရဲ႕စီမံကိန္း၊ စီမံခ်က္ေတြမွာသာ ဘတ္ဂ်က္ အလုံးအရင္း သုံးခဲ့ၿပီး ပညာေရး၊ က်န္းမာေရးလို အေရးႀကီး နယ္ပယ္ေတြအတြက္ေတာ့ အင္မတန္နည္းတဲ့ ဘတ္ဂ်က္ေလာက္ပဲ ခြင့္ျပဳခဲ့တာ။ အဲလို အလုံးအရင္းနဲ႔ သုံးခဲ့တဲ့နယ္ပယ္ ေတြမွာလည္း ကုန္သြားတဲ့ဘတ္ဂ်က္က ႏိုင္ငံ အတြက္ ဘယ္ေလာက္သုံးၿပီး ကိုယ္က်ိဳးအတြက္ ဘယ္ေလာက္ကဲ့ခဲ့ၾက သလဲဆိုတာ သက္ဆိုင္သူေတြ အသိဆုံး။

အေရအတြက္အရ ၾကည့္ရင္လည္း သုံးသိန္းငါးေသာင္း ဝန္းက်င္ေလာက္ပဲရွိတဲ့ အေျခခံပညာ ဆရာ၊ ဆရာမ ဦးေရက ေလးသိန္းေက်ာ္ ငါးသိန္းေလာက္ရွိတဲ့ တပ္မေတာ္သားေတြနဲ႔ ယွဥ္ရင္ သုံးပုံတစ္ပုံေလာက္ နည္းေနေသးတယ္။ အတန္းပညာ သတ္မွတ္ခ်က္မရွိတဲ့ ႐ိုး႐ိုးတပ္သား အဆင့္မွာကို ဖိနပ္၊ ေျခအိတ္၊ ေအာက္ခံေဘာင္းဘီ၊ ယူနီေဖာင္းက အစ ဦးထုပ္အထိ တစ္ကိုယ္ေရ အသုံးအေဆာင္ပစၥည္း အားလုံး၊ စားနပ္ရိကၡာ ရာရွင္၊ ေနစရာအိမ္၊ ေနရာေျပာင္းရင္ တပ္မေတာ္ပိုင္ယာဥ္ ေတြနဲ႔ အခမဲ့ ေထာက္ပံ့မႈေတြ ရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အနိမ့္ဆုံး ပညာအရည္အခ်င္း ဘြဲ႕ရ မူလတန္းျပဆရာ တစ္ေယာက္က ႐ိုး႐ိုးတပ္သားထက္ နည္းတဲ့ လစာ တစ္ခုပဲ မွီခိုရာျဖစ္ေနတာ မၽွတ သင့္ေတာ္ရဲ႕လား၊ ျဖစ္သင့္ရဲ႕လား ေမးခြန္းထုတ္စရာ ျဖစ္ေနတယ္။

ဒီေန႔ဆိုရင္ၾကည့္လိုက္။ တပ္မေတာ္မွာ ထမ္းေဆာင္ခဲ့တဲ့ ေနာက္ဆုံး ရာထူးအတြက္ သတ္မွတ္ေပးတဲ့ ပင္စင္လစာ (အဆင့္တူ အရပ္သားဝန္ထမ္း ေတြရဲ႕ ပင္စင္လစာထက္ ပိုမ်ား)အျပင္ လက္ရွိ ႏိုင္ငံေရးရာထူး၊ လႊတ္ေတာ္ ရာထူး၊ အရပ္ဘက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ရာထူးေတြနဲ႔ တျခားဌာနဆိုင္ရာေတြမွာ ေျပာင္းလဲထမ္းေဆာင္ေနတဲ့ ရာထူးေတြအလိုက္ သတ္မွတ္ေပးတဲ့ လစာ ေတြကိုပါ ပူးတြဲခံစားေနတာလည္း သင့္ေတာ္ရဲ႕လား၊ သိပ္အခြင့္အေရးယူ လြန္းအာႀကီးမေနဘူးလား ေစာေၾကာစရာေပါ့။

ႏိုင္ငံတစ္ခု ေရရွည္ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေစဖို႔ ဆိုရင္ ႏိုင္ငံသားေတြရဲ႕ အသိဉာဏ္ ပညာအဆင့္ျမင့္ဖို႔ လိုတယ္။ အဲလို အဆင့္ျမင့္ဖို႔ဆိုရင္ သက္ဆိုင္ရာ ႏိုင္ငံရဲ႕ ပညာေရးစနစ္နဲ႔ အဲဒီစနစ္အတြက္ ႏိုင္ငံေတာ္ဘတ္ဂ်က္ ဘယ္ေလာက္သုံးေနသလဲ ဆိုတဲ့ အခ်က္က အဓိကက်တယ္။ ပညာေရးအသုံးစရိတ္ ဆိုတာ အနာဂတ္ႏိုင္ငံ၊ အနာဂတ္မ်ိဳးဆက္သစ္ ေတြအတြက္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈ လို႔လည္း ေျပာႏိုင္တယ္။ အရင္အစိုးရ အဆက္ဆက္မွာေတာ့ ျမင္သာထင္သာ ရွိတဲ့ ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာေတြကိုပဲ ကိုယ္က်ိဳးစီးပြား မကင္းတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြနဲ႔ အားသန္ေနခဲ့ၿပီး ပညာေရးမွာ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံဖို႔ဆိုရင္ ယုတၱိက်သေယာင္ အလြဲဆင္ေျခေတြနဲ႔ လက္တြန္႔ေနခဲ့တယ္။ ဒီေန႔ အစိုးရလက္ထက္မွာ အတိတ္က အမွားေတြကို သင္ခန္းစာယူၿပီး ပညာေရး ဘတ္ဂ်က္တိုးဖို႔ တစ္နည္းဆိုရရင္ အနာဂတ္အတြက္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံဖို႔ အႀကံေပးလိုက္ပါရေစ။

ေက်ာ္မင္းေဆြ

]]>
chili2028@gmail.com (The Voice) PERSPECTIVE Thu, 26 May 2016 12:42:20 +0000
ရက္ ၁၀၀ ၅၀ သား အစိုးရ http://www.thevoicemyanmar.com/index.php/perspective/item/10825-asy http://www.thevoicemyanmar.com/index.php/perspective/item/10825-asy ရက္ ၁၀၀ ၅၀ သား အစိုးရ

လႊတ္ေတာ္စစဥ္မွ စေရတြက္လွ်င္ သက္တမ္း ရက္ ၁၀၀ ေက်ာ္၊ အစိုးရ စတက္စဥ္မွ စေရတြက္လွ်င္ ရက္ ၅၀ သား အစိုးရကို တေစ့တေစာင္း အကဲခတ္လိုက္ပါသည္။ လႊတ္ေတာ္ႏွင့္ အစိုးရဌာနမ်ားကို အစိုးရသစ္၊ လႊတ္ေတာ္သစ္တို႔ အတြင္းမွ ဝင္ၾကည့္ခြင့္ရၿပီ၊ စလည္း အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနၿပီ ျဖစ္ရာ ေနာက္ငါးႏွစ္အတြင္း ေပၚလာမည့္႐ုပ္ပုံကို ျမည္းစမ္းႏိုင္ၿပီ ျဖစ္သည္။

ဝန္ႀကီးဌာန အသီးသီး ေဆာင္ရြက္ေနေသာ ရက္ ၁၀၀ စီမံကိန္းမ်ားကို ႏိုင္ငံပိုင္သတင္းစာမ်ားတြင္ ရက္ ၅၀ ခန္႔အၾကာတြင္ ခပ္စိပ္စိပ္ ေဖာ္ျပလာသည္။ ရက္ ၁၀၀ အတြင္း ေဆာင္ရြက္ရမည့္ လုပ္ငန္းမ်ားသည္ Public Relations ေခၚ ျပည္သူ႔ဆက္ဆံေရး အေလးေပးသည့္ လုပ္ငန္းမ်ားႏွင့္ ေနာင္ငါးႏွစ္အတြက္ အေျခခံပုံေလာင္းေပးမည့္ လုပ္ငန္းမ်ားဟု ေရာေထြးေနသည္ကို ျမင္ရသည္။ ယခုအစိုးရသည္ လူႀကိဳက္မ်ားၿပီးသား အစိုးရျဖစ္ရာ အနာဂတ္အတြက္ အေျခခံခိုင္မာေအာင္ အုတ္ျမစ္ခ်သည့္ လုပ္ငန္းမ်ား၊ ေနာင္တြင္ လုပ္ရခက္မည့္ လုပ္ငန္းမ်ားကို ဦးစားေပးသင့္သည္ဟု ျမင္ပါသည္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကိုယ္တိုင္မွာမူ အတြင္းပိုင္း ျဖစ္ပ်က္ေနသည္မ်ားကို ယခင္ကထက္ ျမင္လာရၿပီျဖစ္ရာ လက္ေတြ႔က်ေသာ ေဆာင္ရြက္ခ်က္မ်ား ခ်မွတ္လာသည္ကို ျမင္ရသည္။

တစ္ရက္လွ်င္ ေဒၚလာဆယ့္ေလးသန္းဖိုး ျဖတ္သန္းသြားလာေနသည့္ မႏၲေလး-မူဆယ္လမ္းကို ျပင္ဆင္လွ်င္ စီးပြားကူးသန္းဝန္ႀကီး ခ်မွတ္သည့္ ငါးႏွစ္အတြင္း ပို႔ကုန္သုံးဆတိုးေရး စီမံခ်က္ကို ႀကီးစြာအေထာက္အကူျပဳမည္၊ ျမန္မာ့လယ္ယာ အပါအဝင္ ျမန္မာ့စီးပြားေရး တိုးတက္မည္ ျဖစ္သျဖင့္ ဦးစားေပး ျပင္ဆင္သင့္ေၾကာင္း စာေရးသူ ေဆာင္းပါးတစ္ေစာင္ ေရးခဲ့ဖူးသည္။ ထိုကိစၥကို ေဆာက္လုပ္ေရး ဝန္ႀကီးဌာန၏ ရက္ ၁၀၀ စီမံကိန္းတြင္ မေတြ႔လိုက္ရေသာ္လည္း စီးပြားကူးသန္း ဝန္ႀကီး၏ မူဆယ္ခရီးစဥ္တြင္ ျပင္ဆင္မည္ဟု ေျပာၾကားသျဖင့္ ဝမ္းသာမိသည္။

သမၼတ ဦးထင္ေက်ာ္၏ အာဆီယံ-႐ုရွား ထိပ္သီးအစည္းအေဝး ခရီးစဥ္သည္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ မလိုက္ပါေသာ ခရီးစဥ္ျဖစ္ရာ ၎၏ စြမ္းေဆာင္ရည္ကို ျမင္ရမည္ျဖစ္သည္။

ႏိုင္ငံတကာေခါင္းေဆာင္မ်ား အေနျဖင့္လည္း ‘ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ႐ုပ္ျပ’ ဟု ျပည္ပမီဒီယာအခ်ဳိ႕ ေရးသားၾကသည့္ ဦးထင္ေက်ာ္ကို အကဲခတ္ၾကမည္ ျဖစ္သည္။

ႏိုင္ငံေတာ္ အတိုင္ပင္ခံပုဂၢိဳလ္႐ုံး ဝန္ႀကီးဌာန


ႏိုင္ငံေတာ္ အတိုင္ပင္ခံပုဂၢိဳလ္ ရာထူးကို စတင္တီထြင္စဥ္က ယင္းသည္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးႏွင့္ ဥပေဒျပဳေရး ႏွစ္ခုလုံးႏွင့္ အက်ဳံးဝင္ေနသျဖင့္ အေျခခံဥပေဒႏွင့္ မညီဟု ေဝဖန္သံမ်ား ထြက္လာသည္။ ႏိုင္ငံေတာ္ အတိုင္ပင္ခံပုဂၢိဳလ္႐ံုး ဝန္ႀကီးဌာနကို ဖြဲ႔စည္းလိုက္ျခင္းသည္ ႏိုင္ငံေတာ္ အတိုင္ပင္ခံရာထူးကို အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အာဏာတြင္းသို႔ ျပန္လည္ပို႔ေဆာင္လိုက္ျခင္းေပလား။ သို႔ဆိုလွ်င္ အေျခခံဥပေဒႏွင့္ ညီ မညီ အျငင္းပြားရန္ နည္းသြားၿပီလား။

ႏိုင္ငံေတာ္ အတုိင္ပင္ခံ႐ုံး ဝန္ႀကီးအျဖစ္ ကုလသမဂၢဆိုင္ရာ ျမန္မာသံအမတ္ႀကီးေဟာင္း ဦးေက်ာ္တင့္ေဆြကို ေရြးခ်ယ္လိုက္ျခင္းသည္ အရည္အခ်င္းျမင့္သူကို ေျမႇာက္စားျခင္းျဖစ္ရာ မ်ားစြာ သင့္ေလ်ာ္ပါသည္။ ႏိုင္ငံေတာ္ အတိုင္ပင္ခံရုံးသည္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ႐ုံးျဖစ္ရာ အခရာက်သည္၊ အျခားႏိုင္ငံမ်ားရွိ သမၼတ႐ံုး ဝန္ႀကီးဌာနႏွင့္ ဆင္တူသည္။ ဦးေက်ာ္တင့္ေဆြသည္ ႏိုင္ငံတြင္ အေခါင္အခ်ဳပ္ျဖစ္ေသာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ တိုက္႐ိုက္ဆက္ဆံရေသာ ဝန္ႀကီးျဖစ္ရာ အႀကံဉာဏ္ေပးျခင္း၊ လက္ေတြ႔ အေကာင္အထည္ေဖာ္ျခင္းတို႔ ပါဝင္ေသာ တာဝန္ဝတၱရားမ်ား မ်ားျပားမည္ဟု ျမင္ပါသည္။ ဦးေက်ာ္တင့္ေဆြသည္ သူတာဝန္ခံရေသာ အသက္ ၇၁ ႏွစ္အရြယ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ထက္ပင္ အသက္ေယာင္ေယာင္ ႀကီးေသးသည္ဟု သိရရာ ႏိုင္ငံေတာ္ အတိုင္ပင္ခံ႐ုံး ဝန္ႀကီးဌာန ထိထိေရာက္ေရာက္ လည္ပတ္ႏိုင္ေရးအတြက္ ဦးေက်ာ္တင့္ေဆြကို ကူညီမည့္ သူ႔ထက္ မ်ိဳးဆက္တစ္ဆက္ ငယ္ရြယ္ေသာ အသက္ ၅၀ ခန္႔ ဒုဝန္ႀကီးတစ္ဦး ခန္႔ထားသင့္ပါသည္။ ဒုဝန္ႀကီးမ်ား မခန္႔ရေသးေသာ အျခားဝန္ႀကီးဌာနမ်ား တြင္လည္း ဒုဝန္ႀကီးမ်ား ဆက္လက္ခန္႔ထားသင့္သည္။ ဝန္ႀကီးသည္ ထိုနယ္ပယ္ႏွင့္စိမ္းလွ်င္ ကြၽမ္းက်င္သူ ဒုဝန္ႀကီးခန္႔ျခင္း၊ ဝန္ႀကီးသည္ အသက္အရြယ္ႀကီးရင့္လွ်င္ ငယ္ရြယ္သူကို ဝန္ႀကီးခန္႔ျခင္းတို႔ စဥ္းစားသင့္ပါသည္။

၂၁ ရာစုပင္လုံ


၂၁ ရာစု ပင္လုံညီလာခံ က်င္းပေရးအတြက္ အရွိန္ျမႇင့္ ေဆာင္ရြက္လာသည္ကို ျမင္ရသည္။ တစ္ခ်ိန္တည္းတြင္ ျပည္တြင္းလက္နက္ကိုင္ တပ္ဖြဲ႔အခ်ဳိ႕ အၾကား၊ တပ္မေတာ္ႏွင့္ ျပည္တြင္းလက္နက္ကိုင္ တပ္ဖြဲ႔အခ်ဳိ႕ အၾကား တိုက္ပြဲမ်ား ဆက္လက္ျဖစ္ပြားလ်က္ ရွိသည္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး စားပြဲဝိုင္းတြင္ ဝင္ထိုင္လိုသူမ်ား မ်ားျပားလ်က္ ရွိသည္ဟု အကဲခတ္ရသည္။

တပ္မေတာ္ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္က သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲႏွင့္ သတင္းမီဒီယာေကာင္စီႏွင့္ ေတြ႔ဆုံပြဲမ်ား ဆက္တိုက္ျပဳလုပ္သြားသည္။ အစိုးရသစ္ႏွင့္ ဆက္ဆံေရးႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး အျပဳသေဘာမွတ္ခ်က္မ်ား ေပးသြားသည္။

အေရးယူပိတ္ဆို႔မႈ ေလွ်ာ့ခ်ျခင္းႏွင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အျမင္


အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုက ျမန္မာႏိုင္ငံအေပၚ အေရးယူပိတ္ဆို႔မႈ အခ်ဳိ႕ကို ေမလ ၁၇ ရက္ေန႔တြင္ ေလွ်ာ့ခ်လိုက္ေသာ္လည္း အေရးယူပိတ္ဆို႔မႈ အခ်ဳိ႕ကို ဆက္လက္ထားရွိသည္။ ႏိုင္ငံေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားႏွင့္ စီးပြားေရး တိုးတက္မႈကို ကူညီရန္ ေျဖေလွ်ာ့လိုက္ေၾကာင္း၊ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖာက္မႈအခ်ဳိ႕ႏွင့္ ေျမာက္ကိုရီးယားႏွင့္ ကုန္သြယ္မႈကို ဒဏ္ခတ္သည့္ အေနျဖင့္ အေရးယူမႈအခ်ဳိ႕ကို ဆက္လက္ထားရွိေၾကာင္း အေမရိကန္အစိုးရက အေၾကာင္းျပခ်က္ေပးသည္။ အထူးသျဖင့္ Asia World ဦးေဆာင္သူ Steven Law ေခၚ ဦးထြန္းျမင့္ႏိုင္ အေပၚ အေရးယူပိတ္ဆို႔မႈမ်ား ဆက္လက္ထားရွိသည့္အျပင္ Asia World သို႔မဟုတ္ သူ၏ ရွယ္ယာ ၅၀ ရာခိုင္ႏႈန္းႏွင့္အထက္ ပါဝင္ေသာ ကုမၸဏီေျခာက္ခုကို အေရးယူပိတ္ဆို႔မႈတြင္း ထပ္မံ ထည့္သြင္းလိုက္သည္။ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီး John Kerry ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ေမ ၂၂ ရက္ေန႔ မလာေရာက္မီကေလးတြင္ ယခုကဲ့သို႔ အေရးယူပိတ္ဆို႔မႈ အခ်ဳိ႕ကို ေလွ်ာ့ခ်လိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ျမန္မာ့စီးပြားေရးဘဏ္၊ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံျခား ကုန္သြယ္မႈဘဏ္၊ ျမန္မာ့ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈႏွင့္ ကူးသန္းေရာင္းဝယ္ေရးဘဏ္ တို႔ကို နာမည္ပ်က္စာရင္းမွ ဖယ္ရွားေပးလိုက္ျခင္းသည္ အေမရိကန္တို႔ အိတ္ထဲမွ တစ္ျပားတစ္ခ်ပ္မွ် မစိုက္ရေသာ္လည္း ျမန္မာ့စီးပြားေရးအေပၚ မ်ားစြာသက္ေရာက္မည္ ျဖစ္သည္။ အေရးယူပိတ္ဆို႔မႈမ်ားကို ေလွ်ာ့ေပါ့ျခင္းသည္ ျမန္မာ့ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးႏွင့္ စီးပြားေရး တိုးတက္မႈကို ကူညီရန္ဟု အေမရိကန္က ေၾကညာေသာ္လည္း အေမရိကန္၏ စီးပြားေရး ပိတ္ဆို႔မႈမ်ားသည္ ႏိုင္ငံကို မထိခိုက္ဟု ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က စင္ကာပူ ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီးႏွင့္ ပူးတြဲျပဳလုပ္သည့္ ေမလ ၁၈ ရက္ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲတြင္ ေျပာၾကားလိုက္ရာ အေမရိကန္၏ ေလွ်ာ့ေပါ့မႈမ်ားသည္ ႏိုင္ငံအေပၚ သက္ေရာက္မည္ မဟုတ္ဟု ေျပာဆိုသလို ျဖစ္သြားသည္။

နည္းလမ္းေဟာင္းသစ္


ႏိုင္ငံေရး တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူမ်ား၊ လက္နက္ကိုင္မ်ား၊ အရပ္ဘက္ အဖြဲ႔အစည္းဝင္မ်ားသည္ အစိုးရသစ္ကို မည္သို႔ဆက္ဆံရမည္၊ အစိုးရသစ္လက္ထက္တြင္ မည္သို႔ လႈပ္ရွားရမည္ကို ျပင္ဆင္ အကဲခတ္ေနၾကရာ တိုးပြားလာေသာ လႈပ္ရွားမႈမ်ားကို ျမင္ရသည့္အတြက္ အကဲခတ္ၿပီးၿပီဟု ျမင္ရသည္။ ယခင္အစိုးရ အစဥ္အဆက္ ႀကဳံခဲ့ရေသာ မ႐ိုးႏိုင္သည့္ အခက္အခဲမ်ားကို ယခုအစိုးရ ႀကဳံရမည့္နည္းတူ ယခုအစိုးရသစ္ လက္ထက္မွ ေပၚလာသည့္ အခက္အခဲသစ္ မ်ားကိုလည္း ႀကဳံရေပဦးမည္။ ထိုအခါတြင္ ယခင္က ေျဖရွင္းခဲ့သည့္ ပြဲေတြ ႔နည္းေဟာင္းမ်ားကို အႀကံေပးသူက ေပးမည္ ျဖစ္သလို ပြဲမဝင္ရေသးသည့္ နည္းလမ္းသစ္မ်ားကိုလည္း အႀကံေပးၾကမည္ ျဖစ္သည္။

ဒီမိုကေရစီ အစိုးရ


မည္သည့္နည္းလမ္းမ်ားကို က်င့္သုံးသည္ျဖစ္ေစ ယခုအစိုးရသည္ ဒီမိုကေရစီအစိုးရ ျဖစ္ရာ သူက်င့္သုံးသည့္ နည္းလမ္းမ်ားသည္ ဒီမိုကေရစီ အစိုးရတို႔က က်င့္သုံးသည့္ နည္းလမ္းမ်ားအျဖစ္ ေနာင္လာေနာက္သားတို႔က အတုယူၾကေပမည္။ ထြက္ေပၚလာေသာ ရလဒ္မ်ားကိုလည္း ေအာင္ျမင္ျခင္း ရွိမရွိ ေလ့လာေစ့ငုၾကေပမည္။ ဒီမိုကေရစီအစိုးရ မေအာင္ျမင္လွ်င္ ‘ဒီမိုကေရစီေၾကာင့္ မေအာင္ျမင္’ သို႔မဟုတ္ ‘ဒီမိုကေရစီလည္း မေအာင္ျမင္’ ဟု အေတြးေပါက္ၾကပါက အနာဂတ္ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ မေကာင္းပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ အစိုးရ တစ္ရပ္တည္းကိုသာ ပုံမထားဘဲ ကိုယ္တတ္ႏိုင္သည့္ဘက္မွ ကူညီၾကရန္ လိုအပ္ပါသည္။

ရက္ ၁၀၀ ျပည့္ သို႔မဟုတ္ ရက္ ၅၀ သား အစိုးရ ဆက္ေလွ်ာက္ရမည့္လမ္းတြင္ အခက္အခဲမ်ားစြာ ေက်ာ္လႊားရမည္။ ထိုအခက္အခဲမ်ားကို ျပည္သူလူထုအတြက္ ရင္ဆိုင္ ေျဖရွင္းေပးလိုေသာေၾကာင့္ အစိုးရျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္ရာ ထိုအခက္အခဲမ်ားကို ေၾကာက္မည့္သူမ်ား မဟုတ္ဘဲ လာမည့္ေဘး ေျပးေတြ႔မည္သူမ်ားဟုသာ ထင္ျမင္မိသည္။ စိတ္ရွည္လွ်င္၊ လူမွန္ေနရာမွန္ ခ်ႏိုင္လွ်င္ ေအာင္ျမင္ႏိုင္ပါသည္။

ေဇယ်သူ

]]>
chili2028@gmail.com (The Voice) PERSPECTIVE Sat, 21 May 2016 12:47:48 +0000
ဖက္ဒရယ္အတြက္ ပထမေျခလွမ္း http://www.thevoicemyanmar.com/index.php/perspective/item/10786-fdr http://www.thevoicemyanmar.com/index.php/perspective/item/10786-fdr ဖက္ဒရယ္အတြက္ ပထမေျခလွမ္း

ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္ အတြက္ အေရးႀကီးေသာ စကားလုံးတစ္ခုမွာ ဖက္ဒရယ္ျဖစ္သည္။ ဖက္ဒရယ္ကို အဓိပၸာယ္မ်ိဳးစုံ ဖြင့္ဆိုၾကသည္။ တပ္မေတာ္၏ ဖက္ဒရယ္အယူအဆႏွင့္ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္မ်ား၏ ဖက္ဒရယ္အယူအဆလည္း မတူေခ်။ ထို႔အတူ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕အစည္း တစ္ခုခ်င္းစီ၏ မိမိတို႔လူမ်ိဳး၊ ပထဝီအေနအထား၊ သယံဇာတေပၚ မူတည္၍လည္း ဖက္ဒရယ္ကို ေတာင္းဆိုမႈမ်ား မတူညီၾကပါေခ်။ သို႔ေသာ္လည္း ဖက္ဒရယ္ကို ခြဲထြက္ခြင့္မွလြဲ၍ က်န္ကိစၥရပ္မ်ား အတြက္ စားပြဲဝိုင္းတြင္ ၫွိႏႈိင္းေဆြးေႏြးၾကရန္ သေဘာတူၿပီးျဖစ္သည္။ မၾကာခင္ အခ်ိန္တြင္လည္း ၂၁ ရာစု ပင္လုံညီလာခံတြင္ ႏိုင္ငံေရးအင္အားစုမ်ားက ဖက္ဒရယ္ကိစၥကို အေက်အလည္ ေဆြးေႏြးၾကရေတာ့မည္ျဖစ္ရာ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ အသုံးဝင္ကိုက္ညီမည့္ ဖက္ဒရယ္ပုံစံကို အ႐ိုးရွင္းဆုံး ပုံေဖာ္ၾကည့္လိုက္ရ ပါသည္။

ဖက္ဒရယ္၏ အႏွစ္သာရ


ႏိုင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားတြင္ ဖက္ဒရယ္စနစ္ကို က်င့္သုံးသည္ မွန္ေသာ္လည္း ထိုစနစ္က်င့္သုံးေသာ ႏိုင္ငံတိုင္းက ဖက္ဒရယ္ဟူေသာ စကားလုံးကို သုံးႏႈန္းၾကျခင္း မဟုတ္ပါ။ အထင္သာဆုံး အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု အေနႏွင့္ ဖက္ဒရယ္စနစ္ကို က်င့္သုံးေသာ္လည္း ႏိုင္ငံ၏ နာမည္အျပည့္ အစုံတြင္ ဖက္ဒရယ္ဟု မပါရွိပါေခ်။ မိတ္ေဆြတစ္ဦးက ဟာသေႏွာ၍ ေျပာဖူးသည္မွာ “ကမၻာေပၚက ဘယ္ႏိုင္ငံ ဖက္ဒရယ္စစ္လဲ သိခ်င္ရင္ သူ႔ႏိုင္ငံနာမည္ အရွည္ကို ၾကည့္လိုက္၊ ဖက္ဒရယ္စနစ္ တကယ္က်င့္သုံးတဲ့ ႏိုင္ငံေတြရဲ႕ နာမည္မွာ ဖက္ဒရယ္ဆိုတာ မပါဘူး” ဟူ၍။ စာေရးသူလည္း ေသခ်ာ သုေတသန လုပ္မၾကည့္ဖူးသည့္အတြက္ ယင္းအဆို မွန္မမွန္ မသိပါ။ ဆိုလိုရင္းမွာ ဖက္ဒရယ္စနစ္ ဆိုသည္မွာ ႏိုင္ငံေရးပုံစံတစ္ခုသာ ျဖစ္၍ ဖက္ဒရယ္ဟု ေခၚျခင္း မေခၚျခင္းထက္ အာဏာခြဲေဝ က်င့္သုံးျခင္းဆိုင္ရာ ညီၫြတ္ မၽွတမႈ ရွိမရွိဆိုေသာ အႏွစ္သာရသေဘာက ပိုအေရးႀကီးသည္ဟု ေျပာလိုျခင္းျဖစ္သည္။ ဘာေၾကာင့္ ဤသို႔ေျပာရသနည္း ဆိုလၽွင္ လာမည့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပြဲမ်ားတြင္ ဖက္ဒရယ္သမၼတ ျမန္မာႏိုင္ငံဟု ေခၚတြင္ေစရန္ အဆိုတင္လာၿပီး ျငင္းခုံေနၾကမည္ကို စိုးရိမ္မိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

ဖက္ဒရယ္၏ အႏွစ္သာရမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ဆိုလၽွင္ တိုင္းႏွင့္ ျပည္နယ္ ၁၄ ခုအား အာဏာႏွင့္ သယံဇာတ ခြဲေဝက်င့္သုံးေစျခင္း ျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ ခြဲေဝက်င့္သုံးေစရာတြင္ အေရးအႀကီးဆုံး အခ်က္မွာ လြတ္လပ္စြာ စီရင္ပိုင္ခြင့္ျဖစ္သည္။ ျပည္ေထာင္စုအစိုးရႏွင့္ ျပည္နယ္ သို႔မဟုတ္ တိုင္းေဒသ ႀကီးအစိုးရတို႔အၾကား ခြဲေဝထားေသာ လုပ္ပိုင္ခြင့္မ်ား ႏွင့္အညီ လြတ္လပ္စြာ စီရင္ပိုင္ခြင့္ ရွိရမည္ျဖစ္သည္။ တစ္နည္းဆိုေသာ္ ျပည္နယ္ႏွင့္ တိုင္းေဒသႀကီး အစိုးရမ်ားမွာ ျပည္ေထာင္စုအစိုးရ၏ အမိန္႔ကို ေစာင့္စရာ၊ လိုက္နာစရာ မလိုအပ္။ မိမိတို႔အား ခြဲေဝေပးထားေသာ အခြင့္အာဏာမ်ားကို လြတ္လပ္စြာ အသုံးခ်ႏိုင္ရမည္ျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ ျပည္နယ္ သို႔မဟုတ္ တိုင္းအစိုးရမ်ား၏ အခြင့္အာဏာမ်ားကို ျပည္နယ္ သို႔မဟုတ္ တိုင္းလႊတ္ေတာ္တို႔က အျပန္အလွန္ ေစာင့္ၾကည့္ ထိန္းၫွိရမည္ျဖစ္သည္။

ဤေနရာတြင္ သတိျပဳရမည္မွာ ခြဲေဝေပးထားေသာ အခြင့္အာဏာတို႔ကို လြတ္လပ္စြာ စီရင္ခြင့္သာျဖစ္သည္။ အခ်ိဳ႕အာဏာတို႔မွာမူ ျပည္ေထာင္စုႏွင့္ ျပည္နယ္/တိုင္းတို႔ ပူးတြဲ ၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ျပည္ေထာင္စု၏ လုပ္ပိုင္ခြင့္ ခြင္ထဲတြင္လည္းေကာင္း တည္ရွိႏိုင္သည္။ ထိုကိစၥမ်ားတြင္မူ ျပည္ေထာင္စုအစိုးရႏွင့္ ၫွိႏႈိင္း လုပ္ေဆာင္ရမည္ျဖစ္သည္။ ထို႔အတူ အခ်ိဳ႕ေသာ အခြင့္အာဏာမ်ားမွာ ျပည္နယ္ႏွင့္တိုင္း အခ်င္းခ်င္းအၾကား ပူးေပါင္း ေဆာင္႐ြက္ရသည့္ ကိစၥမ်ားလည္း ရွိႏိုင္သည္။
ဥပမာ- ျပည္နယ္ႏွစ္ခုကို ျဖတ္၍ လမ္းေဖာက္သည့္ ကိစၥမ်ိဳး။ ေနာက္ထပ္အေရးႀကီးသည့္ အခ်က္တစ္ခုမွာ ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ လႊတ္ေတာ္တြင္ လူမ်ိဳးစုမ်ားအေရးကို တင္ျပ ေဆြးေႏြးႏိုင္မည့္ Platform တစ္ခု ရွိေနေစျခင္းျဖစ္သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ အမ်ိဳးသားလႊတ္ေတာ္ရွိသည္။ သို႔ေသာ္လည္း အမ်ိဳးသားလႊတ္ေတာ္တြင္ တိုင္းရင္းသားမ်ား၏ ေျပာေရးဆိုခြင့္ကို မည္မၽွအထိအခြင့္အာဏာ ေပးထားသလဲ ဆိုသည္ကေတာ့ လက္ရွိႏိုင္ငံေရး အခင္းအက်င္းႏွင့္သာ သက္ဆိုင္သည္။ ေနာက္ဆုံးအခ်က္မွာ အာဏာခြဲေဝမႈဆိုင္ရာ အျငင္းပြားမႈမ်ား ျဖစ္ေပၚလာပါက ေျဖရွင္းေပးႏိုင္သည့္ သမာသမတ္က်ေသာ တရားစီရင္ေရး ရွိရမည္ျဖစ္သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ အေျခခံဥပေဒခုံ႐ုံး ရွိေသာ္လည္း မည္မၽွ သမာသမတ္က်သည္ကမူ ဆုံးျဖတ္ရခက္သည့္ ကိစၥ ျဖစ္သည္။

ဖက္ဒရယ္၏ အႏွစ္သာရမွာ ဒီလိုရွိသည္ဟု ေျပာဆိုႏိုင္ေသာ္လည္း လက္ေတြ႕တြင္မူ လိုလားခ်က္မ်ားက စိန္ေခၚလ်က္ ရွိသည္ကို ၿပီးခဲ့သည့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးညီလာခံတြင္ ေတြ႕ျမင္ရသည္။ ဥပမာဆိုရလၽွင္ ရွစ္ျပည္နယ္မူကို ျပန္လည္ အသက္သြင္းလာမႈကိစၥ။ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ လူမ်ိဳးကိုအေျခခံေသာ ျပည္နယ္ ၇ ခု၊ ပထဝီကို အေျခခံေသာ တိုင္း ၇ တိုင္း ရွိသည္ျဖစ္ရာ အဓိကလူမ်ိဳးစုအခ်ိဳ႕က ဗမာနယ္ကို ၇ ပိုင္းခြဲ၍ မထားသင့္၊ ဗမာျပည္နယ္အျဖစ္ တစ္ခုတည္း ေပါင္းထားသင့္သည္ဟု ၈ ျပည္နယ္မူကို ျပန္လည္တင္ျပၾကသည္။ အဆိုပါ ျပည္နယ္ ၇ ခု၊ တိုင္း ၇ တိုင္းအျပင္ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရ ေဒသ ၆ ခုလည္း ရွိသည္ျဖစ္ရာ အခ်ိဳ႕ေသာ လူမ်ိဳးစုမ်ားက ျပည္နယ္အသစ္ ေတာင္းဆိုျခင္း၊ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရ ေဒသအသစ္ ေတာင္းဆိုျခင္းတို႔ကိုလည္း ေတြ႕ရသည္။ သို႔အတြက္ ျပည္နယ္ႏွင့္တိုင္း အခ်ိဳးအစား သတ္မွတ္မႈ တစ္ခုတည္းတြင္ပင္ အျမင္ေပါင္းစုံ၊ လိုလားခ်က္ေပါင္းစုံ ရွိႏိုင္သည္ျဖစ္ရာ အစိုးရအေနႏွင့္ တိက်ျပတ္သား ခိုင္မာေသာ မူဝါဒတစ္ရပ္ ေသေသခ်ာခ်ာ ခ်မွတ္ထားဖို႔ လိုအပ္ပါသည္။
ဥပမာ - ကိုယ္ပိုင္ လက္နက္ကိုင္တပ္ အင္အား ေတာင့္တင္းေသာ လူမ်ိဳးကို ျပည္နယ္အဆင့္ ေပးေသာ္လည္း လက္နက္ကိုင္တပ္ မရွိေသာ လူမ်ိဳး၏ ျပည္နယ္အဆင့္ ေတာင္းဆိုမႈကို ျငင္းပယ္မည္ဆိုပါက ျပႆနာ ပိုမိုႀကီးထြားလာႏိုင္ ေပသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ၎တို႔၏ေတာင္းဆိုမႈကို ယတိျပတ္ ျငင္းဆိုလိုက္၍လည္း မရေပ။ အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ ျပန္လည္ေခ်ပ တင္ျပႏိုင္ရမည္ ျဖစ္သည္။ တိုင္းရင္းသားလူနည္းစုမ်ား၏ အေရးကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈျငင္းပယ္ လၽွင္လည္း ဗမာလူမ်ိဳးႀကီးဝါဒ က်င့္သုံးသည္ဟု တိုင္းရင္းသားမ်ားက ယူဆသြားႏိုင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အျပန္အလွန္ ႐ိုေသေလးစားမႈျဖင့္ ရွဥ့္လည္း ေလၽွာက္သာ၊ ပ်ားလည္းစြဲသာ အေျခအေနကို ၫွိႏႈိင္းယူရမည္ျဖစ္သည္။

ဗဟိုခ်ဳပ္ကိုင္မႈ ေလၽွာ႔ခ်ျခင္း


ဖက္ဒရယ္ႏွင့္ ကၽြဲကူးေရပါ ပါလာသည္မွာ ဗဟိုခ်ဳပ္ကိုင္မႈ ေလၽွာ႔ခ်ျခင္းျဖစ္သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ တိုင္းရင္းသားမ်ား ေတာင္းဆိုေနၾကသည္မွာ ဖက္ဒရယ္ဆိုေသာ္လည္း ဗဟိုခ်ဳပ္ကိုင္မႈ ေလၽွာ႔ခ်ျခင္းဟုဆိုလၽွင္ ပိုသင့္ေတာ္သည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒ၌ ဖက္ဒရယ္ပုံစံ အာဏာခြဲေဝမႈ (အေျခခံဥပေဒ ပုဒ္မ ၉၆ အရ ဇယား ၁ ႏွင့္ ပုဒ္မ ၁၈၈ အရ ဇယား ၂) ပါရွိၿပီးျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ျပႆနာမွာ ေပးအပ္ထားေသာ အာဏာခြဲေဝမႈ မမၽွတျခင္းျဖစ္သည္။ အာဏာခြဲေဝမႈ သာမက သယံဇာတ ခြဲေဝမႈကိုလည္း ျပည္ေထာင္စုအစိုးရကိုသာ အခြင့္အာဏာအလုံးစုံ ေပးအပ္ထားသည့္ အေနအထားျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သဘာဝဓာတ္ေငြ႕ ထြက္ေသာ ရခိုင္တြင္ လၽွပ္စစ္မီး လုံေလာက္မႈ မရွိျခင္းကဲ့သို႔ မညီမၽွမႈမ်ား ျဖစ္ေပၚေနျခင္း ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ယင္း ဇယား ၁ ႏွင့္ ဇယား ၂ ပါ အာဏာခြဲေဝမႈ ညီမၽွေစရန္ လာမည့္ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပြဲမ်ားတြင္ အေက်အလည္ ေဆြးေႏြးရမည္ ျဖစ္သည္။ ျပည္ေထာင္စုအစိုးရက ယူထားေသာ အာဏာမ်ားကို ေလၽွာ႔ခ်ႏိုင္ရန္ အဓိကထား၍ ေတာင္းဆိုၾကရမည္ ျဖစ္သည္။ ျပည္ေထာင္စုအစိုးရ ကလည္း တိုင္းရင္းသားမ်ား လိုလားေသာ ဖက္ဒရယ္စနစ္ကို အမွန္တကယ္ လိုက္ေလ်ာေပးခ်င္သည္ ဆိုလၽွင္ ဇယား ၁ ႏွင့္ ၂ ပါ အခ်က္မ်ားအား လိုအပ္သလို ေလၽွာ႔ခ်ျပင္ဆင္ေပးရမည္ ျဖစ္သည္။

ေနာက္ထပ္ အေရးႀကီးေသာ အာဏာခြဲေဝမႈဆိုင္ရာ အားနည္းခ်က္မွာ ျပည္နယ္ႏွင့္တိုင္း အစိုးရေခါင္းေဆာင္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္မ်ားအား သမၼတမွ ခန္႔အပ္ျခင္းကိစၥ ျဖစ္သည္။ တကယ္ဆိုလၽွင္ ျပည္နယ္ႏွင့္ တိုင္းအစိုးရ ေခါင္းေဆာင္မ်ားမွာ ဖက္ဒရယ္စနစ္၏ အႏွစ္သာရအရ ျပည္ေထာင္စု၏ လက္ေအာက္ခံ မဟုတ္ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ ျပည္ေထာင္စုအစိုးရကို သစၥာခံစရာ မလိုေပ။ သို႔ေသာ္လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္မူ ျပည္နယ္ႏွင့္တိုင္း ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္မ်ားမွာ သမၼတ၏စကား (တစ္နည္း) ျပည္ေထာင္စုအစိုးရ၏ အမိန္႔ကို နာခံရန္ အလားအလာ မ်ားေနသည္။ ဇယား ၂ တြင္ လုပ္ပိုင္ခြင့္မ်ားကို မည္မၽွ တိုးေပးထားသည္ျဖစ္ေစ ယင္းလုပ္ပိုင္ခြင့္မ်ားကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္ရမည့္ သက္ဆိုင္ရာျပည္နယ္ႏွင့္ တိုင္းအစိုးရ ေခါင္းေဆာင္မ်ားကို သမၼတက ထိန္းခ်ဳပ္ထားလၽွင္ ဗဟိုခ်ဳပ္ကိုင္မႈ ကဲေနဦးမည္ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တိုင္းရင္းသားမ်ား ေတာင္းဆိုေသာ ဖက္ဒရယ္စနစ္ ပီျပင္ေစရန္ လိုက္ေလ်ာ ေပးလိုသည္ ဆိုလၽွင္ ျပည္နယ္ႏွင့္တိုင္း ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္မ်ားအား ဇယား ၂ ပါကိစၥရပ္မ်ား စီမံခန္႔ခြဲႏိုင္ရန္ လြတ္လပ္ေသာ အခြင့္အာဏာ အျပည့္အဝ ေပးႏိုင္ရမည္ျဖစ္သည္။ ျပည္နယ္ႏွင့္ တိုင္းဝန္ႀကီး ခ်ဳပ္မ်ားကို သက္ဆိုင္ရာေဒသမွ မဲဆႏၵရွင္မ်ား စိတ္ႀကိဳက္ျဖစ္မည့္သူ တင္ေျမႇာက္ေစျခင္းျဖင့္ ျပည္ေထာင္စုအစိုးရ၏ ခ်ဳပ္ကိုင္မႈကို ေလၽွာ႔ခ်ရမည္ျဖစ္သည္။

အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရး


ဖက္ဒရယ္၏ အႏွစ္သာရ ပီျပင္လာၿပီး ဗဟိုခ်ဳပ္ကိုင္မႈ ေလၽွာ႔ခ်ျခင္း တရားဝင္ျဖစ္ေစရန္ အေရးႀကီးေသာ အေကာင္အထည္ေဖာ္မႈ တစ္ရပ္မွာ အေျခခံဥပေဒျပင္ဆင္မႈ ျဖစ္သည္။ မည္မၽွေတာ္ေသာ အစိုးရ အုပ္ခ်ဳပ္ေစကာမူ တိုင္းရင္းသားအင္အားစုမ်ား အားလုံး၏ လိုလားခ်က္ ေတာင္းဆိုခ်က္ အားလုံးကို ငါးႏွစ္အတြင္း အျပည့္အဝ ျဖည့္ဆည္းရန္ မျဖစ္ႏိုင္ေပ။ သို႔ေသာ္လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည့္ ကိစၥမ်ား ရွိပါသည္။ မၾကာခင္အခ်ိန္အတြင္း ဆက္လက္ ျပဳလုပ္ရမည့္ ၂၁ ရာစု ပင္လုံညီလာခံ (တစ္နည္း) ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးပြဲ မ်ားတြင္ ဖက္ဒရယ္ႏွင့္ ဆက္စပ္ေသာ အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္မႈမ်ားကို စတင္ စိန္ေခၚရမည္ျဖစ္သည္။ တပ္မေတာ္မွအစ ႏိုင္ငံေရးအင္အားစုမ်ား၊ လက္နက္ကိုင္ အင္အားစုမ်ားအၾကား စိတ္ရွည္သည္းခံမႈရွိရွိျဖင့္ ဖက္ဒရယ္စနစ္ ပီျပင္ေစမည့္ ပထမေျခလွမ္းကို စတင္ စိန္ေခၚရမည္ျဖစ္သည္။

ဦးစြာျပင္ဆင္ရန္ ၫွိႏႈိင္းရမည့္ကိစၥမွာ အထက္တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့သည့္ အတိုင္း ဇယား ၁ ႏွင့္ ဇယား ၂ ၏ အာဏာခြဲေဝမႈအပိုင္း ျဖစ္သည္။ တပ္မေတာ္ အေနျဖင့္လည္း ဇယား ၁ ႏွင့္ ဇယား ၂ ကို ျပင္ဆင္ရန္ လိုလားသည္ဟု ယခင္အစိုးရ လက္ထက္က အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရး ေဆြးေႏြးမႈမ်ားကို ျပန္လည္ၾကည့္ျခင္းျဖင့္ သိႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ ယခင္အစိုးရ လက္ထက္က ဇယား ၁ ႏွင့္ ၂ ျပင္ဆင္မႈမွာ လႊတ္ေတာ္တြင္း ၫွိႏႈိင္းျခင္း သက္သက္သာ ျဖစ္ၿပီး အဓိကက်ေသာ Stakeholder မ်ားပါဝင္ျခင္း မရွိခဲ့ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ လာမည့္ ၂၁ ရာစု ပင္လုံညီလာခံတြင္ ဖက္ဒရယ္ကို လိုလားသည့္ အင္အားစုမ်ား အားလုံး အေက်အလည္ ေဆြးေႏြးရမည္ျဖစ္သည္။ ျဖစ္ခ်င္သည္ မ်ားထက္ ျဖစ္သင့္သည္မ်ားကို ၫွိႏႈိင္းရန္ အေရးႀကီးသည္။

ေနာက္ထပ္ ဗဟိုခ်ဳပ္ကိုင္မႈ ေလၽွာ႔ခ်ျခင္း ကိစၥရပ္အေနႏွင့္ အေျခခံ ဥပေဒ ပုဒ္မ ၂၆၁ (ခ) ပါ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတသည္ သက္ဆိုင္ရာ တိုင္းေဒသႀကီးႏွင့္ ျပည္နယ္ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္မ်ားအား ခန္႔အပ္တာဝန္ေပးရန္ ကိစၥကို ျပင္ဆင္ရမည္ ျဖစ္သည္။ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္မ်ားကို သမၼတက ခန္႔အပ္ျခင္းအစား သက္ဆိုင္ရာ ျပည္နယ္ႏွင့္ တိုင္းလႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားအား ေ႐ြးခ်ယ္ေစသင့္သည္။ သို႔မွသာ မိမိေဒသကို တာဝန္ယူမႈ၊ တာဝန္ခံမႈ အျပည့္ျဖင့္ ေရရွည္အက်ိဳး ေမၽွာ္ကိုးကာ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။ ယခုပုံစံအတိုင္း သြားလၽွင္ အစိုးရသစ္တက္ခါစက ရခိုင္ႏွင့္ ရွမ္းတြင္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ခန္႔အပ္ရာ၌ သမၼတစိတ္ႀကိဳက္ အႏိုင္ရပါတီမွ ကိုယ္စားလွယ္ကိုသာ ခန္႔အပ္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ အျငင္းပြားမႈမ်ိဳး ျဖစ္ေပၚခဲ့ျခင္းကို တားဆီးႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။ တိုင္းျပည္၏ ေရရွည္အက်ိဳး၊ ဖက္ဒရယ္၏ အႏွစ္သာရကို တိုင္းရင္းသားမ်ား ေတာင္းဆိုသည့္အတိုင္း ရရွိေအာင္ ေဆာင္႐ြက္ေပးႏိုင္ရန္ အစိုးရ၊ တပ္မေတာ္၊ လႊတ္ေတာ္တို႔မွ ပုဒ္မ ၂၆၁ ကို ၫွိႏႈိင္း ျပင္ဆင္မႈျပဳရန္ လိုအပ္သည္။

အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ရာတြင္ အထက္ပါပုဒ္မမ်ားမွာ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ အားလုံး၏ ၇၅ ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္ ေထာက္ခံမွသာ ျပင္ဆင္ခြင့္ရမည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တပ္မေတာ္သား ကိုယ္စားလွယ္မ်ား အခန္းက႑ သည္လည္း အေရးႀကီးသည္။ တပ္မေတာ္သည္ တိုင္းျပည္၏ ေရရွည္အက်ိဳးစီးပြားကို အမွန္တကယ္ၾကည့္၍ တိုင္းရင္းသား စည္းလုံး ညီၫြတ္ေရးကို မၿပိဳကြဲေစလိုလၽွင္ တိုင္းရင္းသား အင္အားစုမ်ား၏ လိုလားခ်က္ျဖစ္ေသာ အထက္ပါအခ်က္မ်ားကို ျပင္ဆင္ရာတြင္ ေထာက္ပံ့ ကူညီသြားရမည္ျဖစ္သည္။ တကယ္တမ္းဆိုလၽွင္ ထိုသို႔အေျခခံဥပေဒ စာအုပ္ထဲတြင္ ျပင္ဆင္လိုက္မႈမွာ အစ ပထမ ေျခလွမ္းသာျဖစ္၍ ယင္းအတိုင္း အသက္ဝင္လာေအာင္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ရန္မွာ ႏွစ္ေပါင္းအေတာ္ ၾကာေအာင္ အခ်ိန္ယူရဦးမည္ ျဖစ္သည္။ ထို႔အတူ အေျခခံဥပေဒႏွင့္ ပတ္သက္၍ အျငင္းပြားမႈမ်ားလည္း ထပ္မံ ျဖစ္ေပၚလာႏိုင္သျဖင့္ သမာသမတ္ က်ေသာ အေျခခံဥပေဒ ခုံ႐ုံးကိုလည္း မျဖစ္မေန လိုအပ္လာေပလိမ့္မည္။ ဤသို႔ ဖက္ဒရယ္အႏွစ္သာရႏွင့္ ျပည့္ဝေသာ ျပည္ေထာင္စုကို တည္ေဆာက္ရန္ အစပထမေျခလွမ္းမွာ အဆိုပါ အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရးပင္ ျဖစ္သည္ဟု ယူဆမိပါသည္။

ယခု အစိုးရသက္တမ္း ၅ ႏွစ္အတြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးျဖစ္စဥ္မွ ေပၚထြက္လာသည့္ ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးပြဲမ်ား၌ ေဆြးေႏြး ျငင္းခုံ အေျဖရွာၾကရင္း အင္အားစုမ်ားအၾကား ဘုံသေဘာထားတစ္ခု ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ကာ ေရရွည္အက်ိဳးရွိေစမည့္ ဖက္ဒရယ္လမ္းေၾကာင္း အတြက္ ပထမေျခလွမ္းကို ေလၽွာက္လွမ္းႏိုင္ၾကရန္ တိုက္တြန္းေရးသား လိုက္ရပါသည္။

သခင္

]]>
chili2028@gmail.com (The Voice) PERSPECTIVE Tue, 17 May 2016 12:27:09 +0000
လူပုဂၢိဳလ္ အမွတ္အသား သ႐ုပ္ႏွင့္ လူမ်ိဳးစု အမွတ္အသား သ႐ုပ္တို႔ တိုးတိုက္မိေသာအခါ... http://www.thevoicemyanmar.com/index.php/perspective/item/10785-lpk http://www.thevoicemyanmar.com/index.php/perspective/item/10785-lpk လူပုဂၢိဳလ္ အမွတ္အသား သ႐ုပ္ႏွင့္ လူမ်ိဳးစု အမွတ္အသား သ႐ုပ္တို႔ တိုးတိုက္မိေသာအခါ...

ပါတီစုံ အာဏာရွင္စနစ္


လြတ္လပ္ေသာ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ပထမဆုံး ေ႐ြးေကာက္ပြဲကို ၁၉၅၁-၅၂ ခုႏွစ္တြင္ က်င္းပခဲ့ပါသည္။ အမ်ိဳးသားလြတ္လပ္ေရး တိုက္ပြဲစဥ္ တစ္ေလွ်ာက္လုံးကို ဦးေဆာင္ခဲ့ေသာ ဖဆပလ အဖြဲ႔ႀကီးသည္သာ ေသာင္ၿပိဳကမ္းၿပိဳအ ႏိုင္ရခဲ့သည္။ အတိုက္အခံပါတီ ၁၁ ပါတီ ဝင္ၿပိဳင္ခဲ့ေသာ္လည္း မည္သည့္ပါတီမွ တူတူတန္တန္ အတိုက္အခံ ျဖစ္မလာခဲ့ပါ။ ဒုတိယအႀကိမ္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲကိုမူ ၁၉၅၆ ခုႏွစ္တြင္ က်င္းပႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ ဤအႀကိမ္တြင္မူ အတိုက္အခံပါတီမ်ား တပ္ေပါင္းစုဖြဲ႔ၿပီး ေ႐ြးေကာက္ပြဲ ဝင္ခဲ့ရာမွ အင္အားေကာင္းေသာ အတိုက္အခံအဖြဲ႔ႀကီး (ပ.မ.ည.တ) ေပၚထြက္လာခဲ့ပါသည္။ အာဏာရ ဖဆပလက ဆႏၵမဲ တစ္သန္းခုနစ္သိန္းရၿပီး အတိုက္အခံ ပမညတက တစ္သန္းေလးသိန္း နီးပါးခန္႔ ရရွိခဲ့ပါသည္။ မဲအရ မကြာလွေသာ္လည္း ထိုစဥ္က က်င့္သုံးခဲ့ေသာ ေ႐ြးေကာက္ပြဲစနစ္အရ အမတ္ေနရာတြင္မူ ဖဆပလ က ၁၄၄၊ ပမညတ က ၄၇ ေနရာသာ ရရွိခဲ့ပါသည္။

ဤကာလ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ႏိုင္ငံေရးျဖစ္စဥ္ကို ထိုစဥ္က နာမည္ႀကီး ဂ်ာနယ္လစ္တစ္ဦးျဖစ္သူ အေမရိကန္လူမ်ိဳး ရစ္ခ္်ဗတ္ဝဲက ျမန္မာျပည္အေၾကာင္း စာတစ္အုပ္တြင္ ယခုလို ေရးသားခဲ့ပါသည္။ “ဒုတိယအႀကိမ္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲ (၁၉၅၆) မတိုင္မီထိ အစိုးရအဖြဲ႔မွာေရာ၊ ပါလီမန္တြင္ပါ ဖဆပလ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကသာ တစ္ဖက္သတ္ လႊမ္းမိုးထားႏိုင္ခဲ့သည္။ သို႔ႏွင့္အမွ် ဦးႏုအစိုးရမွာ တရားဥပေဒျပဳေရး အာဏာမွာေရာ၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အာဏာတြင္ပါ ၎တို႔စိတ္ႀကိဳက္ ေဆာင္႐ြက္ႏိုင္ေသာ အေနအထားကို ရခဲ့သည္။ ပထမအႀကိမ္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲ (၁၉၅၁-၅၂) ႏွင့္ ဒုတိယအႀကိမ္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲ (၁၉၅၆) ၾကားကာလ၊ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီ၏ အဓိက အားနည္းခ်က္မွာ အစိုးရကို ထိန္းေက်ာင္းေပးႏိုင္မည့္ အားေကာင္းေသာ အတိုက္အခံ အဖြဲ႔အစည္း မရွိျခင္းပင္ ျဖစ္သည္” စသျဖင့္ ...။

ဤအေနအထားမ်ိဳးကို ရစ္ခ္်ဗတ္ဝဲက ‘ပါတီစုံ အာဏာရွင္စနစ္’ ဟု ထူးထူးဆန္းဆန္း အမည္ေပးခဲ့သည္။ ပါတီစုံ ဒီမိုကေရစီစနစ္ ျဖစ္ေသာ္လည္း အင္အားႀကီးပါတီ တစ္ခုတည္းကသာ အတိုက္အခံမရွိ၊ ထင္တိုင္းက်ဲႏိုင္သည့္ အခင္းအက်င္းမ်ိဳးကို ဆိုလိုခ်င္ဟန္ တူပါသည္။ ေနာင္ - ႏွစ္ေပါင္း .... ၅၀ ေက်ာ္ၾကာေသာအခါ အလားတူ နာမည္ႀကီး ဂ်ာနယ္လစ္တစ္ဦး ျဖစ္သူ အေမရိကန္လူမ်ိဳး ေတာမတ္ဖရီးမင္းက ဆိုခဲ့ပါ ‘ပါတီစုံ အာဏာရွင္စနစ္’ ဆိုေသာ အသုံးအႏႈန္းကိုပင္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ပဲ့တင္ထပ္ခဲ့ပါသည္။ ဒီမိုကေရစီစနစ္ ျဖစ္ေစဦး၊ အတိုက္အခံကင္းမဲ့လွ်င္ အာဏာရွင္စနစ္သို႔ အခ်ိန္မေ႐ြး ဦးတည္သြားႏိုင္သည္ကို ရည္ၫႊန္းလိုဟန္ တူပါသည္။


ၿပီးခဲ့သည့္ ၂၀၁၅ ေ႐ြးေကာက္ပြဲတြင္ ‘အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္’ (NLD) ပါတီ ေသာင္ၿပိဳကမ္းၿပိဳ အႏိုင္ရလိုက္ရာ ျမန္မာလူထု အတြက္မူ မိမိတို႔စိတ္ႀကိဳက္ အစိုးရတစ္ရပ္ကို ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ေက်ာ္ ကာလအတြင္း ပထမဆုံး ေ႐ြးခ်ယ္ခြင့္ ရလိုက္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ NLD ပါတီ၏ ေအာင္ပြဲဟူ၍လည္း ဆိုရပါလိမ့္မည္။ သို႔ႏွင့္တိုင္ လူနည္းစုပါတီမ်ား၊ အထူးသျဖင့္ လူမ်ိဳးစုပါတီမ်ား အတြက္မူ ဖယ္ထုတ္ခံရမည့္ အႏၲရာယ္ႏွင့္ ရင္ဆိုင္လာရသည္။ လူနည္းစု ပါတီငယ္မ်ား၏ အလြမ္းဇာတ္ဟူ၍ပင္ ဆိုရမလို ရွိေတာ့သည္။

ယခုလက္ရွိ ဒုတိယအႀကိမ္ ပါလီမန္တြင္ လူမ်ိဳးစုပါတီမ်ား ရရွိခဲ့ေသာ ႏိုင္ငံေရး ကိုယ္စားျပဳႏိုင္ခြင့္ကို တစ္ခ်က္မွ် ျပန္ၾကည့္ေစလိုသည္။ ရခိုင္ပါတီက ၃ ဒသမ ၃ ရာခိုင္ႏႈန္း၊ ရွမ္းပါတီ (SNLD) က ၂ ဒသမ ၃ ရာခိုင္ႏႈန္း၊ ပအိုးဝ္း၊ တေအာင္းႏွင့္ ဇိုမီးတို႔က ၀ ဒသမ ၆ ရာခိုင္ႏႈန္း၊ ကခ်င္၊ မြန္၊ ဝ နဲ႔ ကိုးကန္႔တို႔က ၀ ဒသမ ၂ ရာခိုင္ႏႈန္းမွ်သာ ရွိသည္။ ပထမအႀကိမ္ ပါလီမန္ထက္ သိသိသာသာပင္ နည္းပါသည္။ တစ္ခါက ရစ္ခ္်ဗတ္ဝဲ ၫႊန္းခဲ့ေသာ ၁၉၅၁- ၅၂ ေ႐ြးေကာက္ပြဲအၿပီး အေျခအေနႏွင့္ မနီးမကမ္းပင္ ျဖစ္လာေတာ့သည္။ ထိုစဥ္ကႏွင့္ တစ္ထပ္တည္း မက်သည္မွာ တပ္မေတာ္သား လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ ၂၅ ရာခိုင္ႏႈန္း ရွိေနျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ သို႔တေစ သူတို႔တစ္ေတြမွာ အေျခခံဥပေဒ ကိစၥ၊ တပ္ကိစၥတို႔တြင္သာ အတိုက္အခံ အလုပ္ကို လုပ္ၾကသည္ျဖစ္ရာ လူထု၏ ဒီမိုကေရစီ ရပိုင္ခြင့္မ်ား၊ အထူးသျဖင့္ လူမ်ိဳးစုအေရးမ်ား အတြက္မူ အတိုက္အခံ လစ္ဟာသလို ျဖစ္ေနေတာ့သည္။

ဤအေျခအေနမွာပင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ SNLD ႐ုံးခ်ဳပ္တြင္ က်င္းပေသာ ‘ညီၫြတ္ေသာ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ား မဟာမိတ္အဖြဲ႔’ (UNA) အစည္းအေဝးတြင္ ေျပာၾကားခဲ့ေသာ ဦးခြန္ထြန္းဦး၏ စကားမ်ားကို ၾကားလိုက္ရျခင္း ျဖစ္သည္။ “NLD ဟာ တိုင္းရင္းသားေတြ အတြက္ေတာ့ သိပ္အားမကိုးရေတာ့ဘူး။ တိုင္းရင္းသားေတြ အားကိုးစရာဆိုလို႔ UNA ဒါမွမဟုတ္ NBF ရွိခဲ့ရင္လည္း NBF ေပါ့ဗ်ာ။ ၿပီးေတာ့ လႊတ္ေတာ္မွာ တက္ေနတဲ့ တိုင္းရင္းသား လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ေတြေပါ့ ...” သူ႔စကား အသြားအလာကို ၾကည့္ရသည္မွာ NLD အားျပဳထားေသာ လူပုဂၢိဳလ္ အမွတ္အသားသ႐ုပ္ကို တိုင္းရင္းသားမ်ား၏ လူမ်ိဳးစု အမွတ္အသားသ႐ုပ္ႏွင့္ ခုခံမည့္ပုံ ရွိသည္။ ဒီမိုကေရစီခရီးကား မနီးလွေသး။ ဒီမိုကရက္တစ္ အင္အားစုမ်ား ၾကားတြင္ကား အက္သံကို စတင္ၾကားေနရေပၿပီ ...။

PR ကို ျပန္လြမ္း


အမွန္စင္စစ္ လူနည္းစု လူမ်ိဳးစုပါတီမ်ား၏ ႏိုင္ငံေရး ကိုယ္စားျပဳႏိုင္ခြင့္ အက်ဘက္သို႔ ေရာက္လာသည္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံ တစ္ခုတည္းေတာ့ မဟုတ္ပါေခ်။ အဂၤလန္က ေဝးလ္စ္နဲ႔ အိုင္းရစ္၊ ကေနဒါမွာ ကြိဘက္၊ စပိန္က ဘာ့စ္နဲ႔ နဗား၊ အိႏၵိယမွာ ပန္ခ်ာ၊ တမီလ္နဲ႔ နာဂ၊ ေတာင္အာဖရိကမွာ ဇူးလူးနဲ႔ ငူနီ၊ ႐ုရွားက ေကာ့ဆက္ စသည့္ ျပည္နယ္မ်ားသည္လည္း အလားတူ ကံၾကမၼာမ်ိဳးႏွင့္ ႀကဳံေနရသည္။ အဆိုပါ ႏိုင္ငံမ်ားအ ေနႏွင့္ ဆိုခဲ့ပါ အျဖစ္မ်ိဳးကို ေရွာင္ကြင္းႏိုင္ရန္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲစနစ္ ျပင္ဆင္ဖို႔ ႀကိဳးပမ္းေနၾကသည္ဟု ၾကားရသည္။ အစဥ္အလာ FPTP (အႏိုင္ရသူ အကုန္ယူစနစ္) မွ PR (အခ်ိဳးက် ကိုယ္စားျပဳစနစ္) သို႔ ေျပာင္းလဲဖို႔ ျဖစ္သည္။

ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးတြင္လည္း ေ႐ြးေကာက္ပြဲစနစ္ ေျပာင္းလဲႏိုင္ဖို႔ ၿပီးခဲ့ေသာ ပါလီမန္က ႀကိဳးပမ္းခဲ့ဖူးသည္။ ထိုစဥ္ကမူ လူမ်ိဳးစုပါတီ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကိုယ္တိုင္က FPTP စနစ္ကိုသာ လိုလားခဲ့ၾကသည္။ မိမိတို႔ သက္ဆိုင္ရာ ျပည္နယ္အတြင္း မဲအမ်ားဆုံး ရလိမ့္မည္ဆိုေသာ ေမၽွာ္လင့္ခ်က္ျဖင့္ PR စနစ္သို႔ မေျပာင္းခ်င္။ တကယ့္လက္ေတြ႔တြင္ကား ထင္သလို ျဖစ္မလာခဲ့ပါ။ ၁၉၉၀ ေ႐ြးေကာက္ပြဲဝင္ ပါတီလား၊ ၂၀၁၀ ေ႐ြးေကာက္ပြဲဝင္ ပါတီလား၊ အျငင္းပြားၾကရာမွ လူမ်ိဳးစုပါတီေတြ ႏွစ္ျခမ္းကြဲၿပီး ေဒသျပင္ပ ပါတီမ်ားမွ ဝင္စားသြားသည္။

ေျပာရလွ်င္ NLD မွမဟုတ္။ အင္အားႀကီးပါတီ တစ္ခုခုက မိမိကိုယ္ကိုယ္ ျပည္ေထာင္စုပါတီဟု သတ္မွတ္ၿပီး လူမ်ိဳးစု ပါတီေတြရဲ႕ တည္ရွိမႈကို အသိအမွတ္မျပဳလွ်င္ အလားတူ ျပႆနာမ်ားကား ဆက္လက္ရွိေနဦးမည္သာ ျဖစ္သည္။ ၁၉၄၇ ပင္လုံညီလာခံက ေဆာင္႐ြက္မေပးႏိုင္ခဲ့ေသာ ‘တိုင္းျပည္တည္ေဆာက္ေရး’ (Nation Building) ကို လက္ေတြ႔အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ ခက္ခဲေနဦးမည္သာ ျဖစ္သည္။ ျမန္မာ့ဒီမိုကရက္တိုင္ေဇးရွင္းမွာ ‘ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ေရး’ (State Building) သက္သက္ျဖင့္ မလုံေလာက္၊ ‘တိုင္းျပည္တည္ေဆာက္ေရး’ ႏွင့္ တြဲဖက္ေဆာင္႐ြက္ရမည္ ျဖစ္ရာ လူမ်ိဳးစုပါတီမ်ား၏ အခန္းက႑ကို ေလးနက္မွ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

ေက်ာ္ဝင္း (၁၁၊ ေမ ၂၀၁၆)

]]>
demolay13.mm@gmail.com (Weekly) PERSPECTIVE Tue, 17 May 2016 09:20:52 +0000
ျမန္မာႏွင့္ စံႏႈန္းမ်ား http://www.thevoicemyanmar.com/index.php/perspective/item/10736-mms http://www.thevoicemyanmar.com/index.php/perspective/item/10736-mms ျမန္မာႏွင့္ စံႏႈန္းမ်ား

အစစ နိမ့္က်လြန္းေနတဲ့ ျမန္မာဟာ စံႏႈန္းေတြနဲ႔ ေဝးကြာလြန္းေန ေသးတယ္။ စံႏႈန္းေတြဆိုတာက အၫြန္႔အဖူးေတြ။ ႏိုင္ငံေတြ၊ လူ႔ေဘာင္ အဖြဲ႕အစည္းေတြ ေကာင္းမြန္တိုးတက္ဖို႔ ေအာင္ျမင္ၿပီးသား နမူနာေကာင္းေတြကို အဆီအႏွစ္ ထုတ္ယူထားတာေတြ ျဖစ္တယ္။ စံႏႈန္းေတြဆိုတာ က႑စုံမွာ လိုအပ္တယ္။ ရွိတယ္။ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ ဘာသာေရးနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈ စတဲ့က႑စုံမွာ စံႏႈန္းေတြရွိတယ္။

ဖြံ႕ၿဖိဳးၿပီးသား တည္ၿငိမ္တဲ့ႏိုင္ငံေတြ၊ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းေတြမွာက စံႏႈန္းေတြနဲ႔ အနီးစပ္ဆုံး အေျခအေနေတြ ေရာက္ေနၾကၿပီးသား ျဖစ္တယ္။ သူတို႔ ေရရွည္ တည္ေဆာက္ထားၾကတာ ျဖစ္တယ္။ ခဲရာခဲဆစ္ တည္ေဆာက္ထား ၾကတာျဖစ္တယ္။ ခုေရတြင္းတူးၿပီး ခု ေရၾကည္ေသာက္ေနၾကတာ မဟုတ္ဘူး။

ဥပမာအားျဖင့္ အားလုံးက အားက်ေနၾကရတဲ့ အေမရိကန္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းမ်ား စံႏႈန္းေကာင္းေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိတယ္။ လူေတြက ယဥ္ေက်းတဲ့ ကိုယ္အမူအက်င့္၊ စိတ္အမူအက်င့္ေတြ ရွိၾကတယ္။ ဒီေတာ့ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းက သာယာတယ္။ လြတ္လပ္ေပ်ာ္႐ႊင္ဖြယ္လည္း ရွိတယ္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ ဒီအေျခအေနေရာက္ေအာင္ ႏွစ္ေပါင္းရာနဲ႔ခ်ီ ႐ုန္းကန္ခဲ့ၾကတယ္။ တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေတာင္မွ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ အေနအထားဟာ စံႏႈန္းျပည့္ျဖစ္ေနၿပီ၊ ၿပီးျပည့္စုံတဲ့ႏိုင္ငံ၊ ၿပီးျပည့္စုံတဲ့ လူ႔ေဘာင္အဖြဲ႕အစည္း ျဖစ္ၿပီလို႔ ေျပာမရေသးဘူး။ လိုအပ္ခ်က္ေတြ၊ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ေတြ ရွိေနေသးတယ္။

ဖြံ႕ၿဖိဳးၿပီးႏိုင္ငံေတြ စံႏႈန္းေတြနဲ႔ ေတာ္ေတာ္နီးစပ္ေနၿပီလို႔ ဆိုေပမယ့္ ႏိုင္ငံအလိုက္ အတိုင္းအတာ ကြာေသးတယ္။ စံႏႈန္းအေျခခံဆိုတာ အတူတူ ျဖစ္ေပမယ့္ ယဥ္ေက်းမႈအေပၚ၊ ႏိုင္ငံေရးစနစ္အေပၚ၊ သမိုင္းေၾကာင္းေပၚ မူတည္ၿပီးေတာ့ မူကြဲေတြ ရွိေသးတယ္။ စံႏႈန္းေတြကို အေကာင္းဆုံး သတ္မွတ္ထားလို႔ ရေပမယ့္ အတိအက် (တစ္ပုံစံတည္း) သတ္မွတ္ထားလို႔ မရဘူး။ ဥပမာ-စီးပြားေရးစံႏႈန္းအရ အေမရိကန္နဲ႔ ၿဗိတိန္ ေတာ္ေတာ္ကြဲျပားတယ္။ အေမရိကန္မွာ လုပ္ငန္းထူေထာင္ဖို႔ သိပ္လြယ္ကူသလို အဲဒီလုပ္ငန္း ပ်က္စီးဖို႔လည္း သိပ္လြယ္တယ္။ ၿဗိတိန္မွာေတာ့ လြယ္လြယ္နဲ႔ လုပ္ငန္းထူေထာင္ဖို႔ မလြယ္ဘူး။ သို႔ေသာ္ လုပ္ငန္းတည္တံ့ဖို႔ ကေတာ့ အမ်ားႀကီးပိုၿပီး အာမခံခ်က္ရွိတယ္။ ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ လူမႈေရးစံႏႈန္း ေတြကလည္း သူတို႔ႏွစ္ႏိုင္ငံၾကား အႀကီးအက်ယ္ ျခားနားတယ္။ အဂၤလိပ္ေတြက ကိန္းႀကီးခန္းႀကီး ေနထိုင္ ေျပာဆိုတတ္ၾကတယ္။ သိပ္ကို ဖြယ္ရာယဥ္ေက်းတဲ့ ဂိုက္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ဖမ္းၿပီး ေနထိုင္ျပဳမူတတ္ ၾကတယ္။ အေမရိကန္ေတြကေတာ့ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေနထိုင္ျပဳမူ တတ္ၾကတယ္။ သို႔ေသာ္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း ႏွစ္ခုစလုံးက တိုးတက္ဖြံ႕ၿဖိဳးေနတယ္။ အားနည္းခ်က္ အားသာခ်က္ေတြ ရွိေပမယ့္ ႏွစ္ႏိုင္ငံစလုံးက ကမၻာ့ထိပ္တန္းပဲ။

ဆိုလိုခ်င္တာက စံႏႈန္းေတြဆိုတာ အေျခခံအားျဖင့္ အႏွစ္သာရ အားျဖင့္ တူညီၾကေပမယ့္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းအလိုက္ (ေရခံေျမခံအလိုက္) မူကြဲေတြရွိႏိုင္တယ္။ ျမန္မာ့လူ႔အဖြဲ႕အစည္း အေနနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ သင့္ေတာ္ ကိုက္ညီတဲ့လမ္းကို ေ႐ြးၿပီး အျပင္းအထန္ ႀကိဳးစားတည္ေဆာက္ဖို႔ လိုတယ္။ ေသြးေအးမေနသင့္ဘူး။ ကိုယ့္ေရခံေျမခံ၊ ကိုယ့္သမိုင္းေၾကာင္း၊ ကိုယ့္ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ ကိုက္ညီတဲ့လမ္းေၾကာင္းကို ရွာေဖြၿပီး ႏိုင္ငံတကာကိုမီဖို႔ တက္သုတ္ ႐ိုက္ၾကရမယ့္အခ်ိန္ ျဖစ္တယ္။ အစစအရာရာ အလြန္အမင္း နိမ့္က်ေနတဲ့ လူ႔ေဘာင္အဖြဲ႕အစည္း တစ္ခုက ေအးတိေအးစက္ လုပ္ေနလို႔မရဘူး။ တစ္စုံတစ္ေယာက္ကပဲ အရာခပ္သိမ္းကို ဖန္တီး တည္ေဆာက္ေပးမယ္လို႔ ေစာင့္ေမၽွာ္အားကိုးတဲ့ ဓေလ့ အလြန္အမင္းႀကီး စိုးေနမႈက ႏိုင္ငံတစ္ခု တိုးတက္ဖို႔ အေျခခံစံႏႈန္းေတြနဲ႔ အနီးစပ္ဆုံး အေျခအေနေရာက္ေအာင္ တည္ေဆာက္ဖို႔ အဟန္႔အတားႀကီးလို ျဖစ္ေနရင္ တိုးတက္ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈနဲ႔ အလွမ္းေဝးေနဦးမွာပဲ။

ႏိုင္ငံေရးအရ စံႏႈန္းနဲ႔နီးစပ္တဲ့ အေျခအေနတခ်ိဳ႕ ျဖစ္ထြန္းလာေပမယ့္ တျခားက႑ေတြပါ တိုးတက္မႈရွိလာေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ရင္ ႏိုင္ငံေရး အပါအဝင္ အားလုံးဟာ ျပန္လည္ ပ်က္စီးသြားႏိုင္တယ္။ ပညာနဲ႔ အေတြးအေခၚ၊ စီးပြားေရးနဲ႔ ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရးနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈ ဘက္စုံနိမ့္က်ေနတဲ့ တိုင္းျပည္ စံႏႈန္းေတြဆီအေရာက္ ခ်ီတက္ဖို႔ အိပ္မက္ မက္ေနၾက႐ုံနဲ႔ မရဘူး။ အဲဒီအိပ္မက္ေတြကို လူတိုင္းက လက္ေတြ႕အေကာင္အထည္ ေဖာ္ၾကဖို႔ မျဖစ္မေန လိုအပ္တယ္။

အေရွ႕တိုင္းႏိုင္ငံ ေတြမွာလည္း အေနာက္လိုပဲ သီးျခားစ႐ိုက္ လကၡဏာေတြ အေကာင္းေရာ အဆိုးေရာရွိတယ္။ အေရွ႕က ယဥ္ေက်းမႈ စံႏႈန္းေတြဟာ အေနာက္ထက္ အဆင့္ျမင့္တယ္ဆိုတာ အေနာက္က လူေတြျငင္းလို႔မရဘဲ လက္ခံရတယ္။ အေနာက္မွာမရွိတဲ့ ဝိေသသေတြ အေရွ႕က ပိုင္ဆိုင္တယ္။ အေရွ႕ဟာ ႀကိဳးစားတည္ေဆာက္ႏိုင္ရင္၊ ဇြဲ၊ လုံ႔လ၊ ဝီရိယႀကီးႀကီးနဲ႔ အားထုတ္ရင္ အေနာက္ကိုေက်ာ္ေတာ့မယ္ ဆိုတာ အေနာက္က ေကာင္းေကာင္းသိလို႔ စိုးရိမ္ေနၾကတယ္။ အေရွ႕က ေသြးေအးတဲ့ႏိုင္ငံေတြ စဥ္းစားဖြယ္ျဖစ္တယ္။

ျမန္မာဟာ ေဒသတြင္းမွာ ႏိုင္ငံေရးအရ အံ့မခန္းေျပာင္းေနၿပီျဖစ္တယ္။ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံေတြက ျမန္မာ့အေျပာင္းအလဲကို တအံ့တဩ ေလ့လာေနၾကၿပီ။ ျမန္မာဟာ အေျပာင္းအလဲကို မယိမ္းမယိုင္ ထိန္းသိမ္းၿပီး ႏိုင္ငံေရးအရ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အခြင့္အလမ္းကို အမိအရ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ အသုံးခ်ႏိုင္ရင္ က႑စုံတိုးတက္ဖို႔ အလားအလာရွိေနၿပီ။ အာရွမွာ ႏိုင္ငံေရး တြင္မက က႑စုံမွာ ဦးေဆာင္ႏိုင္ငံျဖစ္ဖို႔ အခြင့္အလမ္းရွိေနၿပီ။ သို႔ေသာ္ ဒါေတြအားလုံးက အလုပ္ကို ႀကိဳးစားမလုပ္ၾကရင္ တစ္ရက္ တစ္မနက္နဲ႔ ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္သြားႏိုင္တယ္၊ ဒုံရင္းျပန္ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္ ဆိုတာ သတိျပဳၾကဖို႔ လိုအပ္တယ္။

လက္ရွိအေျခအေနမွာ ႏိုင္ငံသားေတြ ႏိုးၾကားၾကဖို႔လိုၿပီ။ ႐ုန္းကန္ၾကရမယ္။ စံႏႈန္းေတြကို ျဖည့္ဖို႔ဆိုရင္ တခ်ိဳ႕ႏိုင္ငံႀကီးေတြလို ႏွစ္ႏွစ္ရာ သုံးရာ မလိုအပ္ေတာ့ဘူး။ ညီၫြတ္ရင္၊ နည္းလမ္းက်ရင္ ႏွစ္ေလးငါးဆယ္မွာ ျဖစ္လာဖို႔ ေသခ်ာတယ္။ အေနာက္ကိုေက်ာ္ႏိုင္တဲ့အေရွ႕ရဲ႕ ဦးေဆာင္ႏိုင္ငံ ေတြထဲက တစ္ႏိုင္ငံဟာ ျမန္မာျဖစ္ႏိုင္တယ္။ အေနာက္ဟာ စီးပြားေရးအရ၊ ႏိုင္ငံေရးအရ အီလည္လည္ျဖစ္ေနၿပီ။ ႏိုင္ငံေရးအရ အေနာက္ဒီမိုကေရစီဟာ အီလည္လည္ ျဖစ္ေနၿပီ။ စီးပြားေရးအရ အေရွ႕မွာ အခြင့္အလမ္းသစ္ေတြ ရွိေနၿပီ။ အေရွ႕ကို ေနာက္မွာျဖတ္ခ်န္ထားလို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ဆိုတာ အေနာက္ကရိပ္မိလို႔ ေျပးႏႈန္းကို အရွိန္ျမႇင့္ဖို႔ ႀကိဳးစားေပမယ့္ အေနာက္ကမၻာ အင္အားေလ်ာ့လာေနၿပီ ဆိုတာ ပညာရွင္ေတြ တြက္ဆမိေနၾကၿပီ။ ျမန္မာရဲ႕ ဒီမိုကေရစီခရီးက ေတာ္ေတာ္ေပါက္ေနၿပီ။ အာရွပုံစံ စံႏႈန္းပိုျမင့္တဲ့ ဒီမိုကေရစီေမာ္ဒယ္သစ္ကို ျမန္မာဟာ ဦးေဆာင္ပုံေဖာ္သူျဖစ္ဖို႔ နီးစပ္ေနၿပီ။

က႑စုံစံႏႈန္းေတြနဲ႔ ကိုက္ညီတဲ့ အေျခအေနေတြ ဖန္တီးႏိုင္ဖို႔ အေျခခံ အက်ဆုံးျဖစ္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးလြတ္လပ္ခြင့္က ျမန္မာေတြအတြက္ လမ္းပြင့္သြားၿပီ။ လုပ္စရာရွိတာေတြ အားလုံးကို လက္ေတြ႕လုပ္ၾကဖို႔ လိုၿပီ။ ျမန္မာေတြမညံ့ဘူး။ သို႔ေသာ္ ပန္းတိုင္မေရာက္ခင္ တက္ေထာင္ခ်င္တဲ့အက်င့္ ေတြေတာ့ ေဖ်ာက္ရေတာ့မယ္။ အလုပ္မလုပ္ဘဲ မတိုးတက္ႏိုင္ဘူး။ စံႏႈန္းေတြဟာ လူ႔အဖြဲအစည္းရဲ႕ ပန္းတိုင္ပဲ။ ႏိုင္ငံတစ္ခု ဘက္စုံဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေရး အတြက္ ႏိုင္ငံေရးအေျခအေန ေကာင္းမြန္လာျခင္းအေပၚ အေျခခံၿပီး အားႀကိဳးမာန္တက္ အေရာက္လွမ္းမွပဲ ျဖစ္ႏိုင္မယ္။ မလွမ္းဘဲေတာ့ မေရာက္ဘူး။

မင္းႏြယ္

]]>
chili2028@gmail.com (The Voice) PERSPECTIVE Fri, 13 May 2016 10:30:46 +0000
၂၁ ရာစုပညာေရး သို႔မဟုတ္ ဓားေသြးၿပီး အားေမြးထားရမည့္ေခတ္ http://www.thevoicemyanmar.com/index.php/perspective/item/10722-21p http://www.thevoicemyanmar.com/index.php/perspective/item/10722-21p ၂၁ ရာစုပညာေရး သို႔မဟုတ္ ဓားေသြးၿပီး အားေမြးထားရမည့္ေခတ္

ျမန္မာ့ပညာေရးတြင္ Ctirical Thinking ဆိုသည့္ ေဝဖန္ ဆန္းစစ္၊ ေတြးေခၚေျမာ္ျမင္ႏိုင္ေသာ သေဘာတရားမ်ား ျဖစ္ေပၚလာေစမည့္ သင္ၾကား သင္ယူမႈမ်ားႏွင့္ ကင္းေဝးလာခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာခဲ့ၿပီ။ ျပ႒ာန္းစာအုပ္ျဖင့္ တုပ္ေႏွာင္ထားၿပီး အလြတ္က်က္၊ အလြတ္ေရး၊ အမွတ္ေပးဆုံးျဖတ္ေနေသာ ပညာေရး ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္လည္း Critical Thinking သာမက Innovation ဟုေခၚသည့္ အသစ္ တီထြင္လိုစိတ္မ်ားပါ ဆိတ္သုဥ္းလာခဲ့ရသည္။

မေတြးတတ္သည့္အခါ၊ ေတြးေတာတတ္ေစရန္ ေလ့က်င့္ေပးျခင္း မခံရသည့္အခါ၊ ေတြးစရာလည္း မလိုသည့္အခါမ်ားတြင္ ေတြးေတာျခင္းကိုလည္း နားမလည္ေတာ့ေပ။ မေတြးတတ္သျဖင့္ အသစ္အဆန္း ေပၚထြက္လာရန္လည္း မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ေပ။

ျမန္မာ့ပညာေရးတြင္ ေတြးတတ္ေစရန္ သင္ၾကားေပးမႈမ်ား လိုအပ္သကဲ့သို႔ တီထြင္ဖန္တီးမႈမ်ား (Innovation) မ်ားလည္း အထူး လိုအပ္ေနပါသည္။ ပထမအဆင့္ Creativity ျဖင့္ ေတြးေတာတတ္ေစရန္ ျပဳစု ပ်ိဳးေထာင္ေပးၾကရမည္။ စဥ္းစားမႈမ်ား ရင့္သန္လာလၽွင္ လက္ေတြ႕ ဖန္တီးျခင္း Innovation ဘက္သို႔ ကူးေျပာင္းႏိုင္ရန္ အားေပးအားေျမႇာက္ ျပဳႏိုင္မွသာ ျမန္မာ့ပညာေရးသည္ ကမၻာ့အဆင့္မီပညာေရး ျဖစ္ႏိုင္မည္။ ႏိုင္ငံတကာပညာေရးတြင္ တိုးတက္ေနသည့္ ႏိုင္ငံတိုင္းသည္ Creativity မွသည္ Innovation လမ္းေၾကာင္းသို႔ေရာက္ေစရန္ ႏိုင္ငံေတာ္က ဦးေဆာင္ၿပီး လုပ္ေဆာင္ေနၾကေၾကာင္း ေတြ႕ရသည္။ ပညာေရးဆိုသည္မွာ စီးပြားေရးႏွင့္ လူမႈေရး ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေစရန္ မ်ားစြာ အေထာက္အကူျပဳေန ပါသည္။ ေရျမင့္မွ ၾကာျမင့္မည့္သေဘာ ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ပညာျမႇင့္တင္ျခင္းျဖင့္သာ တိုင္းျပည္ႏွင့္လူမ်ိဳးကို တိုးတက္ျမင့္မားေစရန္ ႀကံေဆာင္ေလ့ရွိၾကသည္။ တိုင္းျပည္တစ္ျပည္ နိမ့္က်ဆင္းရဲျခင္းသည္ စီးပြားေရးေၾကာင့္ဟု ေထာက္ျပႏိုင္ေသာအခ်က္မ်ား ရွိေသာ္လည္း လူ႔အရင္းအျမစ္မ်ားကို ပညာျဖင့္ ျမႇင့္တင္ၿပီး တိုင္းျပည္ တိုးတက္ေစရန္ လုပ္ေဆာင္ျပႏိုင္သည့္ ႏိုင္ငံေပါင္းမ်ားစြာက သက္ေသထူေနသည္။ မိမိတိုင္းျပည္အတြင္းရွိ လူငယ္မ်ားကို ပညာတတ္ေအာင္ သင္ေပးမည္၊ သင္ေပးလိုက္သည့္ ပညာရပ္တိုင္းသည္ Innovation ျဖစ္ေအာင္လုပ္မည္ ဆိုသည့္ လူငယ္မ်ိဳးဆက္သစ္ တစ္ခုကို ေမြးထုတ္ႏိုင္မွသာ ျမန္မာ့ပညာေရး တစ္ေခတ္ဆန္းသစ္မည္ ျဖစ္သည္။

စိန္ေခၚမႈမ်ားကို ရင္ဆိုင္ရန္ စိန္ေခၚပါေစ


ပညာ၏ေနာက္ကြယ္တြင္ အခြင့္အလမ္း ဆိုသည္ကို ေမးလာၾကသည္။ ‘ပညာသင္မည္၊ ပညာတတ္ေတာ့ ဘာျဖစ္လာမည္နည္း’ ေမးခြန္းကို ရင္ဆိုင္ၾကရသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ကၽြန္ေတာ္/ကၽြန္မတို႔ ပညာတတ္လာလၽွင္ ဘာျဖစ္မည္နည္းဆိုသည့္ ေမးခြန္းကို အစိုးရအဆက္ဆက္ တိတိပပ ေျဖၾကားသြားႏိုင္ျခင္း မရွိခဲ့ပါ။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းၿပီးပါက အစိုးရဝန္ထမ္း လခစားေလာက္လုပ္မည္၊ ကုမၸဏီဝန္ထမ္းေလာက္ လုပ္မည္ ဆိုျခင္းမွာ အေျဖတစ္ခု မဟုတ္ေသးပါ။

ကမၻာေပၚတြင္ အၿပိဳင္အဆိုင္ကိစၥမ်ား လူငယ္ထုၾကားတြင္ အရမ္း မ်ားေနသည္ကို သတိျပဳေစခ်င္ပါသည္။ တီထြင္ဖန္တီးလိုစိတ္၊ တီထြင္ ဖန္တီးမႈမ်ားျဖင့္ ကမၻာကို ထိုးေဖာက္မည္ ဆိုသည့္ အခြင့္အလမ္းမ်ား မရသည့္အတြက္ ႏိုင္ငံျခားထြက္ကာ အိမ္ေဖာ္လုပ္ေဆာင္ေနၾကေသာ ပညာတတ္ အမ်ားအျပားကိုပင္ ေတြ႕ေနရသည္။

တီထြင္မႈတစ္ခုသည္ ဆန္းသစ္မႈျဖစ္ေနရမည္။ သူမ်ား တီထြင္ထားၿပီးသား ကိစၥတစ္ခုကို ပုံစံတူ လုပ္ေဆာင္ျခင္းမွာ တီထြင္မႈမဟုတ္ပါ။ တုပမႈသာ ျဖစ္ပါသည္။ အယ္ဒီစင္က လၽွပ္စစ္မီးသီးကို တီထြင္သြားခဲ့ သည္မွာ လြန္ခဲ့ေသာ ၁၉ ရာစုေလာက္ကတည္းက ျဖစ္သည္။ ယခု ၂၁ ရာစုေရာက္မွ လၽွပ္စစ္မီးသီး လိုက္ၿပီး တီထြင္ရန္ထက္ ၂၁ ရာစုတြင္ လၽွပ္စစ္မီးသီးထက္ သာေသာ အလင္းေပးစနစ္ တစ္ခုခုကို တီထြင္ျပႏိုင္ေစရန္ စိတ္ကူးမ်ိဳး ျဖစ္လာေစရန္ အေရးႀကီးသည္။

ပညာေရးတြင္ ၂၁ ရာစု၏ စိန္ေခၚမႈမ်ားကို ရင္ဆိုင္ရန္ ျပင္ဆင္ေနၾကသည္။ ကိုယ့္ကို စိန္ေခၚေနသူသည္ မည္မၽွ ‘ဗလ’ ႏွင့္ ‘ဇ’ ရွိမွန္းမသိဘဲ ရမ္းသမ္းၿပီး ရင္ဆိုင္မည္ဟု ေအာ္ေနရန္မသင့္ပါ။ ကမၻာေပၚတြင္ ပညာေရးတိုးတက္ေနသည့္ ႏိုင္ငံမ်ားသည္ စိန္ေခၚမႈမ်ားကို ဦးစြာ အသိအမွတ္ျပဳ ၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ စိန္ေခၚမႈမ်ားကို မည္သို႔ရင္ဆိုင္မည္နည္းဟု သုံးသပ္ၾကသည္။ ရင္ဆိုင္ ေက်ာ္လႊားႏိုင္မည့္ နည္းလမ္းမ်ားကို ရွာၾကသည္။ ဦးစြာ မိမိတို႔ကို စိန္လာေခၚစမ္းပါဟု ေမၽွာ္လင့္ကာ ရင္ဆိုင္ႏိုင္ေစရန္ ႀကိဳးစားၾကသည္သာ ျဖစ္သည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေနသည္။ ‘စိန္ေခၚမႈ’ ဆိုသည္ကို ဘာမွန္းမသိ ညာမွန္းမသိ ရမ္းသမ္းၿပီး အထက္ပိုင္းက ေအာ္ေနၾကသည္။ ထိုအခါ စိန္ေခၚမႈဆိုသည္မွာ ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းေက်ာ္လႊားရန္ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ တေစၧတစ္ေကာင္လို ေၾကာက္စရာသတၱဝါႀကီး ျဖစ္ေနပါသည္။ ‘ပညာေရးတြင္ စိန္ေခၚမႈဆိုသည္က ဘာ၊ ငါတို႔က ဘယ္ေနရာမွာ၊ ဘယ္ေလာက္ အတိုင္းအတာအထိ ရင္ဆိုင္ၾကမယ္’ ဆိုသည့္ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ မရွိေသာအခါ အထက္ပိုင္းက စိန္ေခၚမႈဟု ေအာ္လိုက္တိုင္း ေနာက္က လိုက္လုပ္စရာဟု မျမင္ေတာ့ဘဲ ေၾကာက္လြန္းေသာေၾကာင့္ ေရွာင္တိမ္းရန္ ျဖစ္လာၾကသည္။

စိန္ေခၚမႈကို နည္းပညာတစ္ခုတည္းျဖင့္ မေျဖရွင္းႏိုင္


နည္းပညာ တိုးတက္လာသည့္ ေခတ္ႀကီးတြင္ ပညာေရးကို နည္းပညာျဖင့္ ေက်ာ္လႊားႏိုင္ေစရန္ ႀကိဳးစားလာၾကေၾကာင္းလည္း ေတြ႕ရသည္။ ကြန္ပ်ဴတာႏွင့္ အင္တာနက္ ထြန္းကားလာခ်ိန္တြင္ နည္းပညာျဖင့္ ပညာေရး နိမ့္က်မႈမ်ားကို ကုစားႏိုင္ေၾကာင္း အေျဖ ထုတ္ၾကည့္ၾကသည္။ လူတိုင္းတြင္ နည္းပညာကို အသုံးျပဳႏိုင္သည့္အသိႏွင့္ အသုံးျပဳႏိုင္မည့္ ပစၥည္းမ်ားရွိမွသာ နည္းပညာျဖင့္ ပညာေရးကို ျမႇင့္တင္ႏိုင္ေပမည္။

နည္းပညာေၾကာင့္ လူသားရင္းျမစ္မ်ားကို အသုံးျပဳရမႈမ်ား တျဖည္းျဖည္း ေလ်ာ့နည္းသြားသည္။ စက္မႈေခတ္ေျပာင္း ေတာ္လွန္ေရး ကာလကတည္းက စက္ကို အေျချပဳခဲ့ေသာေၾကာင့္ လူေတြ အလုပ္ျပဳတ္ကုန္သည္။ ၂၁ ရာစုတြင္လည္း ကြန္ပ်ဴတာကို အေျချပဳေသာေၾကာင့္ လူသားရင္းျမစ္မ်ား ေလ်ာ့နည္းသည္ထက္ ေလ်ာ့နည္းသြားျပန္သည္။ သို႔ျဖစ္ရာ တီထြင္ဖန္တီးႏိုင္သည့္သူ မ်ားကို မေမြးထုတ္ေပးႏိုင္လၽွင္ အနာဂတ္ စိန္ေခၚမႈမ်ားကို အသင့္မျဖစ္ႏိုင္ေပ။ ၂၁ ရာစုသည္ ေခတ္မီ နည္းပညာမ်ားကို တီထြင္သူလား၊ ထိန္းေက်ာင္းေမာင္းႏွင္ႏိုင္မည့္ သူလား အကဲျဖတ္ ဆန္းစစ္ေနသည့္ေခတ္ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဖန္တီးသူႏွင့္ အသုံးျပဳတတ္သူ ႏွစ္မ်ိဳး ေမြးထုတ္ေပးေရးမွာ အေရးႀကီးသည္။

၂၁ ရာစုသည္ ေခတ္ကိုရင္ဆိုင္ ယွဥ္ၿပိဳင္ႏိုင္မည့္သူမ်ားကို ေမၽွာ္လင့္ ေတာင့္တေနသည္။ Creativity ႏွင့္ Innovation လုပ္ႏိုင္သူမ်ားကိုသာ ေနရာေပးရန္ ျပင္ဆင္ထားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လူသားရင္းျမစ္မ်ားကို လက္လႊတ္ႏိုင္ဦး မည္မဟုတ္ေပ။ လုပ္ငန္းတိုင္းတြင္ စက္႐ုပ္မ်ားကို ခန္႔ထားျခင္း မျပဳသေ႐ြ႕ လူသားတို႔၏ အဆုံးအျဖတ္ႏွင့္ တီထြင္ဖန္တီးမႈမ်ားသည္ အေရးပါေနဦးမည္သာ ျဖစ္သည္။ စက္ကို လူသားက ဖန္တီးသည္။ စက္က လူသားတို႔ ထည့္သြင္းေပးထားသည့္ ပ႐ိုဂရမ္မ်ားအတိုင္း လႈပ္ရွားၾကရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ စက္ကို မည္သို႔ လုပ္ေဆာင္ေစမည္၊ မည္သို႔ ခိုင္းေစႏိုင္မည္ဆိုသည့္ ပ႐ိုဂရမ္ကို ေရးသားႏိုင္သည့္သူမ်ားက အေရးပါ ေနဦးမည္သာ ျဖစ္သည္။ လူသားဗဟိုျပဳဝါဒမွ ကင္းလြတ္ႏိုင္ျခင္း မရွိေသးေသာေၾကာင့္ နည္းပညာကို ထိန္းေက်ာင္း ခ်ဳပ္ကိုင္ႏိုင္သည့္ ပညာရွင္ လူငယ္မ်ား ေမြးထုတ္ေပးႏိုင္ရန္ ၂၁ ရာစုပညာေရးက ေတာင္းဆိုေနဦးမည္သာ ျဖစ္သည္။

စီးပြားေရးႏွင့္ တီထြင္မႈေပါင္းစပ္ေပးရန္


ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ၏ စီးပြားေရးေအာင္ျမင္ေစရန္ ပညာေရးကိုလည္း ျမႇင့္တင္ရမည္ဆိုလၽွင္ ေက်ာင္းမ်ားက မည္သို႔ ျပင္ဆင္ေပးလိုက္သင့္ သနည္း။

Critical Thinking


ျမန္မာ့ပညာေရးက မည္သို႔ေတြးရမည္ ဆိုျခင္းထက္ မည္မၽွမွတ္မိသနည္းဟု မွတ္ဉာဏ္ကို စစ္ေဆးေသာ ပညာေရးစနစ္ ျဖစ္ေနပါသည္။ ေမးခြန္းတစ္ခုတြင္ အေျဖက တစ္ခုသာျဖစ္သည္။ ျဖစ္ႏိုင္ေျခမ်ား၊ ယူဆခ်က္မ်ား၊ ထင္ျမင္ခ်က္မ်ားျဖင့္ အေျဖတည္ေဆာက္လာျခင္းကို အားမေပး။ တိုက္စစ္ဟုေခၚရမည့္ ပုံႏွိပ္စာအုပ္ႏွင့္ အေျဖကို တိုက္စစ္ေသာ စနစ္ကို က်င့္သုံးကာ အမွတ္ေပးေနၾကသည္။ Critical Thinking နည္းႏွင့္ Problem Solving နည္းမ်ားသည္ ဒါသင္၊ ဒါေမး၊ ဒါေရးစနစ္ မဟုတ္ေပ။ ေက်ာင္းမ်ားတြင္ ဆရာေတြကလည္း ထိုနည္းမ်ားကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈထားၾကသည္။ စနစ္ကလည္း ‘ဒီအတိုင္းေလးပဲ ေကာင္းပါတယ္’ ဆိုသည့္ စနစ္ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ပုံႏွိပ္စာအုပ္ကို ေက်ာ္ၿပီး ဘာမၽွ လုပ္စရာမလိုေပ။ ပညာေရးတြင္ သင္ၾကားေပးမည့္ဆရာမ်ားကို Critical Thinking သေဘာတရားျဖင့္ ေလ့က်င့္ေပး၊ တပည့္မ်ားကိုလည္း ထိုသေဘာတရားအတိုင္းသင္၊ အကဲျဖတ္မႈကိုလည္း ထိုနည္းျဖင့္သာ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္မွ ပညာေရးျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲမႈကို ေဖာ္ေဆာင္သည္ဟု ဆိုရမည္ ျဖစ္သည္။

Entrepreneurship


စြန္႔ဦးတီထြင္ ပညာရွင္ေလးမ်ား ျဖစ္လာေစရန္ လမ္းေၾကာင္းေဖာ္ေဆာင္ မေပးႏိုင္ျခင္း၊ လမ္းျပေျမပုံမ်ား ဆြဲကာ ေလၽွာက္ေစျခင္းမျပဳႏိုင္လၽွင္ ေနာက္က်က်န္ခဲ့မည္သာ ျဖစ္သည္။ နယ္ပယ္တစ္ခုခုတြင္ စိတ္ပါ ဝင္စားလာေအာင္ သင္မည္။ ထူးခၽြန္သူမ်ား ျဖစ္ေစရန္ ေျမေတာင္ေျမႇာက္မည္။ လုပ္ေဆာင္ခြင့္ေပးမည္။ အားေပးကူညီမည္။ ဘာလုပ္ရမည္ကိုလည္း သိသည္၊ ထိုသို႔လုပ္လိုက္လၽွင္ ရလဒ္ကိုလည္း ျမင္သည္။ ကိုယ္တိုင္ကလည္း လုပ္တတ္ကိုင္တတ္ၿပီး မိမိတို႔ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္စြမ္းျဖင့္ မည္သည့္ အက်ိဳးအျမတ္ ရလာႏိုင္ေၾကာင္း သိျမင္ေအာင္ သင္ၾကားႏိုင္ရမည္ ျဖစ္သည္။

ပညာေရးတြင္ လူတိုင္းအတြက္ ပညာေရး၊ တစ္ေယာက္မက်န္ ပညာေရး၊ ေခတ္မီဖြံ႕ၿဖိဳးေစေရး မ်က္လုံးပိတ္ ေအာ္ေနရန္ မဟုတ္ပါ။ ေဆာင္ပုဒ္မ်ားသည္ တကယ့္လက္ေတြ႕တြင္ အလုပ္မျဖစ္လွပါ။ ကြန္ျမဴနစ္၊ ဆိုရွယ္လစ္မ်ားလို ေဆာင္ပုဒ္ေတြ စိုက္ထူ၊ ေႂကြးေၾကာ္သံမ်ားေအာ္ၿပီး အေကာင္အထည္ ေဖာ္ရမည့္ေခတ္လည္း မဟုတ္ေတာ့ပါ။ စိန္ေခၚမႈကို ဘာမွန္းမသိဘဲ စိန္ေခၚေနရန္လည္း မလိုပါ။ ၂၁ ရာစုပညာေရးသည္ လက္ေတြ႕ဘဝတြင္ အံဝင္ခြင္က် မျဖစ္ႏိုင္သူမ်ားကို ကန္ထုတ္လိုက္မည္သာ ျဖစ္သည္။ ၿပိဳင္ဆိုင္ေနမႈမ်ားကို အႏိုင္မတိုက္ႏိုင္လၽွင္ က်န္ေနရစ္မည္သာ ျဖစ္သည္။

၂၁ ရာစုကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္ရန္အတြက္ ခံစစ္တြင္ ၿငိမ္ေနမည့္ ကတုတ္က်င္းထဲကသူေတြ မလို။ က်ား ဟုေအာ္ကာ တက္ထိုးႏိုင္မည့္ သူရဲေကာင္းမ်ားကို လိုပါသည္။

တင္ၫြန္႔

]]>
chili2028@gmail.com (The Voice) PERSPECTIVE Thu, 12 May 2016 09:44:50 +0000
ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဘာေၾကာင့္လိုခ်င္တာလဲ http://www.thevoicemyanmar.com/index.php/perspective/item/10707-ncy http://www.thevoicemyanmar.com/index.php/perspective/item/10707-ncy ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဘာေၾကာင့္လိုခ်င္တာလဲ

ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ ေက်ာ္ ျပည္တြင္းပဋိပကၡမ်ားကို ေျဖရွင္းႏိုင္ရန္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လိုအပ္သည္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လိုအပ္သည့္အေလ်ာက္ ျပည္တြင္းစစ္ စသည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ တစ္ဖက္က တိုက္ပြဲမ်ား ျပင္းထန္ေနသလို တစ္ဖက္က ေခတ္အဆက္ဆက္ အစိုးရမ်ား အေနႏွင့္လည္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို နည္းမ်ိဳးစုံျဖင့္ ႀကိဳးစားေနခဲ့သည္သာ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအိပ္မက္မွာ ေခတ္စနစ္မ်ား ေျပာင္းလဲလာသည့္တိုင္ မက္ေနရဆဲ။ တိုက္ေနၾကသည့္ အဖြဲ႕မ်ားသာ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာင္းလဲသြားေသာ္လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္မွာမူ ယခုတိုင္ စစ္ဒဏ္ခံေနရဆဲ။ အျခား အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံမ်ား၏ ေက်ာ္တက္သြားမႈကို ခံခဲ့ရသည့္ အေၾကာင္းရင္းတစ္ရပ္မွာ ျပည္တြင္းပဋိပကၡမ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ယခု ျပည္သူေ႐ြးေကာက္ တင္ေျမႇာက္ေသာ အရပ္သားအစိုးရစစ္စစ္ လက္ထက္တြင္လည္း ျပည္တြင္းပဋိပကၡမ်ားမွာ အဆုံးမရွိႏိုင္ေသးေပ။ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ျပည္တြင္းစစ္ ဤမၽွရွည္ၾကာေနရျခင္း အေၾကာင္းတစ္ရပ္မွာ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕ တစ္ဖြဲ႕၊ ႏွစ္ဖြဲ႕မက ရွိေနေသာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္သည္။ တစ္ဖြဲ႕ၿငိမ္သြားလၽွင္ ေနာက္တစ္ဖြဲ႕က ထတိုက္။ ေတာင္ပိုင္းၿငိမ္လၽွင္ ေျမာက္ပိုင္းက တိုက္၊ အေရွ႕ပိုင္းၿငိမ္လၽွင္ အေနာက္ပိုင္းမွာ တိုက္။ ပိုဆိုးသည္မွာ အဖြဲ႕အသစ္အသစ္မ်ား ေပၚေပါက္လာျခင္း ျဖစ္သည္။ ဦးသိန္းစိန္အစိုးရ တက္ခါစက ၁၇ ႏွစ္ၾကာ စစ္အစိုးရႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးယူထားၿပီး ဘာတိုက္ပြဲမွ မျဖစ္ေတာ့သည့္ ေကအိုင္ေအႏွင့္ တိုက္ပြဲမ်ား ျပန္ျဖစ္သည္။ ယခုအရပ္သားစစ္စစ္ ဦးထင္ေက်ာ္အစိုးရ လက္ထက္တြင္ လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲ ပဋိပကၡႏွင့္ အကၽြမ္းမဝင္ေသာ ရခိုင္ျပည္နယ္၌ AA ဟူေသာ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕သစ္ႏွင့္ တိုက္ပြဲအသစ္မ်ား စတင္ျဖစ္ပြားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ သုံးသပ္ထားရမည့္ ကိစၥရပ္အခ်ိဳ႕ကို ေကာက္ႏုတ္ ေဖာ္ျပလိုပါသည္။

အားလုံးပါဝင္ေရး


ဤေနရာတြင္ အဓိကထား စဥ္းစားရန္မွာ အားလုံးပါဝင္ေရးဆိုသည့္ ကိစၥျဖစ္သည္။ အခ်ိဳ႕တိုက္ပြဲမ်ားမွာ တစ္ဖြဲ႕ႏွင့္ ေျပလည္လၽွင္ အျခား သုံးေလးဖြဲ႕ႏွင့္ပါ ေျပလည္ၿပီးသား ျဖစ္ႏိုင္သကဲ့သို႔ အခ်ိဳ႕မွာမူ တစ္ဖြဲ႕ႏွင့္ေျပလည္သျဖင့္ အျခားအဖြဲ႕မ်ားက ပိုမို အုံႂကြလာႏိုင္သည္။ ဦးသိန္းစိန္လက္ထက္တြင္ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕မ်ား တပ္ေပါင္းစုသေဘာႏွင့္ ေဆြးေႏြး ခဲ့ၿပီး ေအာင္ျမင္လုခင္ အခ်ိန္၌ ကိုးကန္႔လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕က ေလာက္ကိုင္သို႔ ဝင္ေရာက္ တိုက္ခိုက္လိုက္ျခင္းက ေကအိုင္ေအ၏ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးတြင္ ပါဝင္မႈကို အဟန္႔အတား ျဖစ္ေစခဲ့သလို ေတာင္ပိုင္းအဖြဲ႕မ်ား ျဖစ္သည့္ မြန္ NMSP ႏွင့္ ကယန္း KNPP တို႔ကလည္း ကိုးကန္႔မပါလၽွင္ လက္မွတ္ မထိုးဟူ၍ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တစ္ႏိုင္ငံလုံး ပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္မႈ ရပ္စဲေရးဆိုေသာ္လည္း KNU အပါအဝင္ ကရင္လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕မ်ား၊ ခ်င္း CNF ႏွင့္ ပအိုဝ္း PNLO စသည့္ ၈ ဖြဲ႕သာ လက္မွတ္ထိုးႏိုင္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ အက်ိဳးအျမတ္အျဖစ္ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕မ်ား အားလုံး သေဘာတူညီထားသည့္ NCA ဟူေသာစာခ်ဳပ္ကို ရရွိေအာင္ေတာ့ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ၾကသည္။

ယခုအစိုးသစ္လက္ထက္ တြင္လည္း အားလုံးပါဝင္ေရးမူကို ျပန္လည္ သုံးသပ္ဖို႔ လိုအပ္လာပါသည္။ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕တစ္ခုခ်င္း စီတြင္ ကိုယ္ပိုင္ အက်ိဳးစီးပြားမ်ား၊ လိုလားခ်က္မ်ားႏွင့္ ရပ္တည္ခ်က္ အသီးသီး ရွိၾကသည္။ အဖြဲ႕တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု မတူညီၾကေသာ္လည္း တစ္ဖြဲ႕ႏွင့္တစ္ဖြဲ႕ စီးပြားေရးအရ၊ စစ္ေရးအရ မွီခိုေနရသည္လည္း ရွိၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို အေကာင္ အထည္ေဖာ္ရန္မွာ ‘အားလုံးႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္တည္း’ ဆိုသည္မွာ မျဖစ္ႏိုင္ေပ။ ယခု ၈ ဖြဲ႕ႏွင့္ လက္မွတ္ထိုးထားၿပီး ယင္း ၈ ဖြဲ႕ႏွင့္ NCA ပါလုပ္ငန္းမ်ားကို အဆင့္လိုက္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ရင္း အျခား လက္မွတ္မထိုးရေသးသည့္ အဖြဲ႕မ်ား တစ္ဖြဲ႕ခ်င္းပါဝင္လာေအာင္ ေဆြးေႏြး ၫွိႏႈိင္းရမည္ ျဖစ္သည္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္ငန္းစဥ္မွာ အခ်ိန္ေပးရသလို မ်ားစြာလည္း လက္ဝင္လွသည္။ ယခုအစိုးရသက္တမ္း ၅ ႏွစ္အတြင္း၌ပင္ အဖြဲ႕အားလုံးႏွင့္ ၫွိႏႈိင္းၿပီးရန္ ေမၽွာ္လင့္ထား၍ မရႏိုင္ေပ။ အစိုးရသစ္သည္ လက္မွတ္မထိုးရေသးေသာ အဖြဲ႕အမ်ားစု စုဖြဲ႕ထားၿပီး တပ္မေတာ္က ျငင္းဆန္လ်က္ရွိေသာ UNFC အဖြဲ႕ႏွင့္ အစုအဖြဲ႕လိုက္ ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးပါက အားလုံးပါဝင္ေရး ေတာင္းဆိုမႈထဲမွ ထြက္ႏိုင္လိမ့္မည္မဟုတ္။ ထို႔ေၾကာင့္ တစ္ဖြဲ႕ခ်င္းစီႏွင့္သာ ၫွိႏႈိင္းရင္း၊ ေဆြးေႏြးရင္းျဖင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ျဖစ္စဥ္ကို တစ္ဆင့္ခ်င္း အေကာင္အထည္ေဖာ္ရန္ လိုအပ္သည္။

ဖက္ဒရယ္


တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕မ်ားတြင္ မတူညီေသာ ေနာက္ခံ အေၾကာင္းတရား၊ အက်ိဳးစီးပြားႏွင့္ လိုလားခ်က္ မည္သို႔ပင္ရွိေစကာမူ တူညီခ်က္ ဘုံသေဘာထား တစ္ခုေတာ့ ရွိသည္။ ဖက္ဒရယ္ျဖစ္သည္။ ဖက္ဒရယ္ ဆိုသည္မွာ ျမန္မာစကား မဟုတ္သည့္တိုင္ တိုင္းရင္းသားအားလုံးႏွင့္ ႏိုင္ငံေရး အင္အားစုမ်ား၏ သည္းေျခႀကိဳက္စကားလုံး ျဖစ္သည္။ ပညတ္ ႏွင့္ ပရမတ္ မည္သို႔ကြာပါေစ၊ ဖက္ဒရယ္ဟု သုံးႏႈန္းလိုက္မွ အရသာရွိသည္ ဟူေသာအေျခအေနျဖစ္သည္။ ယခင္ ဦးသိန္းစိန္အစိုးရက တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕မ်ားႏွင့္ ေဆြးေႏြးရာတြင္ ဖက္ဒရယ္ကို ေျပာဆိုသုံးစြဲ ထည့္သြင္းခြင့္ေပးလိုက္ရာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္ ခရီးတစ္ဝက္ေလာက္ အလိုလို အဆင္ေျပသြားခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ပထမအႀကိမ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ညီလာခံတြင္ ဖက္ဒရယ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားႏွင့္ တပ္မေတာ္တို႔အၾကား ယူဆပုံ ျခားနားေနသည္ကို သတိျပဳမိခဲ့သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ လာလတၱံ႕ေသာ ၂၁ ရာစု ပင္လုံညီလာခံတြင္ ဖက္ဒရယ္ကိစၥကို အက်ယ္တဝင့္ ေဆြးေႏြးၾက၊ ၫွိႏႈိင္းၾကရေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။ အဆင္မေျပပါက NCA လက္မွတ္ထိုးထားသည့္ အဖြဲ႕မ်ားႏွင့္ပင္ တိုက္ပြဲမ်ား ျပန္လည္ျဖစ္ပြားႏိုင္သည္။ ဤေနရာတြင္ လက္ရွိ ဦးထင္ေက်ာ္အစိုးရ၏ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ရည္ကိုင္ရည္က စကားေျပာပါလိမ့္မည္။ အစိုးရအဖြဲ႕တြင္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္း ေကာင္းေန၍မရ။ အားလုံး အျပန္အလွန္ အတြင္းအျပင္ နားလည္မႈ ယုံၾကည္မႈရွိစြာ၊ ပါးနပ္လိမၼာစြာ၊ တာဝန္မၽွတစြာ ခြဲေဝကာျဖင့္ ေဆာင္႐ြက္ရန္ လိုအပ္သည္။ ဖက္ဒရယ္ဆိုေသာ ေဝါဟာရကို အစိုးရအဖြဲ႕မွ စတင္၍ ေက်ညက္စြာ နားလည္ၿပီး တပ္မေတာ္၊ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္မ်ားႏွင့္ အျခားႏိုင္ငံေရး အင္အားစုမ်ားအၾကား ေဆြးေႏြးေစကာ ဆုံးျဖတ္ခ်က္တစ္ခု ခ်မွတ္လို႔ရေအာင္ လမ္းၫႊန္ေပးရမည္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဖက္ဒရယ္၏သေဘာကို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္ တာဝန္ယူ လုပ္ေဆာင္မည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားက ေသခ်ာေက်ညက္ဖို႔ လိုအပ္သည္။ ဖက္ဒရယ္မ်ိဳးစုံကို အကၽြမ္းဝင္ရမည္။ အကၽြမ္းဝင္သူ ျပည္တြင္း ျပည္ပ ပညာရွင္မ်ား၊ ႏိုင္ငံတကာ အေတြ႕အႀကဳံမ်ားကို အခ်ိန္ေပးေလ့လာ ေဆြးေႏြးရန္ လိုအပ္သည္။ သို႔မွသာ လိုလားခ်က္မ်ိဳးစုံရွိေသာ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္မ်ားႏွင့္ ေဆြးေႏြးၾကသည့္အခါ အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕မည္ ျဖစ္သည္။

ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ေမးခြန္း


လက္နက္ကိုင္ တိုက္ေနေသာ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕ မ်ားအား ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဘာေၾကာင့္လိုသလဲဟု ေမးလၽွင္ လူမ်ိဳးစုအခြင့္အေရး၊ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ခံရမႈ ပေပ်ာက္ေရး၊ တန္းတူညီမၽွမႈ၊ သယံဇာတခြဲေဝေရး၊ ဖက္ဒရယ္ စသျဖင့္ အေၾကာင္းျပခ်က္ မ်ိဳးစုံေပးၾကမည္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ တကယ္ပဲ ယင္းကိစၥမ်ားရရွိရန္ လက္နက္ျဖင့္တိုက္ခိုက္ဖို႔ လိုသလား ဆိုသည္မွာ သံသယျဖစ္စရာ ေကာင္းပါသည္။ ႏွစ္ေပါင္းေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ သေႏၶတည္လာသည့္ ျပည္တြင္းစစ္အတြက္ လက္နက္ကိုင္တိုက္ခိုက္မႈမွာ ဖက္ရွင္တစ္ခုပင္ ျဖစ္ေနႏိုင္သည္။ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕မရွိေသာ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုမွာ အားငယ္သေယာင္ပင္ ရွိေနႏိုင္သည္။ မည္မၽွ ျပည္ေထာင္စု တပ္မေတာ္ပါဟု ေျပာေနသည္ျဖစ္ေစ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ကို တိုင္းရင္းသား အားလုံးက ဗမာစစ္တပ္ဟုသာ ျမင္ၾကသလို က်န္တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္တပ္ အသီးသီးမွာလည္း လူမ်ိဳးတစ္ခုခ်င္းစီ ကိုသာ ကိုယ္စားျပဳ တိုက္ခိုက္ၾကသည္။ လူမ်ိဳးတစ္စုတြင္ ႏွစ္ဖြဲ႕ သုံးဖြဲ႕ကြဲေနသည္မ်ားပင္ ရွိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အင္အားစုမ်ားအေနႏွင့္ ဘာေၾကာင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လိုခ်င္တာလဲ၊ တကယ္ပဲ လူမ်ိဳးစုအေရးလား၊ ပုဂၢလိက အက်ိဳးစီးပြားေတြ၊ အဖြဲ႕လိုက္ အက်ိဳးစီးပြားေတြ ပါေနသလား၊ တကယ္ပဲ အစိုးရက ဖိႏွိပ္ေနလို႔ တိုက္ေနရတာလား၊ ကိုယ့္အဖြဲ႕ရဲ႕ ပါဝါျပခ်င္႐ုံ သက္သက္လား၊ ဘာလို႔ လူမ်ိဳးစုအေရးဆိုၿပီး ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြပဲ ဒုကၡေရာက္ေစမယ့္ တိုက္ပြဲေတြကို ဖန္တီးေနရတာလဲ၊ တကယ္ပဲ ကိုယ့္အဖြဲ႕ဟာ ကိုယ့္လူမ်ိဳးေကာင္းစားေရးကို အေထာက္အပံ့ျဖစ္ရဲ႕လား၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို တကယ္လိုခ်င္တာ ဟုတ္ရဲ႕လား ဆိုတာကို ျပန္လည္သုံးသပ္ဖို႔ လိုအပ္သည္။

ထို႔ျပင္ လက္ရွိအစိုးရ အေနႏွင့္လည္း ဘာေၾကာင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လိုခ်င္တာလဲ၊ ႏိုင္ငံေတာ္အတြက္လား၊ အစိုးရအဖြဲ႕အတြက္လား၊ ၅ ႏွစ္တာ ကာလအတြက္လား၊ ေနာက္မ်ိဳးဆက္ေတြ အတြက္လား၊ ႏွစ္ေပါင္းၾကာရွည္ ရပ္တည္လာတဲ့ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕ေတြကို ဘယ္ေလာက္ထိ နားလည္ေပးႏိုင္မလဲ၊ လက္နက္မကိုင္တဲ့ တိုင္းရင္းသားေတြနဲ႔ လက္နက္ကိုင္ တိုင္းရင္းသားေတြအၾကား ဘယ္ေလာက္ထိ တန္းတူအခြင့္အေရး ေပးႏိုင္မလဲ၊ ဘယ္အတိုင္းအတာအထိ ေအာင္ျမင္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္မယ္လို႔ သႏၷိ႒ာန္ ခ်ထားသလဲ၊ တျခားအေရးအရာ ေတြထက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ဘယ္ေလာက္ထိ ပိုလိုအပ္တယ္လို႔ ခံယူထားသလဲ၊ တပ္မေတာ္ႏွင့္ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕မ်ားအၾကား အယူအဆ ကြဲလြဲမႈမ်ားကို လက္ခံႏိုင္ရဲ႕လား စသည့္ ေမးခြန္းမ်ားျဖင့္ မိမိတို႔ Stakeholder မ်ားအတြင္း ျပန္လည္ေဆြးေႏြး သုံးသပ္ၾကရန္ လိုအပ္သည္။ တပ္မေတာ္လိုပင္ မည္မၽွ ျပည္ေထာင္စုအစိုးရပါဟု ေျပာေျပာ ဗမာအစိုးရဟုပင္ တိုင္းရင္းသား အမ်ားစုက ႐ႈျမင္ၾကဆဲ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို အာ႐ုံစိုက္ မလုပ္ႏိုင္လၽွင္၊ သည္းမခံႏိုင္လၽွင္၊ နားလည္မႈမေပးႏိုင္လၽွင္ အစိုးရတစ္ရပ္ အေနႏွင့္ တပ္မေတာ္အပါအဝင္ လက္နက္ကိုင္ အင္အားစုမ်ားအၾကား ရပ္တည္ရန္ ခက္ခဲပါလိမ့္မည္။ တိုင္းရင္းသားမ်ားအား သေဘာထား က်ဥ္းေျမာင္းတယ္၊ ကိုယ့္လူမ်ိဳးကိုပဲ ၾကည့္တယ္၊ တစ္ႏိုင္ငံလုံးအေရး မၾကည့္ဘူး စသျဖင့္ ၎တို႔၏ေနာက္ခံႏွင့္ ခံစားခ်က္ကို နားလည္မေပးဘဲ ျပစ္တင္ပုတ္ခတ္မႈမ်ား ျပဳလုပ္မည္ဆိုပါက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမွာ မစခင္ကတည္းက ႐ႈံးနိမ့္လိမ့္မည္ ဆိုသည္ကို သတိျပဳ ဆင္ျခင္ေစလိုပါသည္။ ထို႔ျပင္ တိုင္းျပည္ ပိုမိုထိခိုက္ နစ္နာသြားႏိုင္သည္ကိုလည္း သတိျပဳရမည္။
(စကားခ်ပ္ - ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္ပြားရေသာ အေျခခံရင္းျမစ္မွာ ႏိုင္ငံေရး ျပႆနာျဖစ္သည္ဟု မွတ္ယူကာ တပ္မေတာ္ကိုေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဘာေၾကာင့္လိုခ်င္တာလဲ ဆိုေသာ ေမးခြန္း မေမးေတာ့ပါ။)

ဤေနရာတြင္ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ တစ္ဦး၏ ေျပာၾကားခ်က္တစ္ရပ္ကို ကိုးကားေဖာ္ျပလိုပါသည္။ “ငါတို႔ တိုင္းရင္းသားတပ္ကို ဗမာတပ္ေတြ ဘယ္ေတာ့မွ အႏိုင္တိုက္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ အဲ့ဒီလိုပဲ ငါတို႔ကလည္း ဗမာတပ္ေတြကို တိုက္လာတာ ႏွစ္ ၆၀ ေက်ာ္ၿပီ။ အျမစ္မျဖဳတ္ႏိုင္ေသးဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ငါတို႔ တိုင္းရင္းသားေတြ လိုခ်င္တဲ့ အခြင့္အေရးေတြရဖို႔ လက္နက္ကိုင္ တိုက္မယ့္အစား ေတြ႕ဆုံ ေဆြးေႏြး ၫွိႏႈိင္းမႈလမ္းေၾကာင္းကို သြားဖို႔ ငါဆုံးျဖတ္တာျဖစ္တယ္”ဟူ၍ ျဖစ္သည္။

ယင္းမွာ ထိုေခါင္းေဆာင္၏ ဘာေၾကာင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လိုခ်င္တာလဲ ဆိုသည့္ေမးခြန္းအတြက္ အေျဖျဖစ္သည္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ တိုက္႐ိုက္ျဖစ္ေစ၊ သြယ္ဝိုက္၍ျဖစ္ေစ သက္ဆိုင္ေသာ အက်ိဳးရွင္မ်ား အားလုံးလည္း ထိုေမးခြန္းကို ျပန္လည္စဥ္းစားရန္ လိုအပ္လွေပသည္။ ႏိုင္ငံေရး အက်ိဳးအျမတ္အတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး မျဖစ္ေစလို။ ႏိုင္ငံေတာ္ႏွင့္ အနာဂတ္မ်ိဳး ဆက္သစ္မ်ားအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးသာ ျဖစ္လိုသည္။

သခင္
ေမလ ၈ ရက္၊ ၂၀၁၆

]]>
chili2028@gmail.com (The Voice) PERSPECTIVE Wed, 11 May 2016 11:14:24 +0000
ခံုးေက်ာ္တံတားႀကီးရဲ႕ ဟိုဘက္ဒီဘက္ http://www.thevoicemyanmar.com/index.php/perspective/item/10703-kkt http://www.thevoicemyanmar.com/index.php/perspective/item/10703-kkt ခံုးေက်ာ္တံတားႀကီးရဲ႕ ဟိုဘက္ဒီဘက္

ရန္ကုန္မွာ မီးေတြပ်က္ေတာ့ လူတခ်ိဳ႕ ႂကြက္စီႂကြက္စီအသံေတြ ထြက္လာတယ္။ ရန္ကုန္တင္ မဟုတ္ပါဘူး။ ပ်က္တာကေတာ့ တစ္ျပည္လုံးပါ။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ရပ္ဝန္းမွာ မီးပ်က္တာကို အေၾကာင္းျပဳလို႔ ေဝဖန္သူတခ်ိဳ႕က ေဝဖန္၊ အျပစ္တင္သူတခ်ိဳ႕က အျပစ္တင္ ေထ့သူေထ့ ေငါ့သူေငါ့ေပါ့။ ဆိုရွယ္မီဒီယာ ေဖ့ဘြတ္ခ္ကလည္း ခုေခတ္မွာ ကေလး၊ လူႀကီး၊ ေခါင္း႐ြက္ဗ်ပ္ထိုး၊ ဆိုက္ကားသမား မက်န္ သုံးေနၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔လူ႔အဖြဲ႕အစည္းမွာ ထစ္ခနဲ တစ္ခုခုျဖစ္လိုက္တာနဲ႔ လူအုပ္စုလိုက္ တုံ႔ျပန္ပုံအမ်ိဳးမ်ိဳးကို ထင္းခနဲ ေတြ႕ႏိုင္ျမင္ႏိုင္တဲ့ေနရာပါ။ မီးပ်က္လည္း မီးပ်က္လို႔၊ ေရႀကီးလည္း ေရႀကီးလို႔၊ မိုးသည္းလည္း မိုးသည္းလို႔၊ မုန္တိုင္းက်လည္း မုန္တိုင္းက်လို႔၊ ဘတ္စ္ကားက်ပ္လည္း က်ပ္လို႔၊ လမ္းေတြပိတ္လည္း ပိတ္လို႔၊ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ အစိုးရ မေကာင္းတာ၊ ဌာနဆိုင္ရာ အဖြဲ႕အစည္း အသုံးမက်တာအားလုံး ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ေပၚမွာ ေျပာေနၾကတာပါ။

မီးေတြပ်က္လို႔ ကိုယ့္စိတ္ထဲရွိတဲ့အတိုင္း မေက်နပ္တာ၊ ရင္ဖြင့္တာ လူတစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ အခြင့္အေရးပါ။ ဒီမိုကေရစီ ရပိုင္ခြင့္ပါ။ ေျပာခြင့္ ဆိုခြင့္ ေဝဖန္ခြင့္ ရွိပါတယ္။ အစိုးရသစ္မို႔၊ အစိုးရေဟာင္းမို႔၊ ရက္ ၁၀၀ မျပည့္ေသးလို႔ ကန္႔သတ္ခ်က္မရွိပါဘူး။ ဘယ္အစိုးရပင္ျဖစ္ေစ လူတစ္ဦးခ်င္းက ကိုယ့္ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ ေျပာခြင့္ရွိပါတယ္။ မီးမလာရင္ မလာဘူးေပါ့။ ကားေတြပိတ္ရင္ ပိတ္တယ္ေပါ့။ စည္ပင္က အလုပ္မလုပ္ရင္ မလုပ္ဘူးေပါ့။

တစ္ခုေတာ့ရွိပါတယ္။ ခုျဖစ္ေနတဲ့ျပႆနာက ဒီအစိုးရလက္ထက္ က်မွ ေကာက္ကာငင္ကာ ျဖစ္လာတာေတြမွ မဟုတ္ဘဲ။ ဟို အရင္စစ္အစိုးရေဟာင္း လက္ထက္ကတည္းက အျမစ္တြယ္လာတဲ့ ျပႆနာေတြ မဟုတ္လား။ ဒါကိုေတာ့ ခြဲျခားနားလည္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ေျပာရရင္ ေျပာစရာ အေၾကာင္းအရာေတြက စုံလို႔ပါပဲ။

အရင္လူေတြ ပစ္စလက္ခတ္ လုပ္သြားၾကတာေတြေလ။ တိုင္းျပည္ ဘ႑ာေတြကို ရက္ရက္စက္စက္ ဗုံးေပါလေအာ ဆီးသီးဗန္းေမွာက္သလို သူတစ္ဆုပ္ ကိုယ္တစ္ဆုပ္ ႏႈိက္စားသြားၾကတာေတြေလ။ ဒီရက္ထဲ ရန္ကုန္မွာ ဟိုနားဒီနားသြားေတာ့ ကားေတြပိတ္ေနလိုက္တာ။ ဟိုေနရာလည္း ပိတ္ ဒီေနရာလည္းပိတ္၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးမွာ ေရွာင္မလြတ္ေအာင္ ယာဥ္ေၾကာ ပိတ္ဆို႔မႈႀကီးကို ျမင္ေနရတယ္။ ေနကပူ၊ ေရကဆူ၊ လမ္းကပိတ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္သူ ၿမိဳ႕ေတာ္သားေတြ ခမ်ာမွာေတာ့ ဒီၾကားထဲကပဲ လိုရာခရီး ညည္းၫဴသြားလာေန ၾကရတယ္။ ေျပာရရင္ ယာဥ္ေၾကာပိတ္ဆို႔မႈ ျပႆနာက ခုအစိုးရလက္ထက္က်မွ ေပၚလာတာေတာ့မဟုတ္ဘူး။ အရင္ အစိုးရေဟာင္း လက္ထက္ကတည္းက ျဖစ္လာတဲ့ ျပႆနာေတြပါ။

ခုံးေက်ာ္တံတားေတြ ေဆာက္ၾကပါတယ္။ ခုလည္း တာေမြလမ္းဆုံမွာ ေဆာက္ေနတာ လက္စမသတ္ေသးဘူး။ ဦးခ်စ္ေမာင္လမ္းနဲ႔ ဟိုဘက္ တာေမြလမ္းကို ဆက္တဲ့ ခုံးတံတားႀကီးကေတာ့ ၿပီးသြားပါၿပီ။ ဖဲႀကိဳးျဖတ္ မဖြင့္ရေသးေပမယ့္ ကားေတြကိုေတာ့ ျဖတ္ခြင့္ျပဳထားပါၿပီ။ Y ပုံသဏၭာန္ ခုံးေက်ာ္တံတားဆိုေတာ့ ဒီဘက္ အေရွ႕ျမင္းၿပိဳင္ကြင္းဘက္ျခမ္း ကေတာ့ ခုမွ ကြန္ကရစ္တိုင္ေတြ ထူတုန္း၊ ယႏၲရားႀကီးေတြနဲ႔ ေန႔ည တူးဆြေနၾကတုန္း၊ အနီးနား ရပ္ကြက္ေနၾကသူေတြ ခက္ခက္ခဲခဲ သည္းခံေရွာင္ကြင္း သြားေနၾကရတုန္းပါ။ ခုံးေက်ာ္တံတားႀကီး တစ္စင္း ေဆာက္လိုက္လို႔ လမ္းပန္း ဆက္သြယ္ေရး ဘယ္ေလာက္အထိ အဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ႕သြားတယ္ေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ အနည္းဆုံး ေျခာက္လေလာက္ကေတာ့ ပတ္ဝန္းက်င္ေနသူေတြ၊ ျဖတ္သန္းသြားလာသူ ေတြကို အႀကီးအက်ယ္ စိတ္အေႏွာင့္ယွက္ ျဖစ္ေစတာကေတာ့ အမွန္ပါပဲ။

ေကာင္းၿပီ။ ခု ခုံးေက်ာ္တံတားေတြ ေဆာက္လိုက္လို႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က ယာဥ္ေၾကာပိတ္ဆို႔မႈကို ဘယ္ေလာက္ အတိုင္းအတာထိ ေျဖရွင္းေပးႏိုင္ၿပီလဲ။ တစ္ခ်က္ေလာက္ ၾကည့္လိုက္ၾကရေအာင္...။ ခုေလာေလာဆယ္ ဖြင့္ေပးထားတဲ့ တာေမြခုံးေက်ာ္တံတား- ဦးခ်စ္ေမာင္လမ္းဘက္ အျခမ္း ကိုပဲၾကည့္။ ဒီတံတားဟာ ဦးခ်စ္ေမာင္အိမ္ရာ AGD ဘဏ္ေရွ႕ေလာက္ ကေန ဟိုဘက္ တာေမြစာတိုက္ထိ ေတာ္ေတာ္ရွည္လ်ားပါတယ္။ ခု တံတားႀကီးေပၚက ျဖတ္ေမာင္းခြင့္ ျပဳလိုက္ေတာ့ တာေမြလမ္းဆုံတစ္ဝိုက္ ကားပိတ္ဆို႔မႈ ေလ်ာ့သြားမယ္လို႔ ထင္ပါသလား။

မေန႔တစ္ေန႔က ဦးခ်စ္ေမာင္လမ္းအတိုင္း Ocean ဘက္ ထြက္လာေတာ့ အဝိုင္းထိပ္လမ္းဆုံမွာ အရင္လိုပဲ ကားတန္းႀကီးက တစ္ေမၽွာ္တစ္ေခၚ ျဖစ္ေနတာေတြ႕ရတယ္။ ဟင္... တံတားႀကီးသာ ၿပီးသြားတယ္။ ဘာမွလည္း ထူးမလာပါလား။ တာေမြလမ္းဆုံမွာ အရင္လိုပဲ ကားေတြပိတ္ ေနတုန္းပါပဲလား။ အခုၿပီးသြားတဲ့ အသစ္စက္စက္ ခုံးေက်ာ္တံတားေပၚမွာ ျဖတ္ေမာင္းသြားတဲ့ ကိုယ္ပိုင္ကား နည္းနည္းပါးပါးပဲ ေတြ႕ရတယ္။ ခုံးတံတားသစ္ေပၚမွာ ရွင္းလို႔။ လိုင္းကားေတြ၊ ခရီးသည္တင္ ဘတ္စ္ကားႀကီးေတြ အားလုံး အရင္အတိုင္း (ခုံတံတားေပၚက မေမာင္းဘဲ) တံတားေအာက္ကပဲ စုၿပဳံေမာင္းၾကေတာ့ ဒီတံတားႀကီးေဆာက္လိုက္တာ အဓိပၸာယ္မဲ့သလို ျဖစ္ေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ ဘတ္စ္ကားေတြ အေနနဲ႔ကလည္း တံတားေပၚ တက္ေမာင္းရင္ ခရီးသည္မရမွာ စိုးေတာ့ ေအာက္ကပဲ ေမာင္းၿမဲေမာင္း ၾကတယ္။ က်ပ္ေငြ သိန္းေပါင္း ေသာင္းခ်ီကုန္က်သြားတဲ့ ခုံးေက်ာ္တံတားသစ္ တစ္စင္းဟာ လူထုအေပၚ ဘယ္လို အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈမွ မေပး၊ အဆင္ေျပေအာင္ စြမ္းေဆာင္မေပးႏိုင္ဘဲ ခုလိုျမင္ေနရတာဟာ အင္မတန္ႏွေျမာစရာ၊ ရင္နာစရာေကာင္းလွ ပါတယ္။ ဒါကို စၿပီးအေကာင္အထည္ေဖာ္ ခဲ့သူေတြ၊ စိတ္ကူးခဲ့ၾကသူေတြဟာ ျဖစ္လာႏိုင္တဲ့ အက်ိဳးရလဒ္ကို အေသအခ်ာ ႀကိဳတင္မစဥ္းစား မတြက္ဆခဲ့ၾကဖူးလား။ စီမံကိန္းတစ္ခု၊ ပေရာဂ်က္ တစ္ခုကို လြယ္လြယ္ကူကူပဲ ဆုံးျဖတ္ လုပ္ကိုင္ခဲ့ၾကေလသလား။ လူထုအေပၚ ေစတနာမထားခဲ့ေလသလား။

ခုံးေက်ာ္တံတားႀကီးေတြကို ေန႔ညမအား ေျခာက္လ ရွစ္လအတြင္း အၿပီး တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကတယ္။ တံတားပုံသဏၭာန္၊ ဒီဇိုင္းနဲ႔ နည္းပညာကို ဘယ္သူေတြက အတည္ျပဳေပးခဲ့သလဲ။ တစ္ေလာကမွ ၿပီးသြားတဲ့ ရွစ္မိုင္ ခုံးေက်ာ္တံတားဆိုရင္လည္း အြန္လိုင္းေပၚတက္လာတဲ့ ဓာတ္ပုံေတြ၊ သတင္းေတြအရ အရည္အေသြးမမီတာ၊ ျဖစ္သလို လုပ္ထားတာ၊ တံတားေအာက္က ျဖတ္သြားတဲ့ ဟြန္ဒါဖစ္ကားတစ္စီး တံတားတိုင္နဲ႔ သြားၿငိေနတာ ျမင္ရေတာ့ အ႐ုပ္ဆိုးလွပါတယ္။

ေစာေစာက တာေမြခုံးေက်ာ္တံတား ဆိုရင္လည္း ေအာက္ေျခ ကြန္ကရစ္ေထာက္တိုင္က တံတားေအာက္မွာ ေနရာအက်ယ္ႀကီး ယူထား၊ တံတားေအာက္မွာက် ကားတစ္စီးသြား႐ုံ လမ္းအက်ယ္ပဲ က်န္ခဲ့တယ္။ ဒီေတာ့ ဘာမွသုံးမရဘဲ လြတ္ေနတဲ့ေနရာေတြက အလိုလို ကားပါကင္ျဖစ္သြား။ ကားပါကင္ျပႆနာ ရွင္းဖို႔ ဒီနည္းကို သုံးခဲ့သလားေတာ့ မေျပာတတ္ပါ။ သာမန္လူတစ္ေယာက ္အေနနဲ႔ တပ္အပ္မေျပာႏိုင္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ဆီက ခုံးေက်ာ္တံတား တည္ေဆာက္တဲ့ နည္းပညာဟာ နည္းနည္းမ်ား လြဲေနသလားလို႔။ ဘန္ေကာက္တို႔၊ တိုက်ိဳတို႔မွာလည္း ခုံးေက်ာ္တံတားေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ ဒီလိုပုံမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။

ကဲ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာ ေဆာက္ထားတဲ့ ခုံးေက်ာ္တံတားေတြရဲ႕ အက်ိဳး သက္ေရာက္မႈကို ၾကည့္ၾကရေအာင္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ သုံးလေလာက္က ကုကၠိဳင္း ခုံးေက်ာ္တံတားႀကီး ၿပီးသြားတယ္။ ဟိုတစ္ေန႔က ေ႐ႊဂုံတိုင္ ခုံးေက်ာ္တံတားကိုျဖတ္ၿပီး ဆရာစံလမ္းကို အသြား ကမၻာေအးဘုရားလမ္းေပၚ ႏွင္းဆီကုန္း ဘိုးဘြားရိပ္သာေရွ႕မွာ ကားပင္လယ္ႀကီးနဲ႔တိုးၿပီး ဘီးတစ္လိမ့္ခ်င္း နာရီဝက္ေလာက္ ေ႐ြ႕ခဲ့ရတယ္။ ဟိုဘက္မွာ ကုကၠိဳင္းတံတားသစ္ႀကီး ေဆာက္ထားေပမယ့္ ခုံးတံတားႏွစ္ခုၾကား ပုလဲကြန္ဒိုေရွ႕ကေန ႏွင္းဆီကုန္း ဘိုးဘြားရိပ္သာေရွ႕တစ္ေလၽွာက္ ယာဥ္ေၾကာပိတ္ဆို႔မႈဟာ ေလ်ာ့မသြားခဲ့ပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ ေ႐ႊခုံတိုင္ခုံးေက်ာ္တံတားရဲ႕အဆင္း နတ္ေမာက္လမ္းဆုံကေန ဦးေထာင္ဗိုအဝိုင္းထိ ကားပင္လယ္ႀကီးကလည္း ေန႔တိုင္း တဝဲလည္လည္ ျဖစ္ေနဆဲပါ။ လွည္းတန္းခုံးတံတားနဲ႔ ေျမနီကုန္း ခုံးတံတားၾကား ဟံသာဝတီ အဝိုင္းပတ္လည္ကလည္း ဘာထူးလို႔တုံး။ ခုံးေက်ာ္တံတားေတြဟာ ရန္ကုန္ယာဥ္ေၾကာပိတ္ဆို႔မႈအတြက္ အေျဖမဟုတ္ဘူးဆိုတာ ပညာရွင္ ေတြကလည္းေျပာ၊ မီဒီယာေတြကလည္း ေထာက္ျပခဲ့ေပမယ့္ ၿပီးသြားတဲ့ အစိုးရဟာ နားမေထာင္ဘဲ ငါ့ျမင္းငါစိုင္း လုပ္ခ်င္တာလုပ္ခဲ့ၾကတာပါ။ ႏိုင္ငံ့ဘ႑ာေတြက ႏွေျမာစရာေကာင္းလွတယ္။

အခု ေနာက္ဆုံးတံတား တာေမြခုံးေက်ာ္ ၿပီးလုနီးပါၿပီ။ ဒီတံတားၿပီးရင္ ေနာက္ထပ္ေဆာက္စရာ မရွိေတာ့သလို အစိုးရသစ္ကလည္း ေဆာက္ခြင့္မျပဳေတာ့ပါဘူး။ တာေမြခုံးေက်ာ္တံတားႀကီး မၿပီးေသးေပမယ့္ ၿပီးသြားရင္ ျဖစ္လာႏိုင္တဲ့ ယာဥ္အသြားအလာ အေျခအေနကို ခုမ်က္ျမင္အတိုင္း အတန္အသင့္ ခန္႔မွန္းလို႔ရပါၿပီ။ ေ႐ႊခုံတိုင္တို႔၊ ကုကၠိဳင္းတံတားတို႔လိုပဲ တာေမြ ခုံးေက်ာ္တံတားႀကီးရဲ႕ ဟိုဘက္ထိပ္ ဒီဘက္ထိပ္ေတြမွာ အရင္လိုပဲ ကားတန္းႀကီးေတြ ပတ္ခ်ာလည္ ပိတ္ဆို႔ေနဦးမွာ ျမင္ေယာင္ေနမိေၾကာင္းပါ။

ခ်စ္ဝင္းေမာင္

]]>
chili2028@gmail.com (The Voice) PERSPECTIVE Tue, 10 May 2016 09:53:27 +0000
တစ္ရက္ ေဒၚလာဆယ့္ေလးသန္းတန္ ရက္ ၁၀၀ လမ္း http://www.thevoicemyanmar.com/index.php/perspective/item/10690-tyd http://www.thevoicemyanmar.com/index.php/perspective/item/10690-tyd တစ္ရက္ ေဒၚလာဆယ့္ေလးသန္းတန္ ရက္ ၁၀၀ လမ္း

ရက္ ၁၀၀ စီမံခ်က္အျဖစ္ ေဆာက္လုပ္ေရး ဝန္ႀကီးဌာနက ရန္ကုန္-မႏၲေလး အျမန္လမ္းမႀကီးကို ျပဳျပင္မည္ဟု သိလိုက္ရသည့္အခါ လြန္ခဲ့ေသာ ေလးလေလာက္က သြားခဲ့သည့္ တစ္ရက္ ေဒၚလာဆယ့္ေလးသန္းတန္ ခရီးကို သတိရမိသည္။

ကားစထြက္သည္မွ ႏွစ္နာရီ သုံးနာရီအတြင္း ယာဥ္တိုက္မႈ၊ လမ္းေဘးထိုးဆင္းမႈ စသည္စသည္ ယာဥ္မေတာ္တဆ ျဖစ္မႈေပါင္း ေျခာက္ႀကိမ္တိတိ ႀကဳံလိုက္ရသည္။ ယာဥ္တိုက္မႈတစ္ခု ဆိုလၽွင္ မိမိတို႔ကား မေရာက္မီ စကၠန္႔ပိုင္းေလး အတြင္းမွ ျဖစ္သြားသည့္ပုံ။ ကားသမားပင္ သူဘာျဖစ္သြားသည္ကို မယုံႏိုင္၊ ‘ငါမျမင္လိုက္ရလား၊ ဘရိတ္ မအုပ္လိုက္ရလား’ ဟု ႀကိတ္မႏိုင္ခဲမရ ျမင္ရသည္။

အေသအေပ်ာက္လည္း ရွိ၊ အထိအခိုက္လည္း ရွိသည္။ ကားလမ္းလည္း တစ္သီတစ္သန္းႀကီး ပိတ္လုလု။ ကားသမားက ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ပင္ ဟိုေကြ႔သည္ပတ္ျဖင့္ ျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့၍သာ။ သို႔မဟုတ္ ထိုေနရာတြင္ပင္ မည္မွ်ၾကာေအာင္ ပိတ္မိေနမည္မသိ။ ကိုယ္ကသာ တစ္ခုၿပီးတစ္ခုေသာ ယာဥ္တိုက္မႈေတြကို ၾကည့္ၿပီး လွံဖ်ားပုစဥ္းနား က်ီးကန္းက ေခ်းပါ။ ကားသမားက ကြမ္းတၿမဳံ႕ၿမဳံ႕ျဖင့္ ေျပာသည္က “မိုးနည္းနည္း႐ြာကတည္းက ျဖစ္ေတာ့မယ္လို႔ ထင္သား”။ ဒါေတာင္ လမ္းေဘးေခ်ာ္က်တဲ့ ေနရာေတြက ေခ်ာက္မဟုတ္။ ကားႀကီးႏွစ္စီးတိုက္ေသာ ေနရာမွာ ေခ်ာက္ျဖစ္ေသာ္လည္း ကံေကာင္း၍လား၊ ကားသမားေတြပဲ ေတာ္၍လား မသိ။ ေခ်ာက္ထဲ ျပဳတ္မက်ၾက။

တစ္ရက္ ေဒၚလာဆယ့္ေလးသန္း


ယခုေလာက္ဆိုလၽွင္ ကၽြန္ေတာ္ေျပာေနသည့္ လမ္းသည္ ရန္ကုန္ မႏၲေလးလမ္း မဟုတ္ေၾကာင္း ရန္ကုန္မႏၲေလးလမ္း သြားဖူးသူတိုင္း သိေလာက္ၿပီ။ ရန္ကုန္မႏၲေလးလမ္းတြင္ ေခ်ာက္မရွိ၊ ဆယ္ဘီးကားမရွိ။

မႏၲေလး-မူဆယ္လမ္းသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ အသက္ေသြးေၾကာ လမ္းမႀကီးျဖစ္သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ပို႔ကုန္မ်ားသည္ ပင္လယ္ေရေၾကာင္းမွ ကုန္သြယ္ျခင္းထက္ နယ္စပ္ကုန္သြယ္ေရးျဖင့္ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံမ်ားသို႔ သြားသည္။

တ႐ုတ္သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ အဓိက ကုန္သြယ္ဖက္ႏိုင္ငံ ျဖစ္ၿပီး မူဆယ္ဂိတ္သည္ ျမန္မာ့ကုန္မ်ား တ႐ုတ္ဘက္သို႔ ျဖတ္သြားသည့္ အဓိကဂိတ္ ျဖစ္သည္။ ၂၀၁၄-၂၀၁၅ ဘ႑ာႏွစ္စာရင္း အရပင္ ေဒၚလာ ၅ ဒသမ ၁၁ ဘီလီယံဖိုး စုစုေပါင္း ကုန္သြယ္မႈ၊ ပို႔ကုန္ ၂ ဒသမ ၆၄ ဘီလီယံရွိသည္။ ဒါကတရားဝင္ တန္ဖိုး။ တစ္ရက္လၽွင္ ပ်မ္းမၽွကုန္စည္ ေဒၚလာ ၁၄ သန္းဖိုး စီးဆင္းေနေသာလမ္း။ မႏၲေလးမွ စထြက္ကတည္းက ကုန္ကားႀကီးမ်ား ကုန္အျပည့္ျဖင့္ တန္းစီခ်ီတက္ေနၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႔ ပါလာေသာ Corwn ကားေလးမ်ားက ကားႀကီးမ်ား ေနာက္ၿမီးက ခိုၿပီးလိုက္လိုက္၊ ညာေမာင္းျဖစ္သည့္အတြက္ ယာဥ္ေမာင္းက ေခါင္းကို ကိုယ့္ဘက္သို႔ ဆြဲၾကည့္ၿပီး လြတ္သည္ထင္လၽွင္ ေက်ာ္တက္လိုက္ႏွင့္။ တစ္ခ်ီတစ္ခ်ီတြင္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က ဆင္းလာေသာ ကားႏွင့္ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္လုလု၊ သည္ဘက္ကလည္း ေခ်ာက္ႏွင့္ အသည္းတယားယား ရင္တဖိုဖို။ Fast and Furious ထဲက ကားဆရာမ်ားေလာက္ေတာ့ သူတို႔ကအေပ်ာ့။ အႀကိမ္ႀကိမ္ေက်ာ္ တက္ေနရသျဖင့္ ေတာက္ေလၽွာက္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေမာင္းရသည္ဟု ထင္လၽွင္ မွားသြားလိမ့္မည္။ မႏၲေလး-မူဆယ္လမ္းသည္ ကားအလြန္ပိတ္သည္။ လမ္းက အသြားလမ္း အျပန္လမ္း ယာဥ္ေၾကာတစ္ေၾကာစီသာ ရွိသည္။ ဟိုဘက္သည္ဘက္ ကားမ်ား ဆုံသြားၿပီဆိုလၽွင္ ေက်ာ္မရေတာ့။ ယာဥ္တိုက္မႈ ျဖစ္လၽွင္၊ တစ္ခုခု အထစ္အေငါ့ျဖစ္လၽွင္ တေမ့တေမာသာ ေစာင့္ေပေရာ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မူဆယ္နားအေရာက္တြင္ တစ္ခ်ီ ပိတ္မိလိုက္သည္။

လမ္းေတြက ပိတ္ပိတ္


ပိတ္သည္ဆိုသည္မွ အလ်ဥ္းသြားမရေတာ့။ အသြားအျပန္ ႏွစ္လမ္းအနက္ အျပန္တစ္ျခမ္းကို လုံးဝပိတ္ထားသည္ပင္ ယာဥ္တန္းက တုတ္တုတ္မၽွမလႈပ္။ အခန္႔မသင့္လၽွင္ ညအိပ္ရတတ္သည္ဟု သြားေနက်မိတ္ေဆြက ေျပာသည္။ “ညအိပ္ရင္ ဘယ္လိုစားၾကမလဲ” ဆိုေတာ့ လက္ၫိွဳးထိုးျပသည္။ ဆိုင္ကယ္လက္ကိုင္တြင္ ဟင္းထုပ္၊ ထမင္းထုပ္မ်ား ခ်ိတ္လ်က္ႏွင့္အေသးစား စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္မ်ား ေပကိုး။ ေသေသခ်ာခ်ာထပ္ၾကည့္ေတာ့ လမ္းေဘးတဲ အခ်ိဳ႕တြင္လည္း အသင့္စားေခါက္ဆြဲမ်ား ေရာင္းသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ေဈးကြက္ရွိလၽွင္ ေဈးသည္ရွိသည္ မဟုတ္ပါလား။

ကားတန္းႀကီးက ေတာင္ၾကားေတြကို ေကြ႔ၿပီးေကာက္ၿပီး ရွည္ရွည္လ်ားလ်ားႀကီး ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ ဓာတ္ပုံထြက္႐ိုက္ လိုက္မိသျဖင့္ ကားထြက္သြားရာ၊ ကမန္းကတမ္း ေျပးလိုက္ရေသးသည္။ စီးပြားေရးဇုန္ ဖြင့္ပြဲသို႔ လာေသာ ကားမ်ားကို ဦးစားေပး လႊတ္ေပးသျဖင့္ သုံးနာရီေလာက္သာ ပိတ္လိုက္ၿပီး လြတ္လာသည္။ စာေရးသူတို႔ေနာက္မွ လာေသာကားမ်ား ညအိပ္လိုက္ရသည္ဟု ေနာက္မွသိရသည္။ ခဏတျဖဳတ္လာေသာ စာေရးသူတို႔က ေတာၾကားေတာင္ၾကား လူေတြစည္စည္ကားကားႏွင့္ လမ္းပိတ္ေနသည္ကို အရသာတစ္ခု၊ စြန္႔စားခန္းတစ္ရပ္သဖြယ္ ဟိုေငးသည္ေငး ဓာတ္ပုံ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ေနေသာ္လည္း နိစၥဓူဝ သြားေနက်၊ လာေနက် ေဒသခံမ်ားမွာ စိတ္ပ်က္ၿပီး စကားေျပာရန္ပင္ အားမရွိၾကေတာ့သည့္ပုံ။ ဘဝတြင္ အဖိုးတန္အခ်ိန္မ်ား သြားရင္းလာရင္း မကုန္သင့္ဘဲ ကုန္ဆုံးသြားၾကသည္။ အခ်ိန္တြင္သာမက ေငြမ်ားလည္း ကုန္ဆုံးၾကသည္၊ ပြန္းပဲ့ၾကသည္။

ျမန္မာဘက္တြင္သာ ကားမ်ား ပိတ္ဆို႔ေနေသာ္လည္း ထိုကားမ်ား၏ ခရီးဆုံးျဖစ္သည့္ တ႐ုတ္ျပည္ ၾကယ္ေခါင္ ဟိုဘက္ျခမ္းတြင္ မည္သည့္ကားမၽွ မျမင္ရ။ အလၽွိဳလၽွိဳ ေပ်ာက္ကုန္ၾကသည္။ ျမန္မာဘက္တြင္မူ အသြားေရာ အလာေရာ က်ပ္ညပ္ပိတ္ဆို႔ၾကန္႔ၾကာ။

လမ္းတြင္ပိတ္သည္ မဟုတ္၊ စစ္ေဆးေရးဂိတ္မ်ားကလည္း ပိတ္သည္။ စစ္ေဆးေရးဂိတ္ တစ္ခုတြင္ တန္းစီေနေသာ ကုန္ကားတန္း ရွည္ရွည္လ်ားလ်ားႀကီးကို ေတြ႔သည့္အတြက္ အံ့ဩေနေသာ စာေရးသူကို ကားဆရာက “ဒီအတန္းႀကီးက မၾကာခင္ ေတာင္ေအာက္ကို ေရာက္မွာ၊ ဟိုးဘက္ေတာင္ ႏွစ္လုံးသုံးလုံးထိကို ေရာက္တာရွိတယ္” ဟု ေျပာျပရာ စာေရးသူမွာ ထပ္ဆင့္ အံ့ဩရျပန္သည္။ အံ့ဩလို႔မွ မၾကာေသး “ေလးငါးည ၾကာတတ္တယ္” ဟု သတင္းေပးျပန္သည္။ “ေသေသခ်ာခ်ာ စစ္ေနလို႔လား” ေမးၾကည့္သည္။ “ဒီလိုပါပဲ၊ ေသေသခ်ာခ်ာ စစ္တယ္ေဆးတယ္ရယ္လည္း မရွိပါဘူး” မစစ္မေဆးေသာ္လည္း စစ္ေဆးေနသည့္စခန္း။ ျမန္မာဘက္မွ ပို႔ကုန္အမ်ားစုသည္ လယ္ယာစိုက္ပ်ိဳးေရး ထုတ္ကုန္မ်ားျဖစ္ၿပီး ဖရဲသီးကဲ့သို႔ ပုပ္ကုန္မ်ား အမ်ားအျပား ပါဝင္ရာ စစ္ေဆးေရးစခန္းတြင္ ၾကာသြားလၽွင္ ဟိုဘက္ေရာက္လၽွင္ အမ်ားအျပား အပယ္ခံ Reject ျဖစ္ရသည္တဲ့။ တရားမဝင္သမား တကယ္ခံရၿပီး အမွန္အကန္ လုပ္သူတို႔ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ထြက္ခြာခြင့္ရေအာင္ စီမံသင့္သည္။

တာေကာႏွင့္ စစ္ေဆးသူမ်ား


လမ္းတြင္ ဂိတ္ေလးတစ္ခုက တားသည္။ ေနာက္ခန္းကိုၾကည့္ရာ အသားျဖဴျဖဴ စာေရးသူႏွင့္ မိတ္ေဆြတို႔ကို ေတြ႔ၿပီး ဝမ္းသာအားရႏွင့္ ျပတင္းတံခါး အတင္းဖြင့္ခိုင္းသည္။ “တာေကာတို႔ ဘယ္ကလာၾကလဲ” “မန္းေလး (သူ႔အသံထြက္အတိုင္း) က” မိတ္ေဆြက ျပန္ေျဖသည္။ စစ္ေဆးသူတို႔ မ်က္ႏွာက ထင္တိုင္းမေပါက္၍ စိတ္ပ်က္သြားသည့္ပုံ။

“သြားေတာ့၊ သြားေတာ့“ “ဆရာတို႔ကို တ႐ုတ္ေတြမွတ္လို႔။ တ႐ုတ္ဆိုရင္ ပိုက္ဆံေတာင္းၿပီပဲ” ကားသမားက ရွင္းျပသည္။ သူေျပာတာ ဟုတ္ မဟုတ္ေတာ့မသိ။ စာေရးသူ မိတ္ေဆြထံမွ ျမန္မာသံ ပီပီသသႀကီး ထြက္လာသည့္အခါ တားၿပီး စစ္ေဆးသူတို႔ စိတ္ပ်က္သြားတာေတာ့ အမွန္။

“သူပုန္ကလည္း တစ္ခါတစ္ခါ ဆက္ေၾကးေတာင္းတတ္တယ္ဗ်။” “ဟုတ္လား၊ ဘယ္ေလာက္ေပးရလဲ” “တစ္စီး သုံးေသာင္း၊ အႏၲရာယ္ေတာ့ မေပးဘူး။ သူတို႔အခ်င္းခ်င္းသာ တိုက္ၾကတာ။” “ဘယ္နားမွာ တိုက္တတ္လဲ” ေမးေတာ့ ခပ္လွမ္းလွမ္း တစ္ေနရာကို ၫႊန္ျပသည္။ “တစ္ခါက ကၽြန္ေတာ္ ေရွ႕ကကားေတြကို ေက်ာ္တက္သြားတာ ပစ္တဲ့အထဲ ေရာက္သြားတာ။ သိလိုက္တာနဲ႔ အတင္းေမာင္း ထြက္ေျပးရတယ္။” မူဆယ္ေရာက္အၿပီး တစ္ရက္အၾကာတြင္ ၾကားရသည္မွာ TNLA ႏွင့္ RCSS တို႔ တိုက္ပြဲျဖစ္ၾကသည္တဲ့။ ယခုလည္း တဂ်ိမ္းဂ်ိမ္း ခ်ေနဆဲ။

ကားလမ္းေဘး ေျမကြက္လပ္မွ ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြး အရာေလးမ်ားကို ကားဆရာက လက္ၫႈိးထိုးျပသည္။ “ကိုးကန္႔မွာ က်လာတဲ့ တပ္ကေလ။” အမွတ္တရ ေက်ာက္တုံးေလးမ်ား မနည္းလွ။ ေခါင္းခ်သြားသူမ်ားထဲတြင္ အေဝးမွ လာသူမ်ား ဘယ္ေလာက္ပါေနမလဲ။

လမ္းက ဆိုးသလားဆိုေတာ့ မဆိုးလွ၊ သို႔ေသာ္ သြားသည့္ကား၊ ကားေပၚတင္ထားသည့္ဝန္ႏွင့္ လမ္းမမွ်။ ျပင္ဦးလြင္အနီး ဝက္အူရစ္သဖြယ္ လမ္းအေကြ႔အေကာက္မ်ားအနီးတြင္ ေမာ့ၾကည့္လၽွင္ သိသာသည္။ လမ္းနံရံမ်ားက ေျမသားမ်ား ဖြာထြက္ေနသည္။ ထိုေျမသား ကမ္းပါးမ်ားႏွင့္ သုံးလက္မ၊ ေလးလက္မအလိုတြင္ ကားေလးေလးလံလံႀကီးမ်ား၏ ဘီးမ်ားက တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕။ လမ္း၏ ခံႏိုင္အားႏွင့္ ဝန္ႏွင့္။ မိုးက်ၿပီဆိုလၽွင္ အႏၲရာယ္ ပိုမ်ားသည္။

လမ္းအျပစ္ေၾကာင့္ခ်ည္းလည္း မဟုတ္။ လူ၊ ကား၊ လမ္းဆိုသည့္ သုံးပြင့္ဆိုင္ ပုံေသနည္းအရ ‘လူ’ ဟူေသာ ကားဆရာမ်ားသည္လည္း အေရးႀကီးသည္။ “ကားေတြကတိုက္ဆို ဒီနားက ေဆးတအားေပါတယ္”၊ “ကားႀကီးေမာင္းတဲ့သူေတြက ေဆးခ်ထားၾကတာ မ်ားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ခ်ာတိတ္ေတြ” လမ္းတြင္ တိုက္ထားေသာ ကားႀကီးေပၚမွ လူငယ္၏ စိတ္႐ႈပ္ေနေသာ အမူအရာကို သတိရသည္။ မ်က္ႏွာႏုႏုက ရွိလွမွ ဆယ့္ခုႏွစ္၊ ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္။

ထိုသို႔ အေရးႀကီးလွသည့္ လမ္းအေၾကာင္း ထိုလမ္းသုံးသူတို႔မွတစ္ပါး သိသူမရွိလွ။ ရန္ကုန္-မႏၲေလး အျမန္လမ္းအေၾကာင္းသာ လူသိမ်ားၾကၿပီး ေၾကာက္အားပိုၾကသည္။ ေၾကာက္သေလာက္လည္း တိုက္ၾကေသၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္-မႏၲေလးလမ္း သြားေပါင္းမ်ားၿပီ။ ႏွစ္နာရီ သုံးနာရီအတြင္း ယာဥ္မေတာ္တဆျဖစ္မႈ ေျခာက္ႀကိမ္ မေတြ႔စဖူး။ လမ္းကလည္း က်ယ္သည္၊ သြားသည့္ကားကလည္း လမ္းႏွင့္ယွဥ္လၽွင္ နည္းသည္။ မွတ္တမ္းမွတ္ရာမ်ားသာ တကယ္တမ္းရွိၿပီး ယွဥ္ၾကည့္လၽွင္ မႏၲေလး-မူဆယ္လမ္းသည္ ရန္ကုန္-မႏၲေလးလမ္းထက္ အထိအခိုက္ အေသအေပ်ာက္ မေလ်ာ့ႏိုင္။ မႏၲေလး-မူဆယ္လမ္းတြင္ ျဖစ္လိုက္လၽွင္ ကုန္တင္ကားေပါင္း မ်ားစြာ ပိတ္ဆို႔သြားသည့္အတြက္ ကုန္သြယ္မႈ ၾကန္႔ၾကာသည္။

စီးပြားေရးတြင္ အခ်ိန္သည္ ေငြျဖစ္သည္။ ထို႔ျပင္ မႏၲေလးမွ မူဆယ္သို႔တက္ေသာ ကုန္တင္ကားႀကီးမ်ားတြင္ ငါးပုံတစ္ပုံသည္ ဖရဲကားမ်ားဟု ကုန္သည္ႀကီးတစ္ဦးက ဆိုသည္။ ဖရဲတို႔သည္ ပ်က္လြယ္သည္။ ပ်က္လၽွင္ ျမန္မာတို႔သာ နာသည္။

ပို႔ကုန္သုံးဆအေျဖ


ငါးႏွစ္အတြင္း ပို႔ကုန္သုံးဆ တိုးျမႇင့္မည္ဆိုေသာ စီးပြား/ကူးသန္းဝန္ႀကီး အတြက္ မႏၲေလး မူဆယ္လမ္းသည္ အေျဖျဖစ္သည္။ မူဆယ္လမ္းကိုသာ အဆင့္ျမႇင့္လိုက္လၽွင္ တြက္ေျခကိုက္မည္၊ ကုန္စည္မ်ားမ်ား ျမန္ျမန္ တ႐ုတ္ျပည္ဘက္ ေရာက္မည္၊ အပုပ္အသိုး နည္းသည့္အတြက္ အပယ္ရနည္းမည္၊ ျမန္မာတို႔ ဝင္ေငြပိုမည္၊ စိတ္အားတက္ၿပီး ပိုစိုက္ၾကထုတ္ၾကမည္။ တ႐ုတ္ျပည္မွကုန္မ်ား ျမန္မာဘက္သို႔ ေဈးခ်ိဳခ်ိဳျဖင့္ ေရာက္မည္။ သို႔ေသာ္ စီးပြားကူးသန္းက လမ္းမေဖာက္ႏိုင္၊ လမ္းမျပင္ႏိုင္။ ေဆာက္လုပ္ေရး ဝန္ႀကီးဌာန၏ ရက္ ၁၀၀ စီမံကိန္းတြင္ သြားထည့္ႏိုင္မွ ပို႔ကုန္သုံးဆကို အေထာက္အကူျပဳမည္။ ယခုမူ ရန္ကုန္-မႏၲေလး အျမန္လမ္းသည္ ရက္ ၁၀၀ အတြင္း ထိပ္ဆုံးက ပါသြားၿပီ။ မႏၲေလး-မူဆယ္လမ္းသည္ ရန္ကုန္ မႏၲေလးလမ္းႏွင့္ အနည္းဆုံး တန္းတူအေရးႀကီးသည္။ ေသခ်ာသည္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ပို႔ကုန္၊ ျမန္မာ့စီးပြားေရးကို ထမ္းတင္ေပးမည့္လမ္း။

ေျပာရင္းဆိုရင္း၊ ေငးရင္းေမာရင္း၊ ေက်ာ္ရင္းတက္ရင္း၊ ေစာင့္ရင္းဆိုင္းရင္း မႏၲေလးသို႔ ျပန္ေရာက္လာၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာ္တက္လာခဲ့ေသာ ကားႀကီးမ်ားကား လမ္းခုလတ္ မည္သည့္ေနရာတြင္ က်န္ခဲ့သည္မသိ။ စင္စစ္ အသြားအျပန္ ေဒၚလာဆယ့္ေလးသန္းဖိုး သယ္ေဆာင္ေနေသာ ထိုကားႀကီးမ်ားသည္ မႏၲေလးသို႔ ယခုထက္ ျမန္ျမန္ေရာက္သင့္သည္။

တစ္ရက္ ေဒၚလာဆယ့္ေလးသန္းတန္ မႏၲေလး-မူဆယ္လမ္းသည္ ရက္ ၁၀၀ စာရင္းဝင္ရန္ အရည္အခ်င္းျပည့္မီ ေက်ာ္လြန္ေနပါသည္။

ေဇယ်သူ

]]>
demolay13.mm@gmail.com (Weekly) PERSPECTIVE Mon, 09 May 2016 07:53:06 +0000
ေမ ၉ ရက္ေန႔ ဗုဒၶဟူးၿဂိဳဟ္ေနကိုထြင္းမည္၊ ဘာေတြျဖစ္လာႏိုင္မလဲ http://www.thevoicemyanmar.com/index.php/perspective/item/10674-mkb http://www.thevoicemyanmar.com/index.php/perspective/item/10674-mkb ေမ ၉ ရက္ေန႔ ဗုဒၶဟူးၿဂိဳဟ္ေနကိုထြင္းမည္၊ ဘာေတြျဖစ္လာႏိုင္မလဲ

ေမလ ၉ ရက္ေန႔တြင္ Mercury Transit ဗုဒၶဟူးၿဂိဳဟ္က ေနဝန္းကို ျဖတ္သန္းသြားမည္။ ဤအျခင္းအရာကေန ဗုဒၶဟူးၿဂိဳဟ္ႏွင့္ ကမၻာတို႔ တစ္တန္းတည္းက်ေသာ အခ်ိန္၌ ျဖစ္ေပၚေလ့ ရွိတတ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဤ Mercury Transit မ်ိဳးက ေန+လ+ကမၻာတို႔ တစ္တန္းတည္း က်စဥ္ကလို ေနၾကတ္ျခင္းကို မျဖစ္ေပၚေစတတ္ေပ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ဗုဒၶဟူးႏွင့္ ေသာၾကာၿဂိဳဟ္တို႔က ေနႏွင့္ အလြန္နီးကပ္ေန ၾကျခင္းေၾကာင့္ ေန-ဗုဒၶဟူးႏွင့္ ကမၻာတို႔ တစ္တန္းတည္းက်ခ်ိန္မ်ိဳး မွာျဖစ္ေစ၊ ေန-ေသာၾကာၿဂိဳဟ္ႏွင့္ ကမၻာတို႔ တစ္တန္းတည္း က်ေနခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ျဖစ္ေစ ေနၾကတ္ျခင္းကို မျဖစ္ေပၚေစႏိုင္ေပ။ ၿပီးေတာ့ Mercury Transit ဗုဒၶဟူးေနဝန္းကို ျဖတ္သန္းျခင္းမ်ိဳးက ေနၾကတ္ျခင္း-လၾကတ္ျခင္း တို႔လို ႏွစ္စဥ္ ျဖစ္႐ိုးျဖစ္စဥ္မ်ိဳးလည္း မဟုတ္ေပ။

မွတ္တမ္းမ်ားအရကေတာ့ ႏိုဝင္ဘာလ ၁၂ ရက္ ၁၉၈၆ ေနာက္ ႏိုဝင္ဘာလ ၆ ရက္ ၁၉၉၃ မွာ တစ္ခါ၊ ႏိုဝင္ဘာလ ၁၅ ရက္ ၁၉၉၉ မွာ တစ္ခါ၊ ေမလ ၇ ရက္ ၂၀၀၃ မွာတစ္ႀကိမ္ ထို႔ေနာက္ ႏိုဝင္ဘာလ ၈ ရက္ ၂၀၀၆ ေန႔မွာ Mercury Transit ဗုဒၶဟူးၿဂိဳဟ္က ေနဝန္းကိုထြင္းခဲ့သလို ေမလ ၉ ရက္ ၂၀၁၆ ခုႏွစ္ဆယ္ၾကာၿပီးမွ တစ္ႀကိမ္ ျဖစ္ေပၚလာျခင္းပင္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ေမလ ၉ ရက္ေန႔မွာေတာ့ (G.M.T 11:12 AM) ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္အရ (5:42 PM) ေနဝင္ဆည္းဆာခ်ိန္မွာ ဗုဒၶဟူးအရိပ္က ေနဝန္းကို စတင္ထိေတြ႕မွာ ျဖစ္ၿပီး တစ္ခါ (G.M.T 14:57 PM) ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ (9:27 PM) မွာေတာ့ Transit လမ္းေၾကာင္း၏ အလယ္ဗဟိုကို ျဖတ္သန္းေနမွာျဖစ္သလို G.M.T (6:42 PM) ေမ ၁၀ ရက္ ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ (01:12 AM) အခ်ိန္မွာေတာ့ ဗုဒၶဟူးေနကိုထြင္းျခင္းမွ ၿပီးဆုံးသြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ ဗုဒၵဟူး ေနကိုထြင္းျခင္းက အခ်ိန္ ၇ နာရီ နဲ႔ မိနစ္၃၀ ခန္႔ ၾကာျမင့္မည္ျဖစ္ပါသည္။

NASA ၏မွတ္တမ္းမ်ားအရ Mercury Transit ဗုဒၶဟူးက ေနကိုထြင္းျခင္းက ပုံမွန္ႏွစ္ အပိုင္းအျခား မရွိသလို ျဖစ္စဥ္က မ်ားေသာအားျဖင့္ ေမလႏွင့္ ႏိုဝင္ဘာလမ်ားတြင္ အမ်ားဆုံး ျဖစ္ေပၚေလ့ရွိတာကို ေတြ႕ရပါသည္။ ေနာက္တစ္ခ်က္က ဤဗုဒၵဟူးေနဝန္းကို ျဖတ္သန္းျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ NASA ၏ ထူးျခားေသာ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္မ်ားလည္း မရွိေပ။ သို႔ေသာ္ အာကာသနကၡတ္ ေဗဒင္ေလာကႏွင့္ မာယန္တို႔ ယဥ္ေက်းမႈ ထြန္းကားခဲ့စဥ္ကတည္း ဗုဒၶဟူး သို႔မဟုတ္ ေသာၾကာၿဂိဳဟ္ ေနကိုထြင္းျခင္း ႏွင့္ပတ္သက္လို႔ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆိုထားျခင္းမ်ားက ရွိခဲ့ဖူးပါသည္။ မာယန္တို႔ ေခတ္ေလာက္ဆီကတည္းက အာကာသတြက္႐ိုးမ်ားက ရွိေနၿပီးျဖစ္တာမို႔ မာယန္တို႔က ေနၾကတ္-လၾကတ္တို႔ကို ႀကိဳတြက္ထားႏိုင္ျခင္း အျပင္ Milky way Galaxy စၾကဝဠာႀကီး၏ အလယ္ဗဟိုႏွင့္ ေန-ကမၻာတို႔ တစ္တန္းက်မည့္ႏွစ္ တို႔ကိုလည္း ႀကိဳတြက္ထားႏိုင္ခဲ့သူမ်ားလည္း ျဖစ္ေနၾကေပသည္။ သို႔ျဖစ္၍ အာကာသကို အၿမဲေစာင့္ၾကည့္ ေလ့လာေနခဲ့ၾကေသာ မာယန္တို႔က ဤဗုဒၶဟူး သို႔မဟုတ္ ေသာၾကာတို႔ ေနကိုထြင္းျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္လို႔လည္း ေအာက္ပါအတိုင္း အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဆိုထားခဲ့တာမ်ိဳးကလည္း ရွိေနေပသည္။ သို႔ျဖစ္၍ မာယန္တို႔က ဗုဒၶဟူး သို႔မဟုတ္ ေသာၾကာ Transit ေနကိုထြင္းျခင္း၏ ေနာက္ကြယ္တြင္ တိုင္းျပည္၌ မင္းေျပာင္းမင္းလႊဲ ျဖစ္ရျခင္း၊ စစ္မက္-အဂၤါရပ္ ႀကီးထြားလာရျခင္း၊ ေသြးထြက္သံယိုမႈေတြ ျဖစ္ရျခင္း၊ တိုင္းေရးျပည္ေရး မတည္ၿငိမ္ျခင္း စသျဖင့္ မာယန္တို႔က လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္း ၄၀၀၀ ကတည္းက အထက္ပါအျခင္းအရာႏွင့္ ပတ္သက္လို႔ အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဆိုထားခဲ့ၾကပါသည္။ ထိုေခတ္အခါ ဗုဒၶဟူး သို႔မဟုတ္ ေသာၾကာတို႔ ေနကိုထြင္းေသာ အျခင္းအရာတို႔ကို ျမင္ေတြ႕ၾကေသာ္ အထက္ေဖာ္ျပပါ အနိ႒ာ႐ုံမ်ားနဲ႔ ကင္းေဝးေစရန္ မိုးလင္းတာနဲ႔ ယစ္ပူေဇာ္ျခင္း၊ ဗလိနတ္စာေကၽြးျခင္း စသည္တို႔ကို ေနရာအႏွံ႔မွာ ျပဳလုပ္ေလ့ ရွိတတ္ၾကပါသည္။ ဤသည္ကား ေခတ္တစ္ခု၏ ယုံၾကည္မႈႏွင့္ ခံစားခ်က္မ်ားပင္ ျဖစ္ေပသည္။ ေခတ္မီ အာကာသနကၡတ္ေဗဒင္ ကေတာ့ ဤအျခင္းအရာ တိုက္႐ိုက္ေဟာကိန္းထုတ္တာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ မင္းႏွင့္ တိုင္းျပည္ဇာတာ တို႔အေပၚ ခ်ိန္ထိုးၿပီးမွသာ တိုင္းေရးျပည္ေရး ႏိုင္ငံေရး တို႔အေပၚ ဆုံးျဖတ္ေပးတတ္ပါသည္။

သို႔ျဖစ္၍ ဤဗုဒၶဟူး ေနကိုထြင္းျခင္းျဖစ္စဥ္ကို ႏိုင္ငံေတာ္ဇာတာႏွင့္ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ၏ ဇာတာတို႔အေပၚ ခ်ိန္ထိုးရေသာ္ လက္ရွိေရာက္ဆဲ လမ်ားမွာ ႏိုင္ငံေတာ္ၿဗိစၧာလဂ္ေပၚကို စေနႏွင့္ အဂၤါတို႔ စီးထားခ်ိန္ျဖစ္ေနသလို ႏိုင္ငံေတာ္ဇာတာ၏ MC ဆယ္တန္႔ရွိ အဂၤါေပၚသို႔ ရာဟုစီးထားခ်ိန္ ႏွင့္လည္း တိုက္ဆိုင္လို႔ေနပါသည္။ တစ္ခါ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ ဇာတာ၏ MC ဆယ္တန္႔၌ တနဂၤေႏြ သူရိယေနမင္းက အားေကာင္းစြာျဖတ္သန္း ေနခ်ိန္မွာ ဗုဒၶဟူးက ေနဝန္းကို ထြင္းေနခ်ိန္ႏွင့္ တိုက္ဆိုင္ေနသလို ေနက ကန္စန္း တနလၤာ၏ ၈ တန္႔သို႔ ျဖတ္သန္းေနခ်ိန္တို႔ႏွင့္ တိုက္ဆိုင္လို႔ ေနျပန္ပါသည္။ ပိုၿပီး အားေကာင္းသြားေစျခင္းက ႏိုင္ငံေတာ္၏ MC တိုင္းျပည္၏ ရာဇာပလႅင္ေပၚ ရာဟုစီးေနခ်ိန္ စေန၏ အျမင္အယွဥ္ ရွိေနခ်ိန္တို႔ႏွင့္လည္း တိုက္ဆိုင္ေနတာမို႔ ဤဗုဒၶဟူးၿဂိဳဟ္ ေနကိုထြင္းၿပီး ေနာက္ကြယ္မွာေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတမွ က်န္းမာေရးကအစ ဘက္စုံ သတိထားစရာမ်ားက ရွိလာမွာျဖစ္သလို မာယန္တို႔ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆိုထား သလို စစ္မက္အဂၤါရပ္ ႀကီးထြားလာရျခင္း သို႔မဟုတ္ သမၼတႀကီးကိုယ္တိုင္ ရာထူးမွ ႏုတ္ထြက္လိုစိတ္မ်ား ႐ုတ္တရက္ ေပၚလာႏိုင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ႏုတ္ထြက္မိက ဗုဒၶဟူးေနကိုထြင္းျခင္း၏ ေနာက္ကြယ္မွာမို႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ မွားသြားႏိုင္ပါသည္။ ထို႔အျပင္ ႏိုင္ငံေရးမတည္ၿငိမ္မႈႏွင့္ လူထုလႈပ္ရွားမႈမ်ား ရွိလာႏိုင္ျခင္း၊ အဓိက႐ုဏ္းမ်ားကို ဖန္တီးလာႏိုင္ၿပီး တိုင္းျပည္က ဘက္စုံယိုင္လာႏိုင္တာမို႔ မင္းအစိုးရတို႔က ဘက္စုံ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားဖို႔ေတာ့ လိုလိမ့္မည္ဟု မွတ္ခ်က္ေပးရမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ဗုဒၵဟူးကို ျပဒါးႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္ထားတာမို႔ ျပဒါးကဲ့သို႔ ကိုင္တြယ္ရန္ ခက္ခဲေသာျပႆနာမ်ားက ေခါင္းေဆာင္တို႔၌ ရွိလာႏိုင္ပါသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ လူဦးေရသန္းေပါင္းေထာင္ေက်ာ္စီ ရွိေနေသာ ႏိုင္ငံႀကီး ႏွစ္ခုၾကား အပါအဝင္ နယ္နိမိတ္ေပါင္း ၅ ခုၾကားမွာ တည္ရွိေန သည့္အျပင္ ေတာေတာင္ထူထပ္ေသာ ေတာင္တန္းေဒသက ၅၀ ရာခိုင္ႏႈန္း နီးပါးရွိေနသလို တိုင္းျပည္က လြတ္လပ္ေရးရကတည္းက ေသာင္းက်န္း သူေတြနဲ႔ ဖက္ေမြးလာခဲ့ရတဲ့ တိုင္းျပည္လည္း ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။ သို႔ျဖစ္၍ တိုင္းျပည္နဲ႔စစ္က အျပန္အလွန္မွီေနတာမို႔ ျပည္ေထာင္စုႀကီး တည္ေနသေ႐ြ႕ စစ္နဲ႔ကင္းေနလို႔ ဘယ္လိုမွမျဖစ္ႏိုင္ေပ။ ဤသည္ကား တိုင္းျပည္၏ အေၾကာင္းတရားေတြေပမို႔ ေရွာင္လႊဲရန္ အလြန္ခက္ခဲလို႔ ေနလိမ့္မည္။ သို႔ျဖစ္၍ ႏိုင္ငံသားတိုင္းက တိုင္းျပည္ရဲ႕တည္ေနရာ၊ အေျခအေနနဲ႔ အေနအထားေပၚကို နားလည္ေပးဖို႔ေတာ့ လိုပါသည္။

ေနာက္တစ္ခ်က္က ဗုဒၶဟူးၿဂိဳဟ္ ေနကိုထြင္းေနစဥ္အတြင္းမွာ သူရိယေနမင္းမွာ ႀကီးမားေသာ ပရမာဏုျမဴေပါက္ကြဲမႈႀကီး ျဖစ္ေပၚေနခ်ိန္ႏွင့္ ႀကဳံေနပါက ေနမွလႊင့္ထုတ္လိုက္ေသာ သံလိုက္မုန္တိုင္းမ်ားေၾကာင့္ ဗုဒၶဟူးၿဂိဳဟ္ႏွင့္ ကမၻာေပၚသို႔ သဘာဝေဘးရန္မ်ားကို ဖန္တီးလာ ႏိုင္သလို ထိုသံလိုက္မုန္တိုင္းေၾကာင့္ အာကာသဓာတ္ ပ်က္လာမႈမ်ား ျဖစ္ေပၚေစကာ ယေန႔ေခတ္အရ ဆိုပါက GPS Syetem ကမၻာပတ္လမ္းေၾကာင္းမွ Satellite ၿဂိဳဟ္တုဆက္သြယ္ေရး စနစ္မ်ား၊ Satellite Navigation System မ်ား၊ Electronic ႏွင့္ Computerized Control System မ်ားကို ဤဗုဒၶဟူး ေနကိုထြင္းသြားျခင္းက အလြယ္တကူ ဒုကၡေပးလာႏိုင္တာမို႔ အာကာသ၌ သြားလာေနေသာ ေလယာဥ္မ်ား၊ အာကာသမွ (ISS) အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ အာကာသစခန္း၏ ဆက္သြယ္ေရးစနစ္ မ်ားက ဗုဒၶဟူးေနကိုထြင္းျခင္း၏ အက်ိဳးဆက္ ပစ္မွတ္မ်ား ျဖစ္လာႏိုင္ပါသည္။

လူသားတိုင္းရင္၌ အၾကည္ဓာတ္တစ္ခု ကိန္းေအာင္းလို႔ ေအးခ်မ္းၾကပါေစ။

ဘဲလားေလဘာတီ (Political Scientist)

]]>
chili2028@gmail.com (The Voice) PERSPECTIVE Sun, 08 May 2016 12:26:55 +0000